زندگی شاید همین باشد

اسباب کشی مجازی

2008-04-28T20:12:00.001+04:30

گفتیم به دلخوشی همدیگر هم که شده شاید بهتر و بیشتر بنویسیم. این شد که من و مجید(www.sagduni.blogspot.com) در ِ وبلاگهایمان را تخته کردیم و رفتیم اینجا(www.23da.com). سری بزنید شاید که مقبول طبع صاحب نظرتان بیفتد.

عشق ِ حسین

2008-02-08T01:30:00.000+03:30

عشق ِ حسین موجب می شود که مسئول رفع سد معبر باشی اما نبینی عده ای چهار متر از پیاده روی پنج متری را سد کرده اند. چون اتفاقا آنها هم عاشق حسین اند و مگر نه اینکه به خاطر حسین است این سد معبر کردن؟! پس فقط به عشق ِ حسین و نه هیچ قصد دیگری خودروی رفع سد معبر را "دوبله" پارک می کند و به خیل عاشقان حسین می پیوندد. آخ که چقدر می چسبد یک چایی داغ به عشق ِ حسین در یک شب ِ زمستانی.

عاقبت آنان که خلاف آب شنا میکنند

2008-01-29T14:04:00.000+03:30

تو بگو
چگونه به صبح برسانم
شبی سرد را
وقتی که می دانم
در همین شهر،
در همین نزدیکی،
زیر سقفی هستی گرم،
گرم در آغوش
-با قاه قاه ِ خنده هایت سرمست.

تو بگو
تا چند حدیث ِ فریفتن ِ خویش مکرر کنم
که من نیستم بسان آن دیگرانی که خویش را مرکز کائنات می پندارند
و همه ی آنچه را که هست
تنها
از برای خود می خواهند.

با خودم می گویم
راستی آیا
تو نیز چون من
شده ای اسیر نقشی پوچ؟!
نقشی که اش داستان دیگری ست اما
رهایت نمی کند تا صبح
که بخوابی گرم
در آغوش
-با قاه قاه ِ خنده هایت سرمست،
وقتی که می دانی من
درهمین شهر،
درهمین نزدیکی،
مانده ام تنها
زیر سقفی سرد.

تو نگو اما
این نکته که من
توسن ِ فکرم را
بر عبث می رانم.
من خودم می دانم.

سنگ ِ صبور

2008-01-11T02:08:00.000+03:30

تکرار میکنم
هی تکرار میکنم
با خودم
در دلم
درد ِ دلم
آی ...
دلم درد میکند
سرم درد میکند
بس که تکرار کرده ام
با خودم
در دلم
درد ِ دلم.

کوکم این روزا...

2008-01-03T15:47:00.000+03:30

خوشحالم که قلم نی هام مثل سه تارم بعد از یکی دو سال که رفتم سراغشون نیاز به کوک شدن ندارن وگرنه بر سر خوشنویسی هم همون میومد که بر سر موسیقی اومد... همین که خودت کوک باشی برای خوشنویسی کافیه ... فقط باید گرد و خاک یک ساله ی قلم ها رو بگیری و مرکب و لیقه ی کپک زده رو عوض کنی، یه گوشه ی گرم و ساکت پیدا کنی، یه موسیقی ِ لایت برای خودت و قلم هات بذاری و بری تو حال و هوای جوونی... تا بهاااارررر دلنشین... آآآآآمده ه ه سوی چمن .... ای بهاااااارر آرزو ... بببببر سرم سایه فکن ....

دلخوشیهای کوچک ِ زندگی ام را از من نگیرید

2008-01-01T14:57:00.000+03:30

دستم بیحس شده – از سردی ِ هوا و کم خونی لابد. بازویم را لبهی پنجره گذاشتهام و تا جایی که میتوانم سیگار ِ بین انگشتانم را از پنجره دور نگه داشتهام که مبادا بوش وارد اتاق شود. نمیدانم این ماجرای دزدکی سیگار کشیدن ِ ما کِی تمام میشود. به هر جان کندنی بود –که نبود- سنگهامان را با مادرم واکندیم که در مورد ِ سیگار هم مثل همان روزه و نمازی که ترک کردم و دیدار از اقوام و خویشان ِ دور و نزدیک که حوالت دادهام به قیامت، کاری به کارم نداشته باشد و بگذارد به حال ِ خودم باشم و نفع و زیانش را هم به جان بخرم. و حالا از ترس ِ لیلا –خواهرم- یا نمیدانم به احترامش و شاید از سر ِ دلسوزی که مبادا ناراحتش کنم در این اوضاع و احوالی که دارد، باز افتادهام به سیگار کشیدنهای دزدکی. چشم میکشم کِی سرش گرم میشود به بچه شیر دادن یا از پس ِ بیدار خوابیهای پیاپی، کِی خواب به چشمهاش میآید تا به اتاقم –همان سوراخم- بخزم و تازه اول مسخرهبازی برای کشیدن ِ یک نخ سیگار. در را که میبندم آهسته از داخل قفل میکنم، با هر چیزی که دم ِ دستم باشد زیر در را میپوشانم، سیگار و فندک را از هفت سوراخی که قایم کردهام بیرون میکشم و میروم سمت ِ پنجره. بازش که میکنم چنان باد سردی میخورد به تنم که بیزار میشوم از سیگار و از خودم و این اوضاعی که برای خودم درست کردهام و تازه آنوقتست که هر چه مشکل فلسفی و غیر فلسفی که دارم به یکباره هجوم میآورد به ذهنم. برای یک نخ سیگار هم که نمیشود شال و کلاه کرد – وقتش نیست و اگر هم باشد تا لباس گرم بپوشی حس ِ سیگار که میپرد هیچ، یک ساعتی هم باید توی توالت بنشینی و در و دیوار را نگاه کنی و دم و دستگاهت را التماس، تا توهمی را که سرمای هوا به جانت انداخته شاید تخلیه شود. حالا هم از همان وقتهاست که خزیدهام به اتاق ِ خودم به طمع ِ سیگاری. پسربچههای دبستانی با کولههایی به قد ِ خودشان با داد و بیداد به دنبال هم میدوند. من هم زمانی هم قد و قوارهی اینها بودهام لابد! خودم را میبینم با آن صورت ِ سرخ و پاهای یخ زده از آب ِ برف و بارانی که کفشهام را انباشته بود. یکی از پسربچهها زمین می خورد و زود بلند می شود. نگاهی به زانوش میاندازد و میزند زیر گریه که نمیدانم به خاطر خونی شدن زانوش است یا پارهشدن ِ شلوارش و احتمالا کتک ِ مفصلی که از مادرش خواهد خورد. دستم خواب رفته است و مثل سگ میلرزم، اما چشم دوختهام به کوهی که از پنجرهی اتاقم پیداست - و کم کم دارد پشت ِ هیکل نخراشیدهی ساختمان نیمهکارهای گم میشود- و سعی میکنم تمام مشکلاتم را دود کنم و بفرستم به هوا، حتی اگر شده برای دقایقی.

پشت ِ درهای بسته

2007-10-18T12:03:00.000+03:30

(عصبانی و با صدای بلند) ای بابا چند بار باید بگم که من حالم خوبه؟ اصلا یعنی چی که میپرسی حالت خوبه؟ حال ِ من به تو چه ربطی داره؟ من که میدونم خوب یا بد بودن حال من کوچکترین اهمیتی برای تو نداره پس چرا خودت رو اذیت میکنی؟ ... (کمی آرامتر و با حالتی موذیانه) چیه بهت بر خورد؟ ... هه هه ... راستشو بخوای، گلوم خیلی درد میکنه... چرا؟ خب معلومه دیگه ... اینقدر که داد زدم... (قیافهای حق به جانب) از وقتی یادم میاد، از همون وقتی که تو شکم مامانم بودم داد میزدم، داد میزدم که بابا، مامان، من یکی رو بی خیال شین، برین عروسک بخرین باهش بازی کنین، چه میدونم برین مهمونی، برین مسافرت تا وقتتون بگذره، سر گرم شین. بذارین من هنوز نیومده برگردم. نور اون بیرون چشمم رو میزنه، عادت ندارم. اما کسی گوشش بدهکار نبود... (کاملا مستأصل) حتی چند بار لنگ و لقد هم انداختم ولی افاقه نکرد. تازه اینجور وقتا بابام دست میکشید به شکم مامانم و میگفت: "خانوم چه پسری شیطونی داریم" و مامانم ریسه میرفت. حتی الان که حرفش رو میزنم چندشم میشه... (چشمها را لحظهای میبندد) دوست داشتم بند نافم رو بندازم دور گردنم و خودم رو خفه کنم ولی متاسفانه از همون موقع ترسو بودم. دل ِ این کارا رو نداشتم. (آب دهانش را قورت میدهد) بعد که به دنیا اومدم، مدام گریه میکردم، داد میزدم که مامان! شیر نمیخوام بذار از گشنه گی بمیرم ولی مگه می فهمید؟ پستونش رو از لباسش که جا به جا از شیر دادنهای قبلی لکه شده بود، در میآورد و به زور میداد به دهنم، همون پستونی رو که شب قبل تو دهن بابام بود... ( بغض گلویش را میگیرد) می خواستم با بند پستونکم خودم رو خفه کنم ولی بازم همون مشکل همیشگی...ترس ... اجازه نمیداد (طوری نگاه میکند که انگار به چیزی در بینهایت خیره شده)

(بعد از لحظاتی به خودش میآید) به جای اینکه با دهن باز نگام کنی پاشو یه نوشیدنی گرم بده بخورم گلوم باز شه... هنوز حالا حالا ها باید داد بزنم... میبینی تو هم مثل بقیه ظرفیت نداری ... عادت کردین یه سری حرفای مشخص به همدیگه بگین و بشنوین. عادت کردین یه سری کارای خاص انجام بدین، یه جور خاص زندگی کنین ... حالا هر کس که زندگیش مطابق قواعد شما نبود میشه مشکل دار، مریض، دیوونه... چقدر باید داد بزنم که حالم خوبه، دیوونه ها؟! (به سمت پنجره میرود و پرده را کنار میزند ... آینه نور پنجره را دو برابر میکند)

کاشکی میدیدم!

2007-10-13T22:29:00.000+03:30

"رو زمین اینجوری میشه وای به حال وقتی که رو هوا باشه؟" اینو مرد میانسالی گفت که تو هواپیما کنارم نشسته بود. هواپیما تازه داشت میرفت اول باند برای تیک آف. در طول پرواز، مرد میانسال با هر تکون ِ هواپیما دستش رو به صندلی جلویی می گرفت، انگار که صندلی عقب یه تاکسی نشسته و رانندهی بی احتیاطی داره. هر بار که سوار هواپیما میشم از خودم میپرسم اگه سقوط کنه تو اون پنج تا ده دقیقهای که تا مرگ حتمی زمان دارم چه عکس العملی خواهم داشت؟ سعی میکنم مجسم کنم که چه اتفاقاتی میفته. به هر دلیلی که قرار باشه هواپیما سقوط کنه، لحظهای میرسه که همهی مسافرها از این مساله خبردار میشن. سر و صدای غیر قابل تحمل جیغ و دادهای مسافرها که شاید تنها کلمات با مفهومی که در این بین گفته میشه فریادهای مددخواهی از خدا و پیغمبره و احتمالا اولین معصومی که به ذهن هر یک مسافرهای نگون بخت این پرواز خواهد رسید. احساس بی وزنی ِ حاصل از سقوط هم به بیشتر شدن وحشت کمک می کنه. اون وسط مسطا اگه یه کم بیشتر دقت کنی، احتمالا فریادهای توبه و استغاثه رو هم خواهی شنید. همه چیز میریزه به هم. از یه جایی به بعد دیگه مهماندارها هم میشن مثل یکی از مسافرها و میپیوندن به خیل جمعیت وحشت زدهی جیغکش. فکر نمیکنم صدای خلبان که مسافرها رو دعوت به آرامش می کنه، بشه تو اون صحرای محشر شنید. بچهها ونگ میزنن، عدهای زن و حتی مرد غش میکنن، عدهای خودشون رو خیس میکنن، و احتمال داره تعدادی از مسنترها هم سکته کنن و سریعتر از بقیهی مسافرها برن به دیار ِ ... البته نمیدونم اصلا قرار هست کسی به دیار ِ خاصی بره یا نه ولی مطمئنا میشه گفت که از این دیار رخت بر میبندند.
و اما من ... سوال اصلی. به شدت گرمم میشه، خیس ِ عرق میشم. نمیدونم آیا مثل شخصیت داستان "دیوار" رنگم خاکستری میشه یا نه، کنترل اعضای بدنم رو از دست میدم یا نه، خودم رو خیس می کنم یا نه و نمی دونم علیرغم تمام نوشتهها و حرفهایی که در رثای مرگ مینویسم و میگم، میتونم خودم رو کنترل کنم و به جماعت نپیوندم؟ تمام سعیم رو خواهم کرد. میتونم خاطرات مهم زندگیم رو مرور کنم؟ نمیدونم. ولی مطمئنا به این فکر میکنم که اطرافیانم، اطرافیان نزدیکم که تصور میکنم (فقط تصور می کنم) بودن و نبودن ِ من براشون بیاهمیت نیست، بعد از شنیدن خبر ِ مرگ ِ من چه عکس العملی خواهند داشت. این فکر، همراه ِ همیشگی ِ داستان مرگ منه.

"گاه میاندیشم،
خبر ِ مرگ مرا با تو چه کس میگوید؟
آن زمان که خبر ِ مرگ مرا
از کسی میشنوی، روی تو را
کاشکی میدیدم.

شانه بالازدنت را،
- بی قید-
و تکان دادن دستت که،
- مهم نیست زیاد –
و تکان دادن سر را که،
- عجیب!
عاقبت مرد؟
-افسوس!
- کاشکی میدیدم!" (حمید مصدق، آبی خاکستری سیاه)

شکاف

2007-10-10T23:52:00.000+03:30

با صدای سرفههاش از خوابی که از چرت ِ کوتاه سبکتره میپرم. سرفههای خشک و بریده بریده. گیج ِ گیجم. چشام از شدت کم خوابی میسوزه و بی اختیار پلکام رو هم میاد. سعی میکنم سرش رو ثابت بگیرم تا بتونم با پوار خلط سینهاش رو که تا انتهای شکاف ِ کامش بالا اومده و نمیذاره راحت نفس بکشه، بیرون بیارم. عق میزنه و سرش رو بیشتر تکون میده. کامش جا به جا خونی میشه. دعواش میکنم، ناراحت میشه و جیغ میکشه اما جیغهای ضعیف ِ بی صدا. از وقتی که ریهش چرک کرده صداش در نمیاد.
شوهرم میگه شکاف ِ لبش رو زودتر عمل کنیم تا عید که میریم شهرستان پیش فامیل، خوب بشه، کامش هم که دیده نمیشه، بعدا عمل میکنیم.
آنتی بیوتیکهایی که برای چرک ریهش میخوره، ضعیفش کرده. شیر که میخوره مدام میپره تو گلوش. خسته میشه، دیگه نمیخوره، ضعیفتر میشه، شیر خوردنش سختتر میشه، لاغرتر میشه و ...
مهمون که میاد خونمون (دوستای خانوادگی) مادرم به پهلو میخوابونش طوری که شکاف کام و لبش دیده نشه.
از وقتی سرما خورده یک کیلو کم کرده. دکتر میگه سوء تغذیه داره. باید بستری شه.
رفتار کلی مهمونا در برخورد با پسر دو ماه و نیمهی من که شکاف کامل کام و شکاف یکطرفهی لب داره یکسانه و فقط جزئیاتش با توجه به مهارتی که تو نقش بازی کردن دارن، تغییر میکنه. همگی از راه که میرسن میرن سراغش و وانمود میکنن که هیچ چیز ِ غیر عادی اتفاق نیفتاده، نازش میکنن یا گونهش –سمتی که مشکل نداره- رو میبوسن و سعی میکنن یه چیزی پیدا کنن که ازش تعریف کنن، مثلا: "ماشاءا... جثهش خیلی خوبه"، یا "آخی چقدر آرومه" و تا وقتی که هستن (که خیلی هم طولانی نیست) دیگه کاری به کارش ندارن و فقط هر از گاهی زیر چشمی نگاش میکنن. وانمود میکنم متوجه چیزی نشدم. شوهرم هم همینطور با این تفاوت که اون وانمود نمیکنه. موقع رفتن هم شادی خاصی که حاکی از پی بردن به نعمتیه که تا به حال بهش توجه نکرده بودن، تو صورتشون دیده میشه، هر چند که سعی میکنن این شادی بروز نکنه. مطمئنا اولین جملهای که بعد از خارج شدن از خونهی ما به زبون میارن اینه: "خدایا شکرت ..."
شیر خوردنش حداقل یه ساعت طول میکشه. قبل از اینکه سیر شه، از خستگی خوابش میبره. تو خواب، به جای نفس کشیدن، خس خس میکنه. گاهی خواب میبینه و با تکون شدیدی از خواب میپره. گاهی خلطی که از ریه ش جدا شده راه نفسش رو میگیره، سرخ میشه، دست و پا میزنه تا به دادش برسم. نمیدونم اگه یه بار پیشش نباشم و این اتفاق بیفته ...
تو تاکسی نشستهم، تو راه بیمارستانی که باید بستری بشه، زنی از طبقهی پایین بعد از چند دقیقهای که خیره شده به آرش و سر تکون میده، جسارت میکنه و برای اینکه حرفی زده باشه میگه عملش کردی؟ میگم نه. چند تا سوال دیگه هم میپرسه که توجهی نمیکنم. تا اینکه دستش رو بالا میاره، النگوهاش رو نشون میده و میگه: "دخترم یه بچهی اینجوری داشت (اشاره می کنه به آرش) تمام النگوهام رو خرجش کردم، خوب نشد. عملش نکن فایده نداره. به دخترم میگم ما که ده دوازده تا شکم زاییدیم، یکی از یکی خوشگلتر و سالمتر، شما ها ..." دیگه گوش نمیدم.

... ناراحت نیستم چون بچهم به خودم رفته. شکافی رو که بین خودم و اون خودی که باید به جامعه و خانواده و حتی شوهرم نشون بدم، می بینم ... پسرم تو کامش داره.

2007-09-17T01:20:00.000+03:30

تو کلینیکم. اومدم برای تعویض بانداژ سرم. پرستار شباهت مبهمی با یه آشنای قدیمی داره یا من اینطور فکر میکنم. بالای بینیم، بین چشمها، ورم کرده. شدم شبیه "رابرت دنیرو" تو فیلم "گاو خشمگین." دکتر وقتی فهمید مشکلی در بینایی، حالت تهوع و سرگیجه ندارم گفت احتمالا مساله مهمی نیست. پرستار ِ آشنا میاد بالای سرم. چسب ها رو میکنه و بلافاصله گاز استریل رو - بدون در نظر گرفتن اینکه ممکنه به زخم چسبیده باشه. خوشبختانه نچسبیده بود. زخم رو که میبینه چهرهش تغییر حالت میده انگار که چندشش شده. میام که بگم برای اینکار ساخته نشدی، جلوی خودم رو میگیرم. محل زخم رو با گاز و بتادین چند بار تمییز میکنه. هر بار که میاد جلو، چشام رو میبندم. فقط یه بار نگاش کردم. باز هم همون شباهت مبهم. حواسش به کارش بود و چشمش به زخم. مجید هم هست، سر به سر پرستار میذاره. من اما ساکتم. پرستار هیچ بویی نمیده حتی از فاصلهی بیست سانتی. نه عطر نه الکل. به این فکر میکنم که تو هر شیفت کاری چند تا تزریق انجام میده؟ چند مدل کون می بینه؟ کون ِ سیاه، سفید، تخت، قلنبه، پر مو، بی مو، کوچیک، بزرگ، پیر، جوون، خانوم، آقا ... خلاصه هر جور کونی که بشه تصور کرد. یعنی بعد از این همه مشاهده، کون رو به چشم یک عضله میبینه؟ اگه اینطور نباشه که دیگه نمیتونه غذا بخوره. یه گاز از دستش میافته روی زمین، با پا هلش میده کنار دیوار، یکی دیگه بر میداره. هر بار که گاز رو میکشه روی بخیهها تنم مور مور میشه. تعداد بخیهها رو میپرسم، پنج تاست. احساس میکنم بعد از ضربهای که به سرم وارد شد، یه لختهی خون درست شده که احتمالا داره دنبال یه رگ ِ تنگ میگرده که مسدودش کنه و خلاص. شاید این آخرین نوشتهم باشه، کی میدونه؟! زندگی تخمیتر از این حرفاست که بشه بهش دل بست. از مجید و خانومش جدا میشم، از خیابونای شلوغ، از کنار آدمها مثل یه سایه می گذرم، سرم پایینه و به پرستار، به شباهت، به لختهی خون، به کتاب، به مجید و به پیرزن چادر مشکی قوزداری که با خودش حرف میزنه و میخنده، فکر میکنم.

سری که به سنگ خورد...

2007-09-15T17:06:00.000+03:30

دست میبرم تو موهای به هم چسبیده، با انگشت شست و سبابه از هم جداشون میکنم، بعد دو انگشت رو آروم از لای موهام در میارم. خون خشک شده به صورت نقطههای سیاه و سفتی بین دو انگشتم میمونه، همراه با چند تار مو. نگاهشون میکنم و از پنجره میریزمشون تو حیاتی که سه طبقه پایینتره و دو پسر بچه بی اعتنا به داغی ِ آفتاب، توش دوچرخه سواری میکنن. کاش همون موقع که پام سرید گیجگاهم میخورد به سنگ، یا پس ِ سرم. تیشرت سفیدم پر شده از دونههای سیاه و سفت. دیگه وقتی سرم رو بلند میکردم، قرمزی خون رو تو آب رودخونه نمیدیدم. به فکر کسی که قرار بود از پایین این رودخونه آب خون آلود برداره نمیافتادم. وقتی سرم رو بلند میکردن، مغزم رو میدیدن که چسبیده به سنگ. همون مغزی که دم ِ مردن کوچیک شده بود و هِی تکون تکون میخورد توی کاسهی سرم و هیچ کس هیچ وقت نمیفهمید که توش چه خبر بوده یا نبوده. دیگه نیازی نبود به بهانه تعویض بانداژ سرم یا کشیدن بخیهها برم با پرستار کلینیک دوست بشم یا نشم. و هر روز به خودم بگم: " خب که چی؟" کتاب میخونم، میگه خب که چی؟ فیلم میبینم، میگه خب که چی؟ تنهام، میگه خب که چی؟ تو جمعم، میگه خب که چی؟ ... اونوقت کسی به فکر آب خون آلود نبود. حتی لبخند خشک شدهی روی صورتم کمتر از خون آماسیده جلب توجه میکرد. لبخندی که هیچ کس نمیفهمید تلخه یا شیرین، مثل همیشه.

تجاوز

2007-07-22T23:30:00.000+03:30

یه ضرب المثل قدیمی هست که می گه:
تا جایی که می تونی نذار بهت تجاوز کنن، ولی اگه دیدی نمی تونی مقاومت کنی، تو هم حال کن.

* امیدوارم درست شه، از این بیشتر نمی تونم حال کنم.

زخم

2007-07-16T06:51:00.000+03:30

- دارم با تو صحبت میکنم حمید... گوشِت با منه؟
- آره آقاجون، گوش میکنم.

داشتم با زخم ِ پشت دستم که یادگار برنامهی کوهنوردی هفتهی پیش بود، وَر میرفتم. دور ِ زخم بد جوری میخارید و وسوسهم می کرد بکنمش. با زخم بازی میکردم تا نفهمم آقاجون چی میگه، تا مجبور نباشم جوابش رو بدم و بحث ِ تکراری، بی هیچ نتیجهای به درازا بکشه. صدای وز وز ِ پنکهی قدیمی که میچرخید و به سختی تلاش میکرد هوای گرم اتاق رو کمی خنک کنه، موسیقی پس زمینهی حرفای آقاجون بود.

- من نمیدونم کوه رفتنت رو نگاه کنم یا سیگار کشیدنت، اصلا نمیدونم این سیگار چه خاصیتی داره که مردم پولی رو که به هزار بد بختی در میارن، میدن به سیگار و دود میکنن میفرستن هوا، جز اینکه هزار و یک درد و مرض میاره خاصیت دیگهای هم داره؟ اگه داره بگو ما هم بدونیم و استفاده کنیم... این همه دکترا میگن سیگاریها آخرش سرطان میگیرن، برای شماها میگن دیگه... حالا به اونی که نمیفهمه و سواد نداره، هَرجی نیست، بابا تو که خودت درس خوندهای، دانشگاه رفتی، تو دیگه چرا؟
جملات آخر رو با ملایمت و تاکید خاصی گفت که شاید تحت تاثیر قرار بگیرم. ولی من همچنان سرم پایین پایین بود و داشتم با ناخن سبابه گوشههای زخم رو دورتا دور میکندم. صدای مامان از توی اتاق میاومد که داشت به مجید دیکته میگفت: " آن مرد با داس آمد ... چند بار بگم، حواسِتو جمع کن."
آقاجون که دید عکس العملی نشون ندادم دوباره شروع کرد.
- حالا بماند که دانشگاه رفتنت هم مثل بقیهی کارات بود. اون همه درس خوندی، دانشگاه قبول شدی، گفتیم پسرمون مهندس میشه، جلو در و همسایه پز دادیم ... (مکث کرد) که دیدیم هنوز دوسال نشده، دانشگاه رو ول کردی و گفتی از این رشته خوشم نمیآید، میخوام رشتهی موسیقی بخونم. هر چی گفتم مگه ساز و دهل هم دانشگاه رفتن میخواد! که گوشِت بدهکار نبود. بعد هم که رفتی تار خریدی و ...
- سه تار، آقاجون.
- همون، هر چی... شروع کردی به دیلینگ و دولونگ. از آخر هم ما نفهمیدیم درسِت تموم شد، نشد! هیچ کس هم که از کارات سر در نمیاره.
دیکتهی مجید تموم شد، مامان سر راهش که میرفت تو آشپزخونه گفت: " حسن آقا ببین اگه چاییت سرد شده، یکی دیگه برات بریزم."
آقاجون اعتنایی نکرد و مامان رفت که شام رو حاضر کنه.
- حالا هم که تارت رو گذاشتی کنار و مدام مینشینی تو اتاقت، چیز مینویسی و فِرت و فِرت سیگار میکشی. حالا چی مینویسی و برای کی یا کجا مینویسی و اصلا برای چی مینویسی، خدا عالمه.
بیشتر زخم دستم رو کنده بودم و فقط وسطش مونده بود. میترسیدم بکنم خونی بشه. آقاجون که انگار گلوش خشک شده بود، چایی سرد ِ جلوش رو یک نفس سر کشید و قندی رو که تو دهنش مونده بود تف کرد تو استکان. سعید یه بالش گرفته بود تو بغلش و چسبیده بود به تلویزیون غرق تماشای فوتبال بود. مجید همونطور که از اتاق میاومد بیرون با صدای بلند گفت:
- راستی آقاجون فردا باید بیای مدرسه، جلسهی اولیا و مربیان.
- بگو مامانت بیاد.
- همهی بچه ها با باباهاشون میان.
- مگه نمیبینی من صب میرم بیرون پی ِ یه لقمه نون تا بوق سگ؟!
- آخه آقای صادق پور گفت پدراتون بیان.
- بگو بابام مرده، بگو رفته زیر خاک ... عجب بچهی زبون نفهمیه ها.
مجید بغض کرد و دوید تو آشپزخونه. آقاجون سری تکون داد و زیر لب استغفراللهی گفت، بعد هم رو به سعید داد زد: "خفه کن اون وامونده رو، سرم رفت. از صب تا شب که صدای قار قار این لکنته و بوق بوق ماشینا تو گوشمه، شب هم که میام دو دقیقه استراحت کنم باید وق وق تلویزیون رو تحمل کنم. این همه فوتبال دیدی خسته نشدی؟ اونا پولش رو میگیرن چی به شماها میرسه؟"
مثل همیشه که آقاجون داغ میکنه، مامان یه استکان چای آورد و بدون اینکه چیزی بگه سریع برگشت و رفت. سعید صدای تلویزیون رو کم کرد. آقاجون چاییش رو ریخت تو نعلبکی و یکی دو بار فوت کرد و با سر و صدا هورت کشید. چاییش رو که خورد انگار آروم تر شد، مکث کرد تا یادش بیاد چی میگفته.
- از یه طرف میگم بزرگ شدی، دانشگاه رفتی، خودت میفهمی داری چه کار میکنی، از اون طرف میبینم یه کارایی میکنی که با عقل جور در نمیاد، حداقل با عقل ما که جور در نمیاد. شاید هم ما بی سوادیم، نمیفهمیم!
چند لحظه ساکت شد به این امید که من چیزی بگم. ولی وقتی دید من همچنان ساکتم، نا امید از به نتیجه رسیدن صحبت هاش، با صدایی آهسته تر از قبل انگار که با خودش صحبت کنه، زل زد به گل های قالی و ادامه داد:
- حالا سیگار میکشی، حتما دو روز دیگه میری سراغ تریاک. بعد هم معتاد میشی و میافتی گوشهی خونه...
سعید که زمان استراحت بین دو نیمهی فوتبال بهش اجازه داده بود قسمت آخر حرفای آقاجون رو گوش بده گفت: " دبیرمون گفت زمان رضا شاه انگلیسها تریاک میآوردن دم ِ خونهها و مجانی میدادن به مردم، تازه بعد هم سوخته هاش رو ازشون میخریدن. از اون موقع بوده که اعتیاد اومده تو ایران."
وسط زخم دستم بالاخره کنده شد و از همون جا خون زد بیرون. پا شدم و به بهانهی شستن دستم رفتم سمت دستشویی. مامان از تو آشپزخونه داد زد: " حسن آقا شام حاضره، بیارم؟"

گوسفندها به امید زنده اند!

2007-06-29T02:16:00.000+03:30

میرسد از دور صدای ساز مرد چوپان
امید و امید که جاودان شود بهاران

* هر گونه تشابه این عکس و شعر زیر آن با وضعیت کنونی مملکت کاملا اتفاقی بوده و صاحب این وبلاگ هیچ مسئولیتی را در قبال این موضوع نمی پذیرد.

حفاری

2007-06-21T12:20:00.000+03:30

این یک دکل حفاریست، همانجایی که من 14روز کار می کنم و به ازایش 14 روز استراحت، و این نوع کار کردن را اقماری گویند. در مشاغلی که امکان رفت و آمد هر روزه وجود ندارد، کارکنان معمولا به صورت اقماری کار می کنند.ارتفاع بالاترین نقطه ی دکل که Crown (تاج) گفته می شود، از زمین تقریبا 60 متر است.

این تصویر کل لوکیشن را نشان می دهد. کانکس هایی که در تصویر دیده می شود، محل کار کارمندان است که عبارتند از: رییس دستگاه (نماینده ی شرکت حفاری به عنوان پیمانکار)، کمپانی من (نماینده ی شرکت کارفرما)، گلشناس، زمین شناس، مکانیک و برقکار. یک کانکس مربوط به غذاخوری کارمندان و یکی برای کارگران.

کارگران مشغول کارند! اسم این کارگرها راف نک (Rough Neck) است. با توجه به اسمشان فکر می کنم نیازی به توضیح نباشد که چه کار سخت و طاقت فرسایی دارند. و این پایین ترین رده ی شغلی روی سکوی حفاری ست. بعد از چند ماه یا چند سال، بسته به توانایی های فیزیکی و کمی هم ذهنی و البته کلفتی پارتی، به سمت های بالاتری دست پیدا می کنند که به ترتیب عبارتند از "دکل بان"، "کمک حفار"، "حفار"، "رییس دستگاه شب" و در نهایت "رییس دستگاه" و این در صورتیست که کارگر رسمی باشند (که اخیرا از صدقه ی سر اصل 44 تعدادشان روز به روز کمتر می شود)، درغیر اینصورت با داشتن مدرک دیپلم (که بسیار کمیاب است) حداکثر تا کمک حفاری و بدون آن تا دکل بانی ارتقاء شغل پیدا می کنند. اگر در طی این سالهای مشقت بار کار بر روی سکوی حفاری بر اثر حادثه جان شان را از دست ندهند و یا دچار قطع عضو نشوند، تقریبا بدون استثناء دچار بیماری هایی از قبیل آرتروز گردن و کمر می شوند و پس از بازنشستگی در 60 سالگی، طی کمتر از پنج سال فوت می کنند.

ایشان حفار هستند. آنقدر باید بالای سرش را نگاه کند (جایی که دکل بان در ارتفاع 27 متری از سکو مشغول کار است) که آرتروز گردن می گیرد.

کارگران جایی برای استراحت ندارند، حتی اگر کار نباشد باید دوازده ساعت! روی سکو باشند و فقط می توانند دور از چشم "رییس دستگاه" و "کمپانی من" اینگونه که می بینید استراحت کنند. فراموش نکنید که اغلب حفاری ها در بیابان های استان خوزستان انجام می شود که نه گرمایش برای من و شما قابل تحمل است و نه سرمایش.

کانکسی که در تصویر می بینید محل کار من و همکارانم است. ما فقط زمان هایی که کارفرما در خواست حفر چاه جهت دار کند، در محل حاضر می شویم. به این ترتیب که زمین شناس، زاویه از خط عمود، جهت جغرافیایی و عمق چاه مورد نظر را به ما اعلام می کند و ما با استفاده از تجهیزات خاصی که داریم، پروژه را انجام می دهیم. یکی از دلایل حفاری جهت دار برداشت بهینه از میادین نفت و گاز است.
تصویری که مشاهده می کنید مربوط به حادثه ی فوران چاه است. هر کدام از این لوله های حفاری بیش یک تن وزن دارند و از بالای سکو (گوشه ی سمت چپ بالای تصویر) بر اثر فشار حاصل از فوران نفت پرتاب شده و بر روی کانکس ما افتاده و آن را شکافته است و لوله ی دیگر که بیش یک متر در زمین فرو رفته است به گفته ی حاضرین در محل تعدادی از همین لوله های یک تنی به فاصله ی بیش از 200 متری پرتاب شده اند. شدت و قدرت فوران چاه را توانستید هضم کنید؟

کامنتی که تبدیل به پست شد

2007-06-20T00:58:00.000+03:30

پس از خواندن مطلب ِ دوست عزیزم (زبان در حکم ابزار یا هدف) در وبلاگش، خواستم نظری بدهم که دیدم صحبت از یک کامنت بیشتر است و حوصله هم کم. این بود که برای راه افتادن ِ دست و مغزی که شیارهایش در چهارده روز گذشته پر از خاک شده بود، بهتر دیدم که نظراتم را در مقام یک علاقه مند به ادبیات و خوانندهی آماتور -و نه بیشتر- اینجا یادداشت کنم.
در این مطلب آمده است که "يكي از "لذتهاي متون ادبي" نيز در همين پوشيدگي معنا نهفته است" و در پس این جمله مثالهایی آمده است برای روشنتر کردن ِ منظور نویسنده. در ادامهی مطلب میخوانیم: "اما مسئله به همين جا ختم نميشود، چرا كه صحبت از ادبيات بدون اشاره به مقولهاي به نام " زيبايي شناسي " هميشه ناقص و محتاج ِبررسي بيشتر ميباشد" که این گفته هم با شعری از شاملو تکمیل شده است.
پس به طور خلاصه میتوان گفت از نظر نویسندهی این مطلب زمانی یک متن ادبی اعم از نظم یا نثر، ارزشمند قلمداد میشود که اولا منظور نویسنده در لایههای زیرین نوشته پنهان باشد و به راحتی توسط خواننده کشف نشود و در ثانی ترکیبات و توصیفات زیبا وسیلهای شوند برای ایجاد جذابیت در ظاهر متن.
همین جا ذکر کنم که در مورد زیبایی شناسی زبانی با آنچه گفتید موافقم. سوال من اینجاست که آیا تمام آنچه را که "جورج اورول" در "1984" قصد گفتنش را داشته، خواننده با یک بار خواندن در مییابد و دیگر انگیزهای برای دوباره خوانیاش نخواهد داشت؟ ممکن است پاسختان این باشد که اگر خواننده اطلاعاتی در مورد ویژگیهای توتالیتاریسم و آنچه که یک دولت خودکامه بر سر ملت میآورد بداند، دیگر همه چیز واضح خواهد بود، اما به نظر شما نمیتوان همین استدلال را برای اثری مانند بوف کور ِ هدایت آورد و گفت که اگر خواننده اطلاعاتی در مورد سمبولیسم داشته باشد و چیزهایی هم دربارهی وضعیت سیاسی و اجتماعی ِ ایران ِ معاصر بداند، میتواند بوف کور را درک کند؟ و همین طور در مورد بیگانهی کامو. از طرفی از منظر زیبایی شناسی زبانی هم ناگفته پیداست که هیچ مترجمی هر چقدر هم توانمند باشد نمیتواند تمام زیباییهای متن اصلی را در ترجمهاش نمایان سازد. در نتیجه آثاری چون "1984" از این حیث قابل قیاس با آثار فارسی نخواهند بود (در تایید گفتهام، زیباییهای نوشتاری مقالهی "چرا مینویسم" اورول را که مطالعه کردهاید، شاهد میآورم.)
پس تا اینجا نتیجه میگیرم که حداقل مثالهای خوبی را برای بیان مقصود خود انتخاب نکردهاید. و اما به کلیت صحبتتان هم اشکالاتی را وارد میدانم. آنچه را که شما برای یک اثر ادبی به طور عام ارزش میدانید فقط در مورد سبک خاصی از ادبیات مصداق دارد، که از جمله ادبیات سمبولیک یا روانشناسانه (بوف کور) یا به نوعی رئالیسم جادویی (صد سال تنهایی) را میتوان مثال زد (در مورد نام این سبکها اطلاعات چندانی ندارم و بیشتر منظورم ویژگی این سبکهاست). اما لزوما آثار ادبی ارزشمند در این گونه سبکها نمیگنجند. بدون شک، ابهام و پیچیدگی در یک رمان اجتماعی یا تاریخی نه تنها ارزش محسوب نمیشود که شاید از جذابیت آن نیز بکاهد. در این نوع از ادبیات نویسنده حداکثر تلاش خود را در جهت بیان هر چه صریحتر - نه سطحیتر- اوضاع اجتماعی و یا تاریخی انجام میدهد. مگر داستان کوتاه "فارسی شکر است" جمالزاده پیچیدگی یا ابهامی در طرح موضوع دارد که شما قریب به ده بار خواندهایدش؟! و خود اذعان کردید که هر کس بخواند میفهمد که منظور جمالزاده چه بوده است. مثالهای فراوانی از ادبیات ایران و جهان را میتوان شاهد آورد که در حوصلهی این نوشته نیست. و در نهایت میتوان گفت که با در نظر گرفتن سبک یک اثر ادبی، هر چقدر نویسنده در بیان مقصود خود و فضا سازی و شخصیت پردازی (البته در داستان) توانمندتر باشد و موضوعی را که قصد بیانش را دارد به خودی خود مساله ارزشمندی برای مطرح شدن باشد، اثر ادبی که خلق خواهد شد، از اهمیت و اعتبار بیشتری در سبک خودش برخوردار خواهد بود و خوانندهی خاص خود را خواهد داشت.

آفتابه لگن هفت دست، شام و ناهار هیچی

2007-05-28T22:07:00.000+03:30

در این 14 روز استراحتی که به دنبال 14 روز کار و گردوندن چرخ های صنعت نفت در بیابون های خوزستان و اخیرا خانگیران (سرخس) نصیبم می شه، کارم شده خریدن و انبار کردن کتاب هایی با موضوعات کاملا متنوع و البته بی ربط به همدیگه. بطوریکه اگه از همین امروز خریدن کتاب رو کنار بذارم و مطالعه ی اونچه رو که دارم شروع کنم، حداقل تا یک سال آینده مشغول خواهم بود. اما در واقعیت اتفاق دیگه ای می افته که می گم. اگه بتونم به گیجی و منگی حاصل از 14 روز شبکاری و به هم خوردن ساعت خوابم غلبه کنم و خودم رو وادار به موندن تو خونه و دست کشیدن از بازی اسنوکر و پرسه زدن های وقت و بی وقت تو وبلاگ های مردم و نشستن جلوی تلویزیون و عوض کردن پیاپی کانال های اون کنم، روی تشکچه ای که صرفا به منظور مطالعه، گوشه ی اتاق پهن شده، پهن می شم و بعد از اینکه چند بار برای آوردن مداد و برگه ی یادداشت که هیچوقت استفاده شون نمی کنم و گوشی موبایل که سالی یه بار هم زنگ نمی خوره و مهمتر از همه یه لیوان چای که استثنائا مصرف می شه، بلند می شم و دوباره می شینم، بعد از همه ی این کارها، بالشی رو از کمر تا می کنم و می ذارم پشتم و یه کم خان دایی رو جابجا می کنم تا تو پوزیشن جدیدم جا بیفته و جا بیفتم. اگه فکر می کنین که بعد از این همه ماجرا مثل بچه ی آدم می شینم و یه کله، دو سه ساعت مطالعه می کنم سخت در اشتباهین. چرا که تازه زمان انتخاب کتابی رسیده برای خوندن. از بین چهار پنج جلد کتابی که معمولا کنار تشکچه ی مذکور رو هم سوار شدن، بسته به شرایط روحیم یکی رو انتخاب می کنم. به این ترتیب که اگه احساس کنم دانش فلسفیم رو به افول گذاشته و دارم از قافله ی کتابخون ها عقب می مونم، هوس خوندن "چنین گفت زرتشت" می کنم، اگه حال و هوای نوشتن به سرم زده باشه، ترجیح می دم رمان بخونم تا فکرم و دستم همزمان راه بیفتن و مثلا "مرگ قسطی" رو بر می دارم، اگه یه چیزی به عنوان داستان نوشته باشم و یا دچار جو گرفتگی شدید برای نوشتن شده باشم، به فکر "ساختار و تاویل متن" می افتم ولی هیچ وقت حتی بهش دست نمی زنم چون اینقدر سنگینه که حتی نمی تونم برش دارم چه برسه به اینکه هضمش کنم و اگه تحت تاثیر دسته گل هایی که رئیس جمهور محبوب به آب می ده قرار گرفته باشم، احتمالا سراغ "موانع توسعه ی سیاسی در ایران" می رم. حالا در نظر بگیرید کتاب مطلوب انتخاب شده، همه چیز سر جای خودشه، هیچ بهانه ای برای فرار نیست و من مجبورم بخونم. کتاب رو باز می کنم، به خطوطش نگاه می کنم، می رم صفحه ی بعد، ورق می زنم، ورق می زنم، ورق می زنم، چندین ده صفحه می خونم اما ... اگه شما از اون صفحاتی که من خوندم چیزی فهمیدین، من هم فهمیدم. کمرم که درد می گیره کتاب رو می بندم و از اتاق می رم بیرون. می شینم جلوی تلویزیون و کنترل رو برمی دارم. من کانال ها رو یکی پس از دیگری عوض می کنم و مادرم که بیرون اومدنم از اتاق رو غنیمتی می دونه، از گور کهنه و مسجد آدینه صحبت می کنه و گویا اصلا نیازی نداره که من توجهی به حرفاش داشته باشم. اون حرف می زنه، من کانال عوض می کنم.

روزگار کودکی ...

2007-05-23T05:16:00.001+03:30

بی بی جان مرد. درست سی و نه روز پیش. مقابل در خانه ی قدیمشان ایستاده بودم – همانجایی که 15 سال پیش آقاجان مرد و یک سال نشده پنج دختر و دو پسر از سر لج و لجبازی و برای چندرغاز میراث پدری به جان هم افتادند و فروختندش و مادر را اجاره نشین کردند. همانجایی که قسمتی از شیرین ترین خاطرات کودکی ام شکل گرفت. نمای ورودی خانه را تغییر داده اند و ساختمان را که از پس ِ کوچه ای 13 متری ظاهر می شد، آن طور که می گویند و من ندیده ام، خراب کرده اند و از نو ساخته اند. دیگر از آن حوض لوزی شکل با آن چاله ی گرد وسطش و آب سبز رنگش و چند ماهی قرمز و سفید که بهار ِ هر سال زیاد می شدند و تا نوروز بعدی که فامیل، ماهی های سفره ی عیدشان را به حوض بی بی جان بیاندازند، گربه چند تایشان را خورده بود، خبری نیست. دیگر از آن باغچه های با صفا که پیرمرد با آن چشم های نابینایش و با چه دقتی رسیدگی شان می کرد، خبری نیست. دیگر از آن خروس سفید قلدر که وقتی بیرون از قفس بود هیچ کس جرات نداشت پا به حیاط بگذارد، جز به اضطرار اجابت مزاج و آنهم با چه ترس و لرزی و پاورچین پاورچین راه رفتنی که مبادا نظر خروس را جلب کند، خبری نیست. دیگر از آن تاک های انگور با آن کرم های سبز چاقش که وقتی می افتادند زمین، تپی صدا می کردند و بلافاصله طعمه ی مرغی یا خروسی که همان دور و بر می پلکید می شدند، خبری نیست. هوا که گرم می شد جایی خنک تر از زیر سایه ی همین تاکها پیدا نمی کردی. آقاجان هر سال خوشه های غوره را یکی یکی با کیسه های نخی می پوشاند تا قبل از انگور شدن از دست گنجشک ها در امان باشند. پلاسی پهن می کردیم و سماور نفتی ای که دائم روشن بود و چایی همیشه حاضر و مادرم که اغلب خیاطی می کرد و بی بی جان که یا نماز می خواند و یا نشسته چرت می زد و پیرمرد که جای پدر نداشته ام بود روی صندلی اش صاف می نشست و دستهایش را به عصا تکیه می داد و با آن چشم های پوچش نمیدانم به کجا خیره می شد و به چه چیز هایی فکر می کرد و من که به ظاهر مشق می نوشتم اما حواسم پی مرغها و خروسهایی بود که خودشان را روی خاک نرم و مرطوب باغچه پهن می کردند و خاک پاله می دادند و هر از گاهی که کرم قرمزی از زیر خاک پیدا می کردند آنقدر دنبال هم می دویدند تا در نهایت آن که قویتر و سریعتر بود کرم را می قاپید و آنقدر به خاک می مالید که قابل خوردن شود و بعد خروسی را می دیدی که خودش را یک وری و یک بالش را باز می کرد تا به زمین، غرغر کنان به سمت مرغی می رفت و سوارش می شد و پرهای سر مرغ را با نوکش می گرفت که نمی فهمیدم برای حفظ تعادلش است که این کار را می کند یا با این کار لذت بیشتری می برد و مرغ در این حین سرش را خم می کرد و دمش را می داد بالا و چشم هایش را می بست که من باز نمی فهمیدم که لذت می برد یا درد می کشد یا هردو.
آن دستشویی گوشه ی حیاط هم حکایتی داشت برای خودش. چه مکافاتی داشتیم زمستان ها که لامپش می سوخت و با نور فانوس فضای وحشتناک داخلش، وحشتناک تر می شد. در آن لحظاتی که مشغول کارم بودم سعی می کردم به چیزی فکر نکنم و با شکستگی های آجر های دیوار روبرو اشکال مختلفی در ذهنم می ساختم که از بد حادثه اغلب اشکال تبدیل به موجودات ترسناکی می شدند که وحشتم را چند برابر کرده و نمی فهمیدم چطور شلوارم را بالا می کشیدم و خودم را به اتاق ها می رساندم.
...

دیگر از بچه گنجشک های نحیف و بی پری که پوست صورتی داشتند با چشم های بزرگ و از لانه شان می افتادند پایین، از گربه ای که هر سال سه چهار تا بچه می زایید و نمی گذاشت به بچه هایش نزدیک شویم، از آش گندم هایی که بی بی جان می پخت و بشکن هایی که آقاجان در وقت سرخوشی می زد، خبری نیست. دیگر من بزرگ شده ام و آنها نیستند.

دستنوشته های یک سایه

2007-05-21T12:26:00.000+03:30

دیشب خواب دیدم و در خواب پدرم را. هم سن و سال من بود، گیرم دو-سه سالی بزرگتر، وقتی که مرد. پیراهن سفیدش اتو کرده و ریش اش را تراشیده بود، همانطور که مادرم تعریف می کرد: "مثل وقت هایی بود که همسایه ها می گفتند فلانی خوشحال به حالت، چه شوهر خوش تیپی داری! و من چه ذوقی می کردم." مثل سیبی که از وسط دو نیم کرده باشند، مقابلم ایستاده بود. ساعت مچی اش را باز کرد و به من داد. گفت که ببندمش به دستم، نه نگفت فقط طوری نگاه کرد که یعنی ببندش. اصلا حرف نمی زد. عجیب هم نبود. هیچ خاطره ای از نوع برخورد و حرف زدن پدرم نداشتم که در خوابم نمودی پیدا کند. عقب گرد کرد و خواست که دنبالش بروم. رفتم. قدم تند کردم که برسم کنارش، نمی رسیدم. دوست ندارم پشت سر کسی راه بروم حتی اگر پدرم باشد. همیشه دوست دارم آفتاب از روبرو بتابد نه از پشت سر. مقابل آینه ای ایستاد. ایستادم. موهای شقیقه ام سفید شده بود. دست کوچکی انگشت اشاره ی دست راستم را می کشید. نگاه کردم. پسر بچه ی سرخ و سفیدی بود با چشم های عسلی. پسرم بود یا من بودم که دست پدرم را می کشیدم. با مهربانی پرسیدم چه می خواهد. جوابی نداد. خواست که دنبالش بروم. آلبوم عکسی آورد. عکس های خودش بود با من یا عکس های من بود با پدرم، همان مرد توی آینه. عکس ها مربوط به سال ها بعد بود یا قبل و به ظاهر خانوادگی. پس به دنبال عکسی از همسرم یا مادرم گشتم. پسر بچه در عکس ها بزرگ و بزرگ تر می شد. شبیه می شد به من و پدرم. بعد ازدواج کرد. عکسی پسر بچه را، که حالا دیگر جوانی بود برای خودش، در کنار زنی نشان می داد. آن زن مادرم نبود. نمی شناختمش ولی فکر می کردم می شناسم. جوان بود. توی آینه نگاه کردم. پیر شده بودم. موهام سفید شده بود مثل برف اما صورتم مثل الان جوان بود. از قیافه ام خنده ام گرفت. خندیدم. دندان هام همه سیاه بود. فهمیدم به خاطر سیگار است و همه با هم ریخت توی دهانم. دندان های سیاه را تف کردم و سیگاری آتش زدم غافل از اینکه پدرم یا پسرم دارد می بیند. پک های عمیقی زدم تا زودتر تمام شود. تمام که شد فیلترش را هم خوردم تا وقتی که آن زن ِ جوان ِ تو عکس از راه رسید، بتوانم سیگار کشیدن را حاشا کنم. دهانم بوی بدی می داد. خواستم مسواک بزنم یادم افتاد دندان ندارم. پدرم اسباب بازی ای داد به دستم که اگر لثه هام خارید از آن استفاده کنم. فکر می کرد تازه می خواهم دندان در بیاورم. خواستم بگویم من بزرگ شده ام، من دندان داشتم، آنقدر که سیگار کشیدم همه ش سیاه شد و ریخت، خواستم بگویم کجا بودی وقتی دندام هام ریخت، وقتی زنم گریخت، وقتی من پیر شدم. لبهام تکان می خورد اما صدا نداشتم. مرد توی آینه سرش را پایین انداخت و رفت.

صدای دو رگه

2007-05-05T09:11:00.000+03:30

تنها مسافر تاکسی بودم. وقتی سوار شدم، راننده آینه ی عقب رو طوری تنظیم کرد که من رو به راحتی ببینه. نگاه راننده از توی آینه و لبخند چندش آورش که ردیف دندون های زرد و نامرتب رو به نمایش می ذاشت، با این جمله همراه شد:
- مسیر بعدی تون کجاست، خانوم؟
- مسیر بعدی ندارم، همون "هاشمیه" که گفتم، پیاده می شم.
- (دستی به پشت موهای بلندش کشید) خلاصه اگه جای دیگه ای تشریف می برین، ما در خدمتیم.
- ...(جواب ندادم)
- چه بد اخلاق!
دیگه این جور برخورد ها عادی شده. برای فرار از نگاه توی آینه، خودم رو به خوندن اسم مغازه های حاشیه ی خیابون- کار مورد علاقه ی اکثر بچه های کلاس اولی- مشغول کردم. پارچه فروشی "عاقبتی"، کفش ِ "زشت"، پیتزا "گندم"، نان فانتزی "احمدآباد"... وای، فراموش کردم نون "باگت" بخرم. هر چند سفارش های مامان هیچ وقت تمومی نداره. "آزیتا داری میای خونه ی ما، سر راهت شیر و ماست هم بگیر، حوصله ندارم چهار طبقه رو بیام پایین"، "آزیتا، اگه سبزی تازه اومده بود، یک کیلو سبزی آش بگیر، بگو اسفناج هم بذاره"، "آزیتا، ساعت دوازده برو مهد، دنبال پریسا"، "آزیتا، کمرم درد می کنه، بیا پرده ها رو بشور، از کثیفی نمی شه بهشون نگاه کرد"، همه ش آزیتا ... آزیتا ... آزیتا ... انگار نه انگار که منم، برای خودم، خونه و زندگی دارم، کار دارم، منم خسته می شم، مریض می شم. براش اصلا مهم نیست که من کجام و چه کار می کنم. پشت چراغ قرمز وایستادیم. راننده مثل جغد زل زده بود به من. حالا که رانندگی نمی کرد، با فراغت بیشتری می تونست به هدفش برسه. عابرین پیاده رو که از عرض خیابون رد می شدن، تماشا می کردم. دختر ها با شلوارهای کوتاه و ساق پاهای سفید و مانتوهای چسب و برآمدگی های بدن و روسری های رنگی ِ کوچیک. پسرها با تی شرت های طرح دار ِ چسب و شلوارهای لی ِ گشاد و کفش اسپرت و موهای عجیب و ریش های عجیب تر. "طرز لباس پوشیدن و ظاهر هر فرد نشون دهنده ی افکار و شخصیتشه، در نتیجه سعی کنید کسی رو الگوی خودتون قرار بدید که از هر لحاظ شایسته ی الگو قرار گرفتن باشه !!!" این رو کارشناس یکی از برنامه های تلویزیونی می گفت – از اون دست برنامه هایی که به منظور ارشاد نسل جوان و جلوگیری از تمایل بیش از پیش آنها به سمت رسانه های غربی و تقلید کورکورانه از الگوهای غیر دینی، ساخته شده بود. دلم می سوزه برای نسلی که حتی قادر به انتخاب رنگ و مدل لباسش هم نیست. چراغ سبز شد. از چارراه رد شدیم و به سمت کسانی که کنار خیابون منتظر تاکسی بودن، رفتیم. سرها یکی یکی جلوی شیشه می اومدن و مسیری رو می گفتن. بدون اینکه سری دیده بشه، صدای دو رگه ای گفت: "هفت ِ تیر". راننده بوق زد، یعنی سوار شو. پسر بلند قدی بود که ته ریش دو- سه روزه ای داشت با شلوار جین خاکستری و تی شرتی همرنگ شلوارش. روی هم رفته از اون دست آدم هایی بود که هیچ چیزی شون جلب توجه نمی کنه، نه چهره و نه لباس. انگار اصلا دیده نمی شن. حالا چرا من دیدمش و مورد توجه م قرار گرفت، دلیل داره، که می گم. صاحب ِ صدای دو رگه سلام کرد. راننده جواب نداد. خانومی با بچه اش جلو نشست و مردی چاق که زیر بغل و پشت کمرش خیس بود و دائم نفس نفس می زد، نشست عقب. "صدای دو رگه" بدون کوچکترین حرکتی به جلو خیره شده بود. دوتا کتاب دستش بود. از بوی سیگاری که می داد، با خودم گفتم این از اونایی ِ که فکر می کنن نمی شه کتاب خوند ولی سیگار نکشید. کتاب ها رو طوری گرفته بود که اسمشون دیده نمی شد. این روزا دیدن ِ کتاب دست ِ مردم اونقدر عجیبه که وقتی این اتفاق می افته، ناخودآگاه نظرم به سمت کتاب ها و صاحبشون جلب می شه. یکی شون سفید بود و کوچیک، اون یکی سیاه.
" زنی که داستان پیرامون ماجرای او بنا شده، زنی ست ساده و معمولی، که گرچه با کنجکاوی می توان دریافت که دوبووار گوشه های پراکنده ای از زندگی خود را در سرگذشت او گنجانیده ست، اما در مجموع این زن شباهتی به سیمون دوبووار روشنفکر و صاحب قلم و پرآوازه ندارد."
این رو پشتِ جلدِ کتاب سفید، نوشته بود. یاد اون زن افتادم. یاد خودم. یاد جملاتی از کتاب: "غرور احمقانه، همه ی زنها خود را متفاوت می دانند، همه فکر می کنند که بعضی از چیز ها ممکن نیست برایشان پیش بیاید. و همه اشتباه میکنند." یاد اشتباهاتم افتادم و غرورم. طلاق، با یه بچه، بدون درآمد، بدون پشتیبان، پدر هم که بالای سرم نبود. اشتباه کردم. از دست یه شوهر معتاد فرار کردم، گیر یه مادر خودخواه افتادم. همیشه به این قسمت از مرور خاطرات که می رسم با خودم می گم باید یه کاری بکنم، یه تکونی به خودم بدم. تکونی خوردم و به خودم اومدم. پای "صدای دو رگه" خورد به پام. ولی زود جمع ش کرد. خودم رو تا جایی که می تونستم، جمع کردم و به در تاکسی چسبیدم. چند لحظه ای گذشت، کم کم پای چپش داشت میومد سمت من. بعضی اتفاقات به خودی خود آزار دهنده ان، وای به حال وقتی که از نظر روحی در شرایط مناسبی نباشی. پاش رسید به پام. دندون هام رو به هم فشار دادم ولی عکس العملی نشون ندادم. تو دلم خطاب به "صدای دو رگه" گفتم: اگه چیزی از ته مونده ی اون فرهنگ سه هزار ساله بهت نرسیده، حداقل حرمت کتاب هایی رو که می خونی نگه دار. حالا دیگه دستش هم داشت به سمت من سر می خورد. دیگه تحمل این یکی رو نداشتم. خودم کم بد بختی دارم که تو تاکسی هم باید گرفتار مریضی مثل این بشم. آخه احمق! برو تو خیابون یه نفر رو پیدا کن- کم که نیستن، قیافه ات هم که بد نیست- که بتونی کرمت رو خالی کنی، تا وقتی که نشستی تو تاکسی چشمت دنبال پر و پاچه ی زن ها نباشه. گمونم افکاری از این دست در اون دقایق از مغزم عبور می کرد. دستش رسید به پام. برگشتم به سمتش تا تمام دق دلی هام رو بکوبم تو صورتش. با حرکت من تکونی خورد و بیدار شد. تعجب کردم. از خستگی خوابش برده بود و ناغافل دست و پاش به سمت من اومده بود. انگار که فهمید. هول شد و اینقدر خودش رو جمع کرد که تقریبا رفت تو بغل مرد گنده. خوشبختانه به موقع تونستم خودم رو کنترل کنم و بد وبیراه نگم. به راننده گفتم پیاده می شم و همزمان دستم رو برای دادن کرایه دراز کردم. رسیده بودیم به "هاشمیه".
- قابلی نداره.
- ممنون، بفرمایید.
- مهمون ما باشین.
پول رو گذاشتم تو جیبم و پیاده شدم. از خیابون که رد می شدم بدون توجه به بوق های پی در پی راننده ی تاکسی، به این فکر می کردم که مامان چه سفارش های دیگه ای داشت و در عین حال ور ِ دیگه ی مغزم با خودش می گفت اون کتاب سیاه اسمش چی بود؟!

این منم؟

2007-04-28T02:36:00.000+03:30

یکی از مفید ترین قابلیت های وبلاگ اینه که می تونی وقتی در اوج ناراحتی به سر می بری، متنی مضحک بنویسی و خودت رو اگر نه خوشحال که بی تفاوت نشون بدی. یا وقتی که حالت بدک نیست، بدون هیچ دلیل خاصی یه داستان تراژیک بنویسی. وقتی حوصله ی هیچ چیز و هیچ کس رو نداری، یه خاطره ی هیجان انگیز رو بنویسی.می تونی دیوونه باشی ولی ادای عاشقا رو در بیاری، می تونی عاشق باشی اما خودت رو به دیوونگی بزنی، می تونی هیچی نباشی ولی تو وبلاگ از خودت یه غول بسازی در همه ی زمینه ها. خلاصه اینکه با وبلاگ می تونی اونی باشی که می خوای نه اونی که هستی. ولی ... ولی وقتی که صفحه وبلاگت رو بستی، وقتی دی سی شدی، وقتی کامپیوتر رو خاموش کردی، اونوقت خودتی و خودت. حالا می خوای چیکار کنی!

پ.ن. سوء تفاهم نشود، هدف از تمام کارهایی که در وبلاگ می شود انجام داد و در بالا اشاره کردم، تلقین کردن چیزی به خواننده نیست، هرچند که ممکن ست این اتفاق بیفتد، هدف نویسنده ست.
پ.ن. احساس می کنم نوشته هام، نوشته های وبلاگم، بعد از این که نوشته می شن، جون می گیرن و با من حرف می زنن، اصلا تو روم وا میستن. زل میزنن تو چشمام. انگار نه انگار که من نوشتمشون.

یه کار ِ جدی

2007-04-25T16:39:00.001+03:30

به فکر کار جدی افتادیم، خودم و مجید رو می گم. حالا اینکه کار جدی از نظر ما چیه و اصلا چی شد که آبلوموف هایی مثل ما هوس کار جدی به سرشون زده، داستانی داره که می گم. راستش همونطور که از پست های سوزناک قبلیم به روشنی پیداست، من، سرخورده از یک عشق ناکام، بعد از اینکه تمام تلاشم رو در جهت رسیدن به معشوقم انجام دادم و متاسفانه ( از صمیم قلب می گم) به نتیجه ای نرسید، به کنج اتاقم خزیدم و تا مدتی کارم شده بود مرور کردن خاطرات تلخ و شیرین عشق سابق، دست کشیدن و زل زدن به هدایای معشوق و بوسیدن عکسش که روی K750 داشتم (البته این کار رو بسیار با احتیاط انجام می دادم چرا که بر ملا شدن این موضوع برابر بود با خوردن مُهر ِ "او یک دیوانه ی خطرناک است که با گوشی اش حال می کند" روی پیشونیم و یا در بهترین حالت منجر می شد به تلاش ِ خانواده برای سر و سامون دادن به بنده، که در هر دو حالت کابوسی بود بس وحشتناک) و اگه حسش می اومد، نوشتن چند خطی از همون دست نوشتجات آبکی که ملاحظه فرمودین و هر از چند گاهی ریختن قطره اشکی پای دیوان حافظ. خلاصه روزهای متمادی بعد از اون جریان، حال و روز من به همین افتضاحی بود که گفتم و شما نه تنها درک نکردین که زیر لب هم خندین، البته حق هم دارین یه جورایی. آخه می دونین به قول حافظ:
تا نگردی آشنا، زین پرده رمزی نشنوی .... گوش نا محرم نباشد جای پیغام سروش
حتما الان با خودتون می گین علیرضا دیوونه شده، معلوم نیست جدی می نویسه یا داره شوخی می کنه. مهم نیست. 26 سال عاقل بودم از نظر مردم، بذار چند صباحی هم اون کاری رو که دلم می خواد بکنم ولو اینکه از نظر خیلی ها دیوونه محسوب بشم.
داشتم می گفتم. بعد از اینکه تب و تاب ِ اون عشق کم کم فروکش کرد - آخه می دونین که عشق های مجازی خیلی زود کمرنگ می شن و بعد هم فراموش- به خودم اومدم و دیدم ای دل غافل، علیرضایی که یه زمانی برای احد و واحدی تره خرد نمی کرد، حالا نشسته کنج خونه و از غم یه عشق ِ مجازی، اشک می ریزه و به زمین و زمان فحش می ده. اینم یه گوهر حکمت از (فکر می کنم) جناب مولوی برای تغییر ذائقه:
عشق هایی کز پس ِ رنگی بود .... عشق نبود، عاقبت ننگی بود
گفتم گوهر حکمت به یاد "لنی" قهرمان ِ "خداحافظ گاری کوپر" افتادم. چی می شد اگه من این کتاب رو قبل از آشنا شدن یا حداقل قبل از به جاهای باریک کشیده شدن ِ کارم با معشوق سابقم، می خوندم. تز اصلی ِ قهرمان ِ داستان اینه که: "وقتی دیدید یواش یواش می خواهید دختری رو برای همیشه در بغل داشته باشید، بدونید که وقتش رسیده جا خالی کنید." یعنی بزنید به چاک، به خاطر ِ چی ؟ به خاطر ِ "آزادی از قید تعلق." حالا بماند که آخر داستان قهرمان ما گوزید (بخوانید پایش لغزید) و یک دل نه صد دل عاشق شد و من تازه فهمیدم رو دست خوردم و"آزادی از قید تعلق" و این جور چیزا همه کشک بوده و آقا فقط به این خاطر به کسی دل نمی بسته و یه جا بند نمی شده که: "اونایی رو که می ذارن و می رن دوست ندارم. اینه که اول خودم می ذارم و می رم. اینجوری خاطر جمع تره." مرده شور!

ادامه دارد ...

چه امیدی، چه امید

2007-04-22T00:37:00.001+03:30

خالیم، خالی ِ خالی.
نه حرفی برای گفتن،
نه شعری برای سرودن،
نه فکری برای پرداختن،
و نه حتی قلبی برای دوست داشتن،
من تنهایم، تنهای تنها.

زان یار دلنوازم . . .

2007-04-20T14:37:00.000+03:30

.
.
.

در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود . . . . . . از گوشه ای برون آی، ای کوکب هدایت
از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود . . . . . . زنهار از این بیابان وین راه بی نهایت

.
.
.

2007-04-08T10:29:00.000+03:30

من با تو،
همیشه
در اوج بوده ام.
زمانی در اوج شادی و حالا غم.
.
.
.
بعد از چند سال
یه دل ِ سیر
گریه کردم.

کفش

2007-04-04T16:26:00.000+03:30

از خونه که در اومدم باد سردی خورد توی صورتم. شب بود. ساعت از 10 گذشته بود. مطمئن نیستم بیشتر به استناد خلوت بودن خیابونا می گم. جلو کاپشنم رو تا بالا بستم. هر دو دستم رو همزمان تو جیبای شلوارم فرو کردم. آرنجام رو چسبوندم به بدنم. فکر می کنم این کارم به تقلید از صادق هدایت باشه. البته این جور چیزا رو معمولا اعتراف نمی کنن. ولی همیشه اینطور بوده، یکی سعی می کنه داستان هایی به سبک "آل احمد" بنویسه و یکی به تقلید از "جلال" سیگار ارزون می کشه. یکی طرفدار سفت و سخت استالینیسم می شه اما اون یکی به گذاشتن سیبیلی پر پشت قناعت می کنه. یکی مثل من آرنجاش رو به بدنش می چسبونه و سعی می کنه حتی الامکان غذای گوشتی نخوره، یکی هم به فکر اینه که چرا صادق هدایت ... سرم رو پایین انداختم و با حالتی قوز کرده شروع کردم به قدم زدن. سعی می کردم به چیزی فکر نکنم -اصلا به همین خاطر از خونه زده بودم بیرون. فقط پنجه ی کفشای قهوه ای رو روی پس زمینه ی آسفالت خیابون نگاه می کردم که یکی یکی جلو می اومدن و عقب می رفتن. انگار که روی یه نوار متحرک در جا قدم می زدم. مثل همیشه انگشت شست پام برآمدگی ای روی پنجه ی کفش ایجاد کرده بود که حالت مسخره ای به کفش می داد. موقع کفش خریدن که می شه یادم می ره این ویژگی شست پام رو در نظر بگیرم. البته این موضوع اهمیت چندانی هم برام نداره و الان که دارم در موردش می نویسم، فقط به خاطر اینه که نمی خوام به چیز دیگه ای فکر کنم –دقیقا مثل اون شب که این ماجرا اتفاق افتاد...
ماجرا؟! راستش ماجرای خاصی هم اون شب اتفاق نیفتاد، تنها موضوع جالب این بود که وقتی نخوای به مسائل مهم فکر کنی، با این فرض که اصلا چیزی به عنوان مسائل یا موضوعات مهم وجود داشته باشه، حتی برآمدگی شست پات هم می تونه کاملا مشغولت کنه.
داشتم در مورد کفشام می گفتم. اینا رو فقط به این خاطر خریدم که "فرانک" گفت خیلی شیک ان. یادش به خیر. قصد خرید نداشتیم. از زور سرما رفتیم تو مغازه که فرانک اینا رو دید. بعد هم که خریدمشون گفت با همینا بریم و رفتیم. با اینکه مثل ... می لرزیدیم (به جای سه نقطه هم می توانید سگ بگذارید و هم به قول هدایت " خایه ی حلاج ها")، دلمون نمی اومد از هم جدا شیم. دستای سرد همدیگه رو گرفته بودیم و شونه به شونه ی هم تو خیابونای خلوت قدم می زدیم و اگه فرصتی دست می داد بدمون نمی اومد که به بوسه ای هر چند کوچیک همدیگه رو مهمون کنیم. آخ که چقدر می چسبید تو اون هوای سرد.
سیگاری روشن کردم و مشغول شدم. همچنان چشمم به نوار متحرک و کفش های جلو و عقب رونده بود. بعد از گذشت بیشتر از یه سال از اولین سیگاری که کشیدم، هنوزم نمی تونم بدون این تصور که همه دارن به من نگاه می کنن، سیگاری رو تا به آخر بکشم. دو سه بار خواستم دودش رو از بینی م بدم داخل، نشد. باد می اومد. سرمای هوا کم کم داشت آزار دهنده می شد. نوک بینی م بی حس شده بود و بالای لاله ی گوشم، تیر می کشید. بهش که گفتم، خندید. خودش هم دست کمی از من نداشت. با شست ش پشت دستم رو نوازش کرد. دست کوچیک ش رو، تو دستم، یه کم فشار دادم و انگشتای صورتی ش رو بوسیدم. گوشه ی لبش رو گزید...
"آقا میدون خیام کجاست؟" لبخند روی صورتم رو جمع و جور کردم و آدرس دادم. باز دوباره سردم شد. سیگار بین انگشتام خاکستر شده بود. رسیدم سر چار راه. یه کم مکث کردم. از هیچ طرف ماشین نمی اومد. به سه مسیری که پیش روم بود، نگاه کردم. هیچ کدوم ارجحیتی به دیگری نداشت. به پشت سرم نگاه کردم. فقط یه مشت خاطره مونده بود. تا حالا هیچ وقت برای ادامه مسیرم دچار مشکل نشده بودم. یا می دونستم که از کدوم سمت برم یا اهمیتی نداشت که چه مسیری رو انتخاب کنم ولی حالا ... البته اصلا منظورم مسیر زندگی و این گنده گوزی ها نیست، منظورم مسیر پیاده روی های شبانه ست.

یادداشت های یک دیوانه

2007-03-07T00:58:00.000+03:30

بالاخره بعد از کلی بالا و پایین کردن کتاب هایی که شاید کمترین ارتباط موضوعی رو با همدیگه دارن و زیر و رو کردن افکار، تصمیم گرفتم که از بین حدود 60 کتاب نخونده و خاک خورنده در قفسه، از "یادداشت های یک دیوانه"، (گوگول، ترجمه ی خشایار دیهیمی) شروع کنم و کردم. به این دلیل که بعد از خوندن کتاب های جناب داستایوسکی که بد جوری دهن ما رو سرویس کرد، می خواستم ببینم چه ویژگی هایی ازنوشته های داستایوسکی مربوط به روس بودنش و چه مقدار از اون ها مخصوص به خودشه و از طرفی خیلی علاقه داشتم بدونم این جناب گوگول که می گن نویسنده های بعد از اون همگی از زیر شنل ایشون در اومدن، چه تخم دو زرده ای گذاشتن که شدن شایسته ی این همه تعریف و تمجید. و البته این کتابی که شروع کردم یه جور دست گرمی محسوب می شه برای "نفوس مرده"، کتابی که گوگول 12 سال از عمرش رو صرف نوشتن این کتاب کرد. مقایسه کنید با داستایوسکی که به ندرت (یکی دو تا از) کتابهاش بیش از یک سال وقت گرفتن برای نوشته شدن. و پس از نفوس مرده پروژه عظیم "جنگ و صلح" جناب تولستوی رو در پیش دارم که احتمالا باید در چند فاز و با کمک دسر هایی از قبیل "پیکر فرهاد، عباس معروفی" هضم ش کنم. (ناگفته نماد که پیکر فرهاد ِ عباس معروفی از نظر حجم دسر محسوب می شه و گرنه از لحاظ محتوی چنین جسارتی در حق جناب معروفی شایسته نیست).

نتیجه ی این مطالعات رو هم اگه توفیق خدمت گذاری داشته باشم و البته کمی هم حوصله، در پست های بعدی عرض می کنم.

شروعی دوباره

2007-02-26T23:42:00.001+03:30

باید دوباره شروع کنم. باید زندگی و نوشتن تو این وبلاگ رو از نو شروع کنم. قاعدتا تجربه نصفه و نیمه ی وبلاگ نویسی رو هم به کار خواهم بست تا اینجا تبدیل بشه به جایی مناسب برای بیان درد دل هام برای کسانی که درک می کنند، نظریاتم در مورد هر چیزی که فکرم رو مشغول کرده برای کسانی که همون مشغولیات ذهنی رو دارن، و در نهایت نوشته هایی به اصطلاح ادبی برای خودم و شاید برای کسانی که وقت اضافی برای تلف کردن داشته باشند.

آخر خط

2006-11-07T20:35:00.001+03:30

مکان: یکی ازکمپ های کارکنان اقماری شرکت ملی حفاری

هر روز دم دمای غروب که می شد کارگرها رو می دیدی که با زانوهای خم و کلاه هایی که به دست گرفتن، با موهای ژولیده که به شقیقه ها چسبیده و چهره هایی که حتی با وجود نور کم هم می شد بفهمی چقدر خسته ن، از مینی بوس قرمز و زهوار در رفته ای پیاده می شدن و بدون رد وبدل کردن کلامی، آهسته و بی رمق به سمت اتاقهاشون که قسمتی از یک کانکس و بسیار شبیه به کوپه ی قطار بود، می رفتن و در بین راه دستی به نشانه ی سلامی برای کارگرهای شیفت شب، بلند می کردن. و دکتر کمپ رو می دیدی که تازه شامش رو تموم کرده، سرش رو پایین انداخته، دستها رو پشت ش گره کرده و با قدم های آهسته دور زمین سیمانی فوتبال می چرخید و حتما با خودش حساب می کرد چند وقت دیگه باید توی این بیابونها کار کنه تا پول کافی برای مطب زدن به دست بیاره. و آشپز رو می دیدی که به زغال های قرمز توی منقل خیره شده و هر از چند گاهی سیخ های کباب رو یکی یکی پشت و رو می کنه. و من رو می دیدی که با زانوهای بغل کرده روی نیمکتی که رو به جاده و غروب آفتاب بود، پایین رفتن قرص قرمز خورشید رو نگاه می کردم و با خودم می گفتم: "امروز هم بالاخره تموم شد."

..........................

شاید یه وقت دیگه با یه وبلاگ دیگه برگشتم، خدافظ

چند خطی درباره ی این روزها

2006-08-25T17:05:00.000+03:30

از وقتیکه اون دو دزد بد شانس بخت برگشته ی موتور سوار، کیف کمری بنده رو که حاوی یه مشت آت و آشغال بود که فقط به درد خودم می خورد، زدند، دیگه اهواز برام یه شهر بکر و جالب برای سرک کشیدن تو سوراخ سنبه هاش نیست. اهواز شده یه شهر داغ و شلوغ و اعصاب خرد کن که فقط یکی دو ساعت از زور بیکاری، قبل ازساعت 10 شب، می شه رفت بیرون. و تو خیابون تمام اون چیزی که می شه دید عبارتند از: دخترهای تازه به بلوغ رسیده ی بزک کرده، پسر های جوون الاف، روسپی های چندش آور، معتادهای پاسور فروش، پلیس های بیکار و همگی عرق ریزان. تنها امیدم چند تا کتابفروشی به درد بخور نزدیکی محل اقامته، که همیشه کلی آدم توشون وول می خورن ... فعلا همین

آمین بگو

2006-08-22T20:39:00.000+03:30

باشد که یاد بگیریم، زود قضاوت نکنیم. صرفا با توجه به آنچه که می بینیم، قضاوت نکنیم. و در بهترین حالت سعی کنیم که اصلا در مورد کسی قضاوت نکنیم. اصلا به تو چه که مردم چه کار می کنن. مگه خودت کار و زندگی نداری؟ فوضول...

پایداری نسبی

2006-08-16T21:19:00.000+03:30

فعلا به یه پایداری نسبی رسیدیم در محیط کار. هنوز شایعاتی که مبنی بر دشواری وضعیت روزهای آینده ست، قطعی نشده. گویا با هر سمتی که وارد شرکت شده باشی و با هر تحصیلاتی، در اولین دو هفته ی کاری که سر چاه می ریم باید کار های یک کارگر ساده رو انجام بدیم. مثل شستشوی لوله های حفاری. دیگه اینکه یه مرتبه هم باید تا بالای دکل 30 متری حفاری بریم و بر گردیم البته با کمربند ایمنی. همه ی اینا به خاطر اینه که بفهمیم کارگر ها در هنگام کار چه احساسی دارن. حالا این چه ربطی به من که اصلا کاری با کارگر جماعت ندارم، داره نمی دونم. در ضمن تمام این خر حمالی ها قراره که به دستور سرپرست بنده که در بهترین حالت 6 کلاس سواد داره انجام بشه (البته تمام اینا رو فقط شنیدم هنوز ندیدم). دیگه اینکه 10 سال تعهد کار داریم که در زمان مصاحبه گفته بودن 5 سال. از مسخره بازی های مذهبی که در بیشتر ادارات دیده می شه، اینجا خبری نیست. در مورد لباس پوشیدن هم سخت نمی گیرن. در ضمن در هتل بی ستاره ای روز رو شب می کنیم و ظهر و شب برنج می خوریم و ... (الان که حرف برنج شد، حالت تهوع گرفتم، تا کار به جاهای باریک نرسیده برم.)

........................

بی تابانه می خواهمت ای دوری ات آزمون تلخ زنده به گوری...
(احمد شاملو)

یک زندگی جدید

2006-08-11T19:21:00.000+03:30

اگر فقط یک ساعت زیر آفتاب راه بری، می فهمی که چرا تنها دلیل ِ "مورسو"ی رمان ِ "بیگانه" برای کشتن اون مرد عرب، گرمای آفتاب بود. از اهواز صحبت می کنم.

می دانی چرا به دنیا آمدی؟

2006-08-03T16:27:00.000+03:30

نیره، دختر خاله م و مریم، زن ِ پسر خاله م باردارن، چون هر دو شون دختر دارن و پسر می خوان... تکتم، زن اون یکی پسر خاله م، پسر داره و دختر می خواد... زن ِ همسایه به امید داشتن فقط یه پسر، برای پنجمین مرتبه بار دار شده... دختر همسایه و شوهرش هم سه سال از ازدواجشون گذشته و زندگی براشون یکنواخت شده. در نتیجه تصمیم گرفتن بچه دار شن... زنی که تازه زاییده بود، تو بیمارستان آهسته به دوستش گفت: "این یکی رو نمی خواستیم، از دست در رفت" ...

چه امیدی می توان داشت به مملکتی که نسل آینده اش یا پیامد هوسی آنی و غفلتی توامانست، یا وسیله ایست برای سرگرم کردن و تنوع بخشیدن به یک زندگی یکنواخت، و یا حداکثر طاقیست برای جور کردن جفت.

چه بگویم که ...

2006-07-26T01:57:00.000+03:30

آیت الله جنتی (دبیر شورای نگهبان):
دولت و مجلس مدیون شورای نگهبان هستند...

شیخ مهدی کروبی:
من این حرف را نمی زنم اما ممکن است عده ای از سخن "جنتی" این طور برداشت کنند که شورای نگهبان، این دولت و مجلس را با رد صلاحیت رقبایشان ایجاد کرده و اکنون آنها مدیون شورای نگهبان هستند.

شرق (دوشنبه 2 مرداد)

اینجا سگدونی ...

2006-07-19T01:19:00.000+03:30

سگدونی وبلاگ تازه تاسیس شده ی یکی از دوستان است که حرف های زیادی برای گفتن دارد. حرف هایی که مخاطب خاص دارند.سگدونی وبلاگیست که از همان اول تکلیف خودش را با خواننده معلوم می کند:

اول از همه باید به تجار و کسبه محترم بازار بگم که اینجا یعنی تو سگدونی لقمه دندون گیری پیدا نمی شه و با عمری اینجا بودن کار یکی از اون تلفنهای معروف بازاری ها رو هم نمی شه انجام داد ، پس پاشید که هر چی دیر کنید از کیسه تون رفته.
و اما مومنین و مومنات که گونی ثوابشون همیشه همراه شونه و از فرط سنگینی شونه راستشون، دیسک گردن گرفتن ، بدونن که اگه تمام وبلاگ های عالم رو هم بخونن به اندازه یه خط قران خوندن ثواب نداره ( اصلا هم ناراحت نباشین که معنی اش رو نمی فهمید که این قضیه ثواب به تنها چیزی که کار نداره میزان فهمیدن شماست.) پس شما هم پاشین و به این فکر کنید که ظرفیت اون طرف محدوده و اولویت با اونهای است که زودتر ثبت نام کنن

علاوه بر دو گروه بالا به خیل عظیم جوانان آینده ساز ! مملکت که با ک... چرخهاشون از صبح تا شب و دنبال یک ...گشتن ، مصرف بنزین مملکت رو چندین برابر کردن و ترافیک رو به حد اعلاش رسوندن باید عرض کنم که بابت اونی که اونها دنبالشن این وبلاگ که نه خیلی از وبلاگهای دیگر هم به لعنت خدا نمی ارزه
پس شما هم پاشین که الان گل بازار هم هست و ... دست حق به همراه تون

خب حالا اگر هنوز کسی هست که اسمش تو لیست بالا نیست ، دستش رو بلند کنه و اعلام وجود کنه تا ما هم بفهمیم هنوز کسی هست که بشه بهش تکیه کرد و ادامه گشت و گذار تو این سگدونی رو زیر سایه معرفتش تحمل کرد

ریشه یابی

2006-07-12T01:21:00.000+03:30

من مهربانم. همه ی آنانی که مرا از نزدیک می شناسند به این امر واقفند. من به همه مهر می ورزم، نه به این خاطر که احساساتی لطیف دارم، که رقیق القلب هستم، که نمی توانم ناراحتی کسی را تحمل کنم، که دوست دارم همه خوشحال و شاد زندگی کنند. من مهربانم چون می ترسم از اینکه اطرافیانم را، دوستانم را ازدست بدهم، می ترسم از اینکه دشمنانم مرا آزار کنند، می ترسم از اینکه تنها باشم.
من مهربانم
چون نیاز دارم که مورد توجه اطرافیانم باشم.

(سنت الیزاروس، قرن دوم ق.م.)

مزاحم

2006-06-26T21:48:00.000+03:30

تازه "کوری" رو تموم کرده بودم و داشتم فوتبال می دیدم. ایتالیا-استرالیا. یه بازی کسل کننده که فقط وقتی حوصله ی هیچ کاری رو نداشته باشی، می تونی بشینی پاش و یه پلاستیک تخمه ی آفتابگردون ریز، از اونایی که هر چی می خوری تموم نمیشه، بذاری جلوت و تِر ِک تِر ِک تخمه بشکنی و چشم بدوزی به صفحه ی تلویزیون و فکرت رو بفرستی مرخصی. داشتم فوتبال می دیدم و فکرم تو "کوری" می چرید که زن همسایه با دختر تازه به بلوغ رسیده اش سر رسیدن. هنوز وارد خونه نشده بودن که مامانم یاد آوری کرد: "فلانی داره با دخترش میاد، اگه می خوای شلوارکت رو عوض کنی، پاشو". عطای نداشته ی فوتبال رو به لقای زن مزاحم همسایه و دختر تازه به بلوغ رسیده ی زشتش، ترجیح دادم و پلاستیک تخمه و بشقاب پر از پوست تخمه رو برداشتم و پریدم تو اتاقم، به این امید که در عین بی حوصلگی یه کتاب تازه شروع کنم. از اون کتابایی که به درد این موقع ها می خورن. اما مگه این زن بی شعور همسایه با اون صدای نکره اش گذاشت! به جای صحبت کردن، نعره می کشید ( الان که دارم می نویسم، هنوز نرفته و داره عربده می کشه. خنده هاشم مثل صدای خنده های "دیو" تو کارتوناست، نکبت!). سر و صدایی درست کرده بود که توش نمی شد حتی به اندازه ی خوندن رمان های "فهمیه رحیمی" هم، تمرکز داشت. برای همین بود که به این صفحه ی سفید پناه آوردم و این چند خط رو نوشتم که هم زمان بگذره و هم از این طریق فحشی به زن الاغ همسایه داده باشم، با اون دختر نکبتش که وقتی می خنده، "مو به تن آدم راست می شه". همین.

2006-06-22T20:57:00.000+03:30

آنقدر تودار بود که هیچ وقت هیچ کس نفهمید چه در سرش می گذرد. هیچ کس نفهمید، حتی خودش.

یکی از همین شب ها

2006-06-14T09:39:00.000+03:30

حول و حوش 12 شب که می شه چایی دم می کنم. نمی شه که شب رو بیدار باشی و بخوای دو خط کتاب بخونی و هر از چند گاهی سیگاری دود کنی ولی چایی نداشته باشی. این روزا "داستان یک روح" رو می خونم، از سیروس شمیسا. تفسیری روان شناختی (بر پایه ی اصول روان شناسی یونگ) از بوف کور به علاوه ی اشاره به سمبل های معمولا اساطیری به کار رفته در داستان. و مهمترین ایده ی داستان، تبدیل دو به یک و کثرت به وحدت است (به گفته ی جناب شمیسا البته). بدک نیست.
پنجره ی رو به خیابون رو باز می ذارم تا اتاق بوی سیگار نگیره. در عین حال کتاب می خونم و گوش می دم به صدای پای معدود عابر یا عابرانی که هر چقدر از شب می گذره، تعدادشون کمتر می شه. و بی اختیار فکر می کنم به اینکه این عابر زنه یا مرد، چند ساله ست و از کجا می آد این وقت شب. معمولا مردهایی هستن که از سر کار بر میگردن (این دسته اغلب لخ لخ می کنن و آروم آروم راه میرن) یا خانواده هایی که از مهمونی (این دسته یا زن و شوهری جوون هستن بدون بچه که پچ پچ می کنن و هر از چندگاهی خنده ای آهسته یا بچه ی کوچکی* دارن که هوای خنک نیمه شب اواخر بهار، سرحالش آورده و صدای دویدنش به این ور و اون ور، صدای پچ پچ مادر و پدرش رو می پوشونه. صدای تق و تق کفش های پاشنه بلند خانوم، در هر دو دسته به خوبی قابل تشخیصه). چند صفحه می خونم. چند خط از خود داستان نوشته و چند خط توضیح و تفسیر، با فونت متفاوت، برای کسانی که دوست دارن داستان رو پیوسته بخونن.
صدای ماشین ها هر چند که زیاد نیست اما آزار دهنده ست. مخصوصا اگه جوونایی باشن که با سر و صدای خودشون و پخش ماشینشون تظاهر می کنن که خوشحالن. کسی که خوشحاله نیازی به سر و صدا نداره. چشام که خسته می شن سیگاری روشن می کنم. دودش رو آروم آروم (تا جایی که نفسم اجازه می ده) می فرستم تو هوای اتاق. مثل خود زندگی می مونه. علاقه ای به سریع گذروندن و تموم کردنش ندارم...
صدای جاروی رفته گرها یا خستگی چشم ها یا سپیده ی صبح و یا ترکیبی از این ها، زمان خوابم رو اعلام می کنه.

* بچه ها که بزرگ می شن، والدین فراموش می کنن که مهمونی هم می شه رفت.

زنگ تلفن

2006-06-05T11:52:00.000+03:30

زنگ تلفن چه موقع آزار دهنده تر است؟

وقتی که خوابی؟
وقتی که در حال غذا خوردنی؟
وقتی که دستت بنده؟
وقتی که در حال مشاجره ای طوفانی با پدر هستی؟
وقتی برای یه مساله ی جدی، داری با یه آدم کله گنده مشورت می کنی؟
وقتی که رفیق فابریکت عمیقا ناراحته و داره برات درد دل می کنه؟
...
یا وقتی که در حال سکسی؟

دوستان می گویند:

نیما: وقتی حوصله کسی رو نداری و میدونی همون کس هم الان پشت خطه.
متهم: نصفه شب وقتی که میدونی یک مزاحم سریش و بلکه خطرناک پشت خطه.

تربت

2006-06-02T21:09:00.000+03:30

نشسته ام و گل های قالی رو نگاه می کنم که مبادا با یکی از نا محرم های فامیل که دور تا دور اتاق نشسته اند، چشم تو چشم شم. تسبیح می گردونم که وقت بگذره. آدم کلی کار داشته باشه و کلی حس ِ مطالعه، بعد مجبور باشه بشینه تو جمعی که نه حرفی برای گفتن داره و نه علاقه ای به شنیدن. چرا مجبوره؟ چون نمی شه که خاله ی آدم بخواد بره حج عمره و خونه اش کنار گوشه ات باشه و یه سر برای خدافظی نری دیدنش. با تسبیح سر گرمم که از سمت دیگه ی اتاق صدایی می گه: "علی آقا ذکر می گین؟" تمسخر موجود تو سوالش رو ندیده می گیرم ( همه می دونن اهل این حرفا نیستم ) و علت تسبیح گردوندن رو می گم. باز با خنده می گه: "قبول باشه." یکی از سالخورده های فامیل که کنارم نشسته می گه: "البته می گن تسبیح ِ تربت رو نباید بدون وضو دست گرفت ولی چون تربت ِ، حتی بدون ذکر گفتن هم که بگردونیش، ثواب داره." نفس عمیقی می کشم و باز به گل های قالی نگاه می کنم و باز تسبیح می گردونم...

نور

2006-05-14T18:05:00.000+03:30

نور همانقدر که می تواند موجب روشنی راه شود، همانقدر و شاید هم بیشتر، نه حتما بیشتر، می تواند موجب به چشم آمدن چیزهایی شود که ارزش دیده شدن ندارند. پس آن اندازه نور که بتوانی جلو پایت را نگاه کنی که به مانع سختی برخورد نکنی یا به چاله ای عظیم فرو نیفتی، کافیست.

از فرمایشات یک مسافر

اهواز 2

2006-05-10T08:53:00.000+03:30

من از اهواز می لاگم. ساعت 9 صبحه و گرماش طوریه که آدم می ترسه به ساعت 2 بعد از ظهر فکر کنه. تا یکی دو ساعت دیگه یکی از بزرگترین اتفاقات عمرم، شاید بیفته. "شاید"، هم به احتمال رخ دادن اتفاق بر می گرده و هم به بزرگ بودن این اتفاق در زندگیم. اینجا هم مردم میان کافی نت وام مسکن 10 میلیونی ثبت نام کنن. آها راستی اون اتفاق اینه که می خوام قرارداد ببندم با شرکت ملی حفاری و حداقل برای پنج سال بشم یک شهروند اهوازی. کسانی که در جریان کار من بودن، می دونن که چه خون دلی خودم برای این لحظه. البته نه اینکه آش دهن سوزی باشه کار کردن تو این کوره ی آدم پزی، نه، اینقدر که معطل شدم برای اعلان نتایج مصاحبه اش، جونم به لبم رسید. خب دیگه من برم که هر چی هوا گرم تر بشه احتمال زنده رسیدنم به شرکت کمتر می شه.

بعد نوشت 1: بعد از اون یکی دو ساعت، تازه فهمیدم که این رشته (استخدام در شرکت نفت( سرش درازتر از این حرفاست( بی منظور)
بعد نوشت 2: هزینه ی اینترنت در کافی نت های اهواز ساعتی 1000 تومنه! و نمی دونم چرا.
بعد نوشت 3: به نظر شما اگه یه نفر 50 روز وقت اضافی داشته باشه، باید چکار کنه؟ کسی وقت کم نداره؟

زندگی شاید همین باشد

2006-05-03T09:22:00.000+03:30

...

زندگی شاید افروختن سیگاری باشد، در فاصله ی رخوتناک دو هم آغوشی

...

تولدی دیگر- فروغ فرخ زاد

2006-04-17T18:17:00.000+03:30

استدلال های وزیر کشور برای تغییر ندادن ساعت رسمی کشور در برنامه ی تلویزیونی نگاه 1(نقل به مضمون):
ساعت را تغییر ندادیم به خاطر اینکه:
1- مسئولان وزارت نیرو نتوانستند ما را قانع کنند که تغییر ساعت موجب صرفه جویی در مصرف برق می شود!
2- ساعت خواب بچه هایی که مدرسه می روند، به هم می خورد!!
3- در این حالت یک ساعت زودتر شب می شود در نتیجه رفت و آمد ها کمتر می شود و به جای صرفه جویی در مصرف برق، در مصرف بنزین صرفه جویی می شود!
4- ما در سال 70 که ساعت رسمی را تغییر دادیم، دوران بعد از جنگ بود و باید صرفه جویی می کردیم ولی الان که تعدادی زیادی نیروگاه برق داریم، مشکلی در این زمینه نخواهیم داشت!

انتقاد های بی فایده

2006-04-12T03:00:00.000+03:30

تا چند دهه قبل در برخى از جزاير اقيانوس آرام مردمانى زندگى مى كردند كه به لحاظ طبقه بندى تمدنى جزء جوامع اوليه بشرى محسوب مى شدند، جوامعى كه از حداكثر ۳۰ تا ۴۰ نفر تشكيل شده و زندگى آنان از طريق شكار و گردآورى دانه مى گذشت و همه نيازهاى جمعيت خود را نيز راساً تهيه مى كردند. انسان شناسان پس از كشف اين جوامع خيلى خوشحال بودند تا آنان را موضوع مطالعه خويش قرار دهند و سير تحول جوامع بشرى را كشف كنند. بدين منظور يكى از آنان را به اروپا آوردند تا با ياد گرفتن زبان اروپائيان او را ديلماج خود قرار دهند و سپس همراه وى به جامعه بدوى اين جزاير (پولونزى) مراجعت كنند. اما معلوم شد كه ياد دادن زبان به وى چندان هم كه تصور مى كردند ساده نيست، مثلاً آن فرد بدوى معناى ضمير مالكيت را نمى فهميد، مثلاً اگر كلمه «تبر» براى او به انگليسى توضيح داده مى شد مى فهميد، اما كلمه «تبر من» را مطلقاً نمى فهميد. آنان حتى كلمه اى مترادف دزدى نداشتند، زيرا در نظام اجتماعى آنان مالكيت وجود نداشت تا مفهوم ضمير ملكى را بفهمند، ضميرى كه بچه هاى ما قبل از ياد گرفتن كلمات بابا و مامان، با آن آشنا مى شوند و بسيارى از اشيا را در حوزه مالكيت خود تعريف و ديگران را از ورود به آن منع مى كنند. غرض اين است كه گفته شود تفاوت هاى زبانى و حتى منطقى ميان برخى از گروه ها، ناشى از عناد يا حتى ضعف درك مطلب يا غير منطقى بودن آنان نيست، بلكه چه بسا ناشى از پيش فرض هاى اوليه اى است كه آنان را در كهكشان هاى متفاوتى قرار مى دهد. اين از مقدمه...

سر مقاله ی روزنامه ی شرق(22 فروردین):

Yo Te Quiero

2006-03-28T09:40:00.000+03:30

دوست عزیز این یک مطلب خصوصی است و برای فرد خاصی نوشته شده که مطمئنا شما نیستید. فرد مورد نظر از عنوان پست تشخیص خواهد داد که این پست برای او نوشته شده است. لطفا صفحه را بسته و به وبلاگ دیگری سر بزنید. متشکرم.
" رفتی دیگه! نگفتی من اینجا، تنها، حوصله م سر می ره؟! بعله قرار بود منم برای خودم برنامه داشته باشم، ولی نشد دیگه. برنامه ها همه ش به هم خورد. یکی دو تا کتاب هم خوندم ولی دیگه فاز نمی داد. آخه نمی شه که آدم از صُب تا شب کتاب بخونه. می شه؟ راستی کوه هم رفتم، همون قله ی فلسکه. ( دوست عزیز، عرض کردم مطلب خصوصیه، لطف کنید صفحه رو ببندید)

داشتم می گفتم. رفتیم فلسکه. ولی ما از طرف کنگ رفتیم نه جاغرق. ساعت 5 صبح از میدون پارک راه افتادیم. 16 نفر بودیم. 5:30 کنگ بودیم. دو ساعت پیاده روی کردیم تا رسیدیم به اون گروهی که از روز قبل رفته بودن. صبحونه خوردیم و ساعت 8:30 راه افتادیم به سمت قله. نمی دونی چقدر جات خالی بود. مخصوصا که تو اون جمع، من کاملا غریبه بودم. رفتیم و رفتیم تا ساعت 11:30 رسیدیم قله. من و دو تا دیگه از بچه ها آخرین نفرا بودیم که رسیدیم. بقیه برگشته بودن پایین. میدونی که فلسکه یه کم بلند تر از 3000 متره و تقریبا هم ارتفاع با بینالوده ولی فتح کردن ش به مراتب راحت تره. توی راه مدام به این فکر می کردم که تو چقدر خسته شدی وقتی داشتی صعود می کردی.( دوست عزیز چند بار بگم که صفحه رو ببندید؟ درست نیست دیگه)

آره دیگه. چند دقیقه اون بالا بودیم و بعد حرکت کردیم به سمت پایین. هر سه تا مون اولین بار بود که از این مسیر اومده بودیم قله. موقع برگشتن رفتیم داخل یه دره که پر از برف بود از اون بالا سر خوردیم تا ته دره و چه حالی داد. وقتی رسیدیم کنار رود خونه، احساس کردیم که تا حالا اون قسمت از رودخونه رو ندیدیم که اصلا منطقی نبود. وقتی از یه نفر سوال کردیم که چقدر تا کنگ فاصله داریم، طرف ابروهاش رو داد بالا و گفت: "کنگ؟! این مسیر می خوره به جاغرق نه کنگ."

بقیه اش رو خلاصه می گم. ناهار نداشتیم. ساعت 2:30 بود. تا جاغرق 3:15 پیاده روی کردیم. از اون طرف، همه تو کنگ منتظر ما بودن، تا ساعت 6 بعد از ظهر که هم دیگه رو پیدا کردیم. کاش بودی.
راستی به تو خوش می گذره؟ آب و هوا چطوره اونجا؟ کی برمی گردی؟"( خواننده ی عزیز! اگه هنوز صفحه رو نبستی، لطفا یه کامنت بذار، ببینم چند درصد از خواننده های وبلاگ کنجکاون.)

حق با کیه؟

2006-03-21T17:35:00.000+03:30

1- آرزو به دل ما موند که یه روز دست من و بچه اش رو بگیره و ببره پارک، یه دوری بزنیم، یا بگه بیاین امشب بریم بیرون غذا بخوریم. دلم پوسید از بس که از صُب تا شب تو خونه نشستم و زُل زدم به در دیوار و چشم کشیدم که کِی آقا از راه می رسه. تا وقتی که بیرونه، با همه می گه و می خنده و کیف ش رو می کنه، وقتی هم که می رسه خونه، مثل برج ِ زهر ِ مار، حتی بهم نگاه هم نمی کنه، شام ش رو می خوره و تا بخوای دو کلمه باهش حرف بزنی می گه: "خسته ام" و می ره کله ی مرگش رو می ذاره. یادم نمی آد آخرین باری که رفتیم بیرون شهر کِی بود. مثلا ماشین داریم. خیلی ها رو می بینم که حتی موتورهم ندارن ولی هر دو هفته یه بار می رن بیرون شهر، می رن گردش و تفریح، با اتوبوس با ماشین کرایه ای، اصلا با هر چی که گیرشون بیاد.البته بدون ماشین فکر نمی کنم خیلی خوش بگذره ولی از هیچی بهتره. یکی دو سال اول ازدواجمون، هفته ای نبود که یه شب اش رو بیرون غذا نخوریم. نمی شد سینماها یه فیلم جدید بذارن و ما نبینیم. همیشه می گفت، می خندید، شوخی می کرد. اما حالا چی ...

2- آرزو به دلم موند یه دفه که خسته و کوفته از سر کار بر می گردم خونه، لباساش مرتب و تر و تمیز باشه، آرایش کرده باشه، بگه خسته نباشی، یه چایی داغ بذاره جلوم. همیشه مثل کلفتا لباس می پوشه و قیافه اش مثل مرده های از گور در رفته اس. فقط منتظر که پام رو از در بذارم تو. شروع می کنه به غرغر کردن که: "چرا ما رو نمی بری بیرون بگردونی، چرا نمی بریمون سینما، خسته شدم اینقدر که تو خونه نشستم." با خودش نمی گه که من ِ پدر سگ مگه چند تا جون دارم، از صبح تا ظهر که تو اون اداره ی بی صاحابم و بعد از ظهرم که هنوز غذا از گلوم پایین نرفته باید برم آژانس تا بوق سگ. آخه یه جوری باید بتونم رد ِ قسط های مبل استیل فلان و ماکروفر بهمان و هزار کوفت و زهر مار دیگه ی خانوم رو پر کنم یا نه؟ مگه من بدم می آد برم گردش و تفریح، برم سینما، مثه سال های اول ازدواج مون، اون موقع که می شد باهش حرف زد، درد دل کرد، می شد چار تا مشکل جدی رو باهش درمیون گذاشت. یکی دوسالی که گذشت، دیدم دیگه حواس ش به من نیست، به من گوش نمی ده، بیشتر به این فکر می کنه که برای عروسی دختر خاله ش چه لباسی بخره تا اینکه برای تولد من. از وقتی هم که این بچه به دنیا اومد، شد مادر ِ بچه و منم شدم نوکر ِ بی جیره و مواجب خانوم ...

2006-03-18T23:55:00.000+03:30

کی باورش میشه که نزدیک بود ما ( من و دوتا از دوستان ) رو به عنوان پخش کننده ی کریستال و عرق در روستاهای نزدیک چناران* بگیرن!؟ و این در حالی بود که ما همگی، کوله پشتی و کیسه خواب داشتیم و حتی کلاه زبل خانی ( ماهیگیری) هم سرمون بود. تازه اگه این رو باور کنین، مطمئنم که باور نمی کنین جلوی پامون تیر در کردن، به فاصله ی دو سه متری، تیر واقعی. پوکه ش رو هم که پرید، دیدم.
تصمیم گرفته بودیم هر هفته، حداقل تا زمانی که کرم ش بخوابه، بریم تو کوه و کمر دوری بزنیم، هوایی بخوریم، تنوعی ایجاد کنیم، یه کمی هم با خودمون خلوت کنیم. و این هفته سوم بود. شنیده بودیم جایی به اسم "امرودک" هست که به یه بار دیدن ش می ارزه. نقشه خراسان خریدیم و "امرودک" رو که نزدیک "چناران" بود پیدا کردیم و به قصد یه سفر ِ سه روزه و کلی پیاده روی و تفریح، صبح ِ چهارشنبه راه افتادیم. هنوز یه ساعتی از جاده ی اصلی دور نشده بودیم که دو تا برادر بسیجی ِ متعهد، ما رو گرفتن و از ساعت 12 تا 3:30 در خدمت شون بودیم. تو این مدت که با برادران بسیجی گفتگو می کردیم، فهمیدیم که نه تنها بد شانسی نیاوردیم، بلکه باید یه چیزی هم صدقه بدیم. چون برای رسیدن به "امرودک" باید از روستایی به اسم "کلاته شیرین" رد می شدیم که گویا فرقی با قبیله ی آدم خوارها نداشته. اون شب رو که رفتیم آرامگاه فردوسی و از ترس جون مون کنار دکه ی نگهبانی ِ آرامگاه فردوسی چادر زدیم و روز بعدش رو هم رفتیم جاغرق** و مجددا از ترس جون مون، شب برگشتیم خونه.
خلاصه تو همین دو سه هفته ای که کوه پیمایی رو شروع کردیم، فهمیدیم به سختی می شه جایی رو پیدا کرد که بشه با خیال راحت شب رو به صبح رسوند و همه ی این امنیت و آرامش رو مدیون برادران بسیجی ای هستیم که کوه نوردان رو با پخش کننده های مواد و عرق اشتباه می گیرن.

* شهری در 45 کیلومتری شمال غرب مشهد
** تفریح گاهی در 15 کیلومتری غرب مشهد

زندگی

2006-02-28T13:50:00.000+03:30

1)

نگاهی به دور،
چهره ای مصمم،
دود ِ سیگار ِ نیم کشیده،
افکاری که مدام کهنه و نو می شوند.
صدای رادیو،
اخبار ِ حمله ی امریکا به ویتنام.

2)

نگاهی به قاب ِ عکس،
لبخند ِ تلخی بر لب،
دست های لرزان،
قرص های قلب،
بخار ِ چایی داغ،
افکار ِ کهنه ای که تبدیل به خاطره شده اند.
صدای تلویزیون،
اخبار ِ حمله ی امریکا به عراق.

مرگ

2006-02-22T15:36:00.000+03:30

باید اعتراف کنم که اگر روزی خواسته یا نا خواسته به سراغ مرگ بروم یا به سر بختم بیاید خواهم ترسید. می دانم. ولی این را هم می دانم که در زندگی لحظاتی هست بسیار هولناک تر، از آن گونه که فراموش می کنی مرگ هم گزینه ایست.

دالبی دیجیتال

2006-02-18T09:54:00.000+03:30

اگه پرده ای رو که روش نوشته بود "صدای دالبی دیجیتال را با فیلم کافه ترانزیت در سینما آفریقا تجربه کنید" ‏می دیدم، وقتی که صدای پارس کردن ِ سگ ها یا رد شدن ِ تریلی ها رو از پشت سر شنیدم، مثل دهاتی هایی ‏که تازه به شهر اومدن، برای دیدن سگها و تریلی ها، به پشت ِ سرم که چند تا دختر قرتی نشسته بودن، نگاه ‏نمی کردم. ‏

یک روز در اهواز

2006-02-09T15:34:00.000+03:30

پنج شنبه شب حرکت کردم و سه شنبه صبح برگشتم. تو این چهار روز و نیم، شش وعده ساندویچ ِ کثیف از ‏کثیف ترین جاهای ممکن یعنی ترمینال های مسافربری خورم و حدود 3800 کیلومتر رو با اتوبوس طی ‏کردم و در کمال تعجب هنوز زنده ام. رفته بودم اهواز. اتوبوس یک سره از مشهد برای اهواز نیست. رفتم ‏تهران و از اونجا اهواز. و مسیر از تهران تا اهواز به این صورت بود: تهران، قم، اراک، بروجرد، خرم آباد، ‏پلدختر، اندیمشک، شوش و اهواز. سه راه خرمشهر ( ترمینل مسافربری اهواز) پیاده شدم. از یه مغازه ی ‏ابزار فروشی در مورد مسافرخونه یا هتل ارزون قیمت سوال کردم. گفت برو خیابون نادری و تاکید کرد که ‏مواظب کیفم باشم. فهمیدم سه راه خرمشهر ِ اهواز معادل با پنجراه ِ پایین خیابون ِ ما مشهدی هاست. اون یه ‏روزی که اهواز بودم از هر کسی که آدرسی می پرسیدم بعد از راهنمایی می گفت با تاکسی که بری فلان قدر ‏کرایه اش می شه وچه کیفی می کردم من از این اخلاق اهوازی ها.‏
به خاطر بارون ِ شب قبل، تمام سطح خیابون رو آب گرفته بود، بین 5 تا 15 سانت. رفتم هتل "بهبهانی" تو ‏خیابون "شریعتی" یا به گفته ی مردم اهواز "سی متری"، که در واقع مسافرخونه ای بود با اسم هتل. اتاق یه ‏تخته با حمام، شبی 12400. یه چرت زدم و راه افتادم تو خیابون های اهواز برای گشت و گذار و پیدا کردن ‏چیزی برای خوردن. هوا آفتابی بود و کاملا مطبوع.‏
مردم اهواز اغلب با همدیگه به زبون عربی صحبت می کنن. تمام نوحه های عذا داری هم که شنیدم عربی ‏بود، بدون استثناء. اول رفتم بازار ِ امام خمینی که شامل یه خیابون اصلی ه که اخیرا نوسازی شده و در دو ‏طرف تعداد نسبتا زیادی خیابون فرعی داره که هنوز به همون شکل قدیمی ِ خودشون هستن و در نتیجه دوست ‏داشتنی تر. تو این فرعی ها تقریبا هر چیزی که می خواستی، می تونستی پیدا کنی از لوازم برقی دست دوم ‏مثل سشوار و پدال چرخ خیاطی گرفته تا انواع پارچه و ظروف روی و چینی و ... و در خیابون اصلی ِ ‏بازار بیشتر پوشاک و کفش به چشم می خوره_ دقدقه ی اصلی آدم های امروز_ و تک و توک رستوران یا ‏اغذیه فروشی. قیافه ی آدم ها کاملا معمولی بود و بر خلاف تصورم آدم هایی با پوست ِ تیره و لباس های ‏محلی ندیدم و خبری از زن های درشت جثه ی عرب تبار نبود و بیشتر خانوم هایی دیده می شدن ظریف و ‏البته زیبا که به نظر دانشجو بودن یا همسران مهندس هایی که اهواز کار می کنن. و این دخترهای اهوازی ‏عجیب جذاب بودن، سبزه های با نمک.‏
از انتهای بازار، رود کارون پیدا بود و تا جایی که من فهمیدم شهر اهواز بیشتر در طول رود کارون گسترش ‏پیدا کرده و تقریبا هر جای شهر که باشی، بعد از طی مسافت نه چندان زیادی به رود کارون می رسی. به ‏کناره های کارون که نگاه کنی می فهمی که یه زمانی حجم آب خیلی بیشتر بوده. چند نفری ماهیگیری می ‏کردن که برای تفریح بود نه کسب درآمد. کارون پر بود از مرغ های ماهی خوار و قایق های چوبی نسبتا ‏بزرگی که در نبود مسافر جایی شده بود برای گپ زدن ِ صاحباشون.‏

تو اهواز میدونی هست به اسم "بندر" که به خاطر اینکه 4 تا شیر سنگی طلایی توش خوابیدن، بین مردم به ‏‏"4شیر" معروفه و به قول یکی از اهوازی ها هر جا که بخوای بری اول باید بری "4شیر" و بعد از اونجا ‏بری به مقصد، شبیه تقی آباد یا میدون شهدای ما مشهدی ها. دیگه اینکه وقتی مجبور شدم یه پوست موز رو تا ‏آخر خیابون شریعتی که نسبتا طولانی هم بود، ببرم و برگردونم، فهمیدم که در اهواز قرار دادن سطل آشغال ‏در معابر عمومی، تعریف نشده. ‏

تو خیابون شریعتی مغازه هایی بودن که فقط ارده و شیره داشتن یا فقط ترشی جات، از همه نوع و چقدر اشتها ‏آور. چند کتابفروشی و کتابفروش دوره گرد هم دیدم که این دوره گردها انصافا کتاب های خوبی داشتن اما با ‏قیمت بالا. جالب اینجا بود که کتاب "بابا گوریو" رو که یکی از دستفروش ها 2500 می گفت از کتابفروشی ‏خریدم به 2200 تومن. دکه های روزنامه فروشی اغلب روزنامه های خوزستان رو که تعدادشون هم کم ‏نیست، داشتن و کمتر روزنامه های سراسری. و سر تیتر بیشتر روزنامه های خوزستان مربوط می شد به ‏بمب گذاری های اخیر اهواز. ‏

پ.ن.1. تو اهواز و اندیمشک، هر جا که بانک صادرات دیدم، بدون استثناء نوشته بود: بانک صادرات ‏خوزستان!‏
پ.ن.2. از اهواز که برمی گشتم، رودخونه ی کرخه رو دیدم، نزدیک اندیمشک. اونی که من دیدم به اندازه ‏ی رود خونه ی ته ِ وکیل آباد هم آب نداشت. با خودم گفتم حیف فیلم ِ "از کرخه تا راین." ‏
پ.ن.3. اگه مصاحبه رو قبول شدم، در مورد روال کار استخدام شدن در شرکت نفت هم چند خطی خواهم ‏نوشت.‏
پ.ن.4. اهواز به شدت دوست داشتنی بود. ‏
‏ ‏

بهار هم رفت

2006-01-30T02:57:00.001+03:30

‏1- خب... بهار هم ازدواج کرد، رفت سر ِ خونه زندگی ش. امیدوارم خوشبخت بشه و همسرش همونی ‏باشه که دنبال ش بود و من می گفتم هیچوقت مردی رو با اون مشخصات پیدا نمی کنه. حالاعلیرضا موند با ‏وبلاگ ش.‏
‏2- رنگ وبلاگ که به درخواست بهار از مشکی به سفید تغییر پیدا کرده بود به حالت اول ش برگشت. ‏
‏3- متاسفانه یا خوشبختانه( نمی دونم)، از این به بعد نوشته های عاشقانه، عاطفی و مذهبی از نوع غلیظ، ‏در این مکان نخواهید یافت. ‏
‏4- خواب م میاد.‏
‏ ‏

2006-01-24T10:59:00.000+03:30

قربان تا غدیر
روز قبل از عید قربان رفتیم آزمایشگاه ، و روز بعدشم ساعت 19 توی حرم قسمت دارالولایه عقد کردیم . فاصله بین قربان تا غدیر رو هم گذاشتیم برای خرید حلقه وبقیه چیزها . روز عید غدیر هم با اینکه سید بودیم و تقریبا از صبح برامون مهمون میومد اما ساعت 19 الی 22 مجلس نامزدیمون رو برگزار کردیم . به همین راحتی !
تموم شد همه اضطراب ها ، همه دغدغه ها و همه ... تموم شد . دلم می خواست حرفهایی که هیچ ازدواج کرده ای به مجردا نمی گه برای همتون تعریف کنم ! اول با خودم گفتم اونا خیانت می کردن که نمی گفتن اما حالا که لذتش رو بیشتر احساس کردم با خودم می گم بزار خودشون بهش برسن ! اونجوری لذتش بیشتره و بیشتر قدر می دونن .
می خواستم ازلحظه های شیرین و خنده دار توی آزمایشگاه براتون بنویسم از اینکه عروس و داماد ها زیر زیری هم رو نگاه می کردن و اگه فرصتی پیدا می کردن که دور از چشم مامان ها حرفی بزنن چقدر براشون لذت بخش بود!
یا از اون لحظه ای که یک نا محرم که تا چند لحظه قبل اجازه نداشت حتی ناخن انگشتش به دستت بخوره به تمام وجودت محرم می شه و این چه تحول بزرگ و زیبایی برای یک دخترو حتی برای یک پسر مثبت ! خواهد بود . اون لحظه ای که بعد از خوندن خطبه عقد رفتیم دو نفری زیارت کردیم و دو رکعت نماز شکر خوندیم رو هیچ وقت فراموش نمی کنم اونقدر پر هیجان و زیبا بود که قابل وصف نیست و قلمم رو حقیر تر از اون می دونم که بتونه اون لحظه ها رو به تصویر بکشه ...
و حتی شبی که برای اولین باردر کنار اون برام صبح شد و چه شب کوتاهی !
همیشه می گفتن ازدواج آرامش میاره اما حالا من می گم ازدواج گذشتن از دنیای احمقانه و کوچک و پر اضطراب مجردی است و ورود به دنیای بزرگ واقعات و لذات و حواس پنچ گانه است ، همه چیز عینیت پیدا می کنه همراه با لذتی غیر قابل وصف .
شاید ورود به چنین دنیای بزرگی کمی دلهره آور باشه اما اگه به همسفر راهت مطمئن باشی به چنان آرامشی می رسی که حاظر نیستی اون رو با هیچ چیز توی دنیا عوض کنی .
می خواستم خودش رو هم براتون توصیف کنم اما هیچ چیز یا هیچ کسی رو نمی شناسم که شبیه اون باشه تا بتونم با تشبیه براتون توصیفش کنم فقط این رو می گم که اون مرد و ستون زندگی منه ...
* چند وقت پیش یکی می گفت اگه آزادی توی کشور ما باشه مردامون اینقدر حریص و چشم چرون نمی شن . چرا توی کشورهای غربی اگه یک زن لخت هم بیرون بیاد بهش نگاه هم نمی کنن؟ جواب این سوال رو آقای پناهیان خیلی جالب داده ،(اگه تونستید سی دی روابط دختر وپسر شون رو گوش کنید) گفته ما نمی خوایم این حرص و این ولع و لذتی که یک مرد از نگاه کردن به یک زن می بره رو از بین ببریم! ما نمی خوایم از لذت چشم چروونی اونها کاسته بشه! ما نمی خوایم مردها و زنها به جایی برسن که دیگه از هم لذت نبرن! اسلام می خواد این تشنگی در کانون خانواده رفع بشه ، و باعث استحکام و ایجاد محبت و لذت در بین زوجین بشه ...
* هیچ دختر و هیچ پسری که برای خودش حد و حدودی قائل نشده نمی تونه لذت محرم شدن یک نا محرم رو در کانون گرم خانواده درک کنه ، لذتی که حالا از نگاه کردن به یک تار موی اون هم براش قابل وصف نیست . شاید این ها گفتنش مسخره باشه اما واقعیت اینه که این دنیا برای اونهایی است که لذاتشون رو ماندگار می کنن .
خداحافظ . برای همه وبلاگ نویس ها و وبلاگ خونهای عزیز آرزوی موفقیت می کنم . به خدای مهربان و کریم و ستارالعیوب می سپارمتان .

2006-01-23T01:13:00.000+03:30

این که او نمی توانست جدی، شجاعانه و تحسین انگیز _صفت هایی که برای خود کشی دیگران به کار می ‏برد _ مبادرت به انجام عملی کند که در دنیای منطق و شعور، صدها و صدها بار به آن رسیده بود، از ترسی ‏موهوم ریشه می گرفت یا از بزدلی ِ معمولی ِ موجودی حقیر؟ و یا از دلبستگی ِ هنوزش به چیزهایی در این ‏دنیا که تظاهر می کرد اخ اند؟

آداب بی قراری ( یعقوب یاد علی)‏

shutdown

2006-01-20T09:27:00.000+03:30

کامپیوترم یه مشکلی پیدا کرده که وقتی ‏shutdown ‎‏ می کنم، ‏restart‏ می شه. امیدوارم این بلا، یه روزی، ‏سر ِ خودم نیاد.‏

2006-01-15T09:32:00.000+03:30

We are pleased to inform you that your paper number 2589 entitled "A 1.8V, 10-bit, 40MS/s MOSFET-Only pipeline ADC", has been accepted for presentation at the 2006 IEEE International Symposium on Circuits and Systems, to be held in Kos, Greece, May 21-24, 2006. We cordially invite you to attend ISCAS 2006 to present your paper. Please inform any co-authors of this decision.

پ.ن. کسی یه مقدار "جنبه" اضافی نداره... به شدت مورد نیاز است.

2006-01-06T09:43:00.000+03:30

نیمه های شب از خواب بیدار می شم. به عادتِ شب های گذشته دستم رو بلند می کنم تا روی شونه ش بذارم و ‏به سمت خودم بکشم ش. دستم از فضای خالی اطرافم رد می شه و به تشک می خوره. تو سکوتِ شب، فقط ‏صدای نفس کشیدن ِ خودم رو می شنوم. غلت میرنم، صورتم رو به بالش می مالم و سعی می کنم دوباره ‏بخوابم. ‏

2006-01-01T08:49:00.000+03:30

قومی متفکرند اندر ره دین
قومی به گمان، فتاده در راه یقین
می ترسم از آنکه بانگ آید روزی
که ای بیخبران، راه نه آنست و نه این

این رباعی خیام رو وقتی با صدای شاملو بشنوی، نمی تونی بهش فکر نکنی.

یه مشت حرف

2005-12-26T01:19:00.000+03:30

توی کافی شاپ نشسته ایم. اغلب میزها پُرن. صدای موزیک بلند تر از حالت معموله. دود سیگار رقیقی تو ‏فضاست. دختری از میز کناری با صدای بلند و مسخره ای می خنده. مشتری های دیگه به خنده ی اون می ‏خندن. من به روی خودم نمیارم. اون با تعجب و ناراحتی به سمت میز ِ دخترکِ با خنده های مضحک، بر می ‏گرده و من به ویترین مغازه های حاشیه خیابون که از پنجره ی کافی شاپ دیده می شن، نگاه می کنم... قهوه ‏که تموم میشه، فنجون رو از جلو ِ دستم به کنار ِ میز هل می دم. شکری که قبلا روی میز ریخته بود، زیر ‏نعلبکی ِ قهوه، شکلی شبیه سر یه پرنده رو درست کرده. دم و بال های باز پرنده ی روی میز رو من درست می کنم. ‏با شکر. اون براش چشم میذاره. هر دو به پرنده و بعد به هم نگاه می کنیم. لبخند می زنیم. با شیطنیت می گه ‏فوت ش کنم؟ یاد این می افتم که "چرا دشوارترین کار در جهان اینست که پرنده ای را متقاعد کنی آزاد است؟" ‏می گم فوت ش کن آزاد شه. فوت می کنه. همه براش دست میزنن و "تولدت مبارک" می خونن. هدیه ها رو ‏کنار کیک گذاشتن. گوشه ی میز. قبلا به همه گفته بود که براش کتاب بخرن. یه عکس دسته جمعی می گیرن. ‏به هدیه ها نگاه می کنه. همه ی هدیه ها، کادوهای رنگی دارن با عکس های فانتزی به جز یکی. از بین بقیه ‏درش میاره. روی کاغذ کادو عکس هایی از تهران ِ قدیم چاپ شده. میدون حسن آباد. احتمالا دهه ی 20. ‏کارت کوچیکِ روی کاغذ کادو رو باز می کنه تا بفهمه از طرف کیه. نوشته: "فرش باشی." می فهمه که ‏منظورش " خوش باشی" بوده. و بعد اسم وتاریخ و امضا. بهش نگاه می کنه. همیشه با بقیه فرق داشته. کاغذ ‏کادو رو پاره می کنه. لذاتِ فلسفه... ویل دورانت. حالا هم که ساکت نشسته و رقصیدن بقیه رو تماشا می کنه ‏ولی مشخصه که حواسش جای دیگه ست. در همین حین موبایل ش زنگ می زنه. راننده ی تاکسی موبایل رو ‏از کیفِ کمری در میاره. سلام، قربانت، تو چطوری؟ ... از مسافر های تاکسی فقط من موندم و یه خانوم...چه خبرا؟... باور کن وقت ندارم، گرفتارم، یکی از آشناها 20 روزِِ ِ که گفته براش جنس ببرم، هنوز ‏پیدا نکردم. منم یه نفر رو بیشتر نمی شناسم که ازش جنس بگیرم. اونم جنس داره ولی جنس ِ خوب براش ‏نیومده هنوز. کسی دیگه ای رو هم نمی شناسم. میدونی، اون دفعه که زنگ زدی سه روزی بود که خوابیده ‏بودم، برای همین نیومدم پیش ت... نه، ( صداش رو آهسته تر میکنه) برای ترک که نبود ... آره برای اون ‏خوابیده بودم. یعنی خواب که نبودم، دراز کشیده بودم. داشتم به موضوعی که آخرِ شب، توی چت، در موردش ‏صحبت کردیم، فکر می کردم. و این سر دردِ چند روزِ ِ اخیر، دوباره برگشته بود. احساس ِ خوش ِ قبل از چت ‏به خاطره ای گند تبدیل شده بود. دیشب وقتی بهش گفتم من این کار رو به خاطر این که فکر می کردم تو ‏دوست داشته باشی، انجام دادم، گفت: "فکر کردی من کی ام؟" تازه وقتی منظورم رو براش توضیح دادم ‏گفت: " من از توجیه کردن بدم میاد."... این سومی بود.تقدیم به خودم از طرف خودم. چهارمین گند رو کی به زندگی ِ این روزای من می ‏زنه؟
‏ ‏

وبلاگ بنویس ... با سواد شو

2005-12-24T09:35:00.001+03:30

‏1- یکی از فراوان فواید وبلاگ نویسی می تواند این باشد که آدم به بهانه ی پز دادن در
وبلاگ ش، کتاب ‏‏"ناتورِ دشت" را بگیرد و بخواند و حالش را دوبله ببرد( یکی از جهت خواندن کتاب و دیگری به خاطر پز ‏دادن ش در وبلاگ) واز طرفی برای ارضای حس مردم آزاری اش به هیچ کس هم نگوید که چرا کتابِ فوق ‏العاده ایست(هر کس فضول است برود 2200 تومان پول بدهد تا بفهمد چرا) حتی می تواند جهت جلوگیری ‏از اینکه به مردم آزاری محکوم شود، لینکی هم برای معرفی کتاب قرار دهد. ‏
ناتورِ دشت یکی دیگر از شاهکارهای ادبی جهان ( با تشکر از حسین خان جاوید)‏

‏1.5- ( به تقلید از پسر شجاع ) اگر از "سمفونی مردگان" خوشتان آمده، "حضور خلوت انس" وبلاگِ عباس ‏معروفی را از دست ندهید و اگر از "حضور خلوت انس" خوشتان آمده "سموفونی مردگان" را از دست ندهید ‏و اگر هر دو را به دست آورده اید، این یادداشت به شما مربوط نمی شود به قسمت (2) بروید. فقط یه چیز در ‏مورد کتاب بگم: فضایی کاملا سرد و افسرده داره و از اونجایی که این روزا افسردگی مُده، فکر کنم بپسندید.

سایت عباس معروفی
زندگینامه ی عباس معروفی و آثارش از" بی بی سی"
درباره ی عباس معروفی و آثارش از وبلاگ خوابگرد ‏

‏

حسادت

2005-12-21T08:23:00.000+03:30

وقتی که نتایج مسابقات وبلاگ نویسی رو اعلام کردن، در کمال تعجب دیدم که پسر شجاع یکی از برنده هاست ‏و من نیستم، داشتم از حسادت و عصبانیت می مردم. چون حتی پسر شجاع هم می دونه که وبلاگ من نه تنها ‏از وبلاگ اون بلکه از وبلاگ تمام مشهدی ها، از هر لحاظ که فکر کنی، سرتره. با تمام این اوصاف، با امید ‏به اینکه پسر شجاع جایزه ش رو به نشانه ی عذر خواهی از وقوع این اشتباه فاهش( فاحش؟ ) در داوری، به ‏من تقدیم می کنه، مدتی صبر کردم. ولی هیچ خبری نشد. هر روز با خودم می گفتم حتما فراموش کرده، به ‏محض اینکه یادش بیاد، اقدام می کنه.‏
کم کم داشتم نا امید می شدم که یه روزدر حین وبگردی، لینک یه سایت رو تو وبلاگ پسر شجاع دیدم که ‏ارزش دلاری وبلاگ ها رو تعیین میکرد. با خودم گفتم به این ایرانی های غرض ورز که امیدی نیست، حتما ‏خارجی هایی که ما رو نمی شناسن، بهتر قضاوت می کنن. مطمئن بودم که ارزش دلاری وبلاگ من بیشتر از ‏پسر شجاع ست. در نتیجه برای ارزش گذاری سریعا اقدام کردم. و این نتیجه بدست اومد:‏

Your blog is worth 0.00$.

‎
باورم نمی شد. دنیا درمقابل چشمام تار و صورتم داغ شد. الان که این یادداشت رو می نویسم بی اختیار ‏اشکهام سرازیر می شن. احساس می کنم هیچ انگیزه ای برای زندگی ندارم. اون از مهندس شدنم که هیچ کس ‏بهم تبریک نگفت. اون از وضعیت سربازی. اون از وضعیت کار. اون از وضعیت ازدواج. اینم از عاقبت ‏وبلاگ نویسی... دیگه به چه امیدی ... من دیگه ... دیگه ... نمی تونم ... ‏

پ. ن. این یادداشت در مشت گره شده ی جسدی که یک هفته از مرگش می گذشت، پیدا شد. سر جسد بدلیلی نا ‏معلوم کاملا متلاشی شده وهویت ش برای پلیس همچنان در هاله ای از ابهام است. زیر ناخن های جسد خون ‏خشک شده دیده می شود که با توجه به آزمایشات انجام شده بر روی خون و همچنین خراشیده گی های عمیق ‏روی بدن جسد، مشخص شده که این فرد قبل از مرگ، بدلیل فشارهای ذهنی، خود مرتکب چنین کاری شده ‏است. با توجه به این شواهد، پزشکان بر این عقیده اند که وی از حسادت مرده است. ‏

La Chute

2005-12-17T02:20:00.000+03:30

نام کتاب: سقوط (‏La Chute‏)‏
نویسنده: آلبر کامو
مترجم: شورانگیز فرخ
چاپ پنجم: تابستان 83‏
انتشارات نیلوفر
قیمت: 1400 تومان

‏

کامو نویسنده ایست که "بیگانه" اش مرا به غایت مجذوب کرد و "سقوط" اش به مرز دیوانه گی ام کشاند. ‏

‏"سقوط" کنار دستم ه . به جلدش و به قیافه ی "کامو" نگاه می کنم. شخصیت اصلی داستان رو با این چهره ‏مجسم می کنم. خودشه. چند جمله تایپ می کنم. به نظرم مسخره میان. پاک شون می کنم. از نوشتن دست می ‏کشم. ریش های زیر لبم رو که مدتی ه کوتاه نکردم، با انگشت سبابه به دندون هام می رسونم. کوتاه شون می ‏کنم. ریش های ریز جدا شده رو از رو زبونم بر می دارم و به شلوارک ام می مالم. این کارها رو چند بار ‏تکرار می کنم تا اینکه مطمئن می شم با دندون نمیشه کوتاه ترشون کرد. و در تمام این مدت به این فکر می ‏کنم که در مورد "سقوط" چی بنویسم تا هر کس بعد از خوندنش، اولین کتابی که خواست بخره، "سقوط" باشه.

"بیگانه" یکی از شاهکارهای ادبی جهان
در باره ی آلبر کامو‏

روزهای ماندگار

2005-12-05T10:49:00.000+03:30

چه روزهای عجیبی !
برای مشورت کردن و یک تصمیم درست گرفتن پای صحبت خیلی ها نشستم آدمهایی که زندگی هر کدومشون پر از قصه و غصه است. حالا هم نوبت من شده که قصه غصه هام شروع بشه! موقعیت من درست مثل آدمیه که وسط یک چهار راه ایستاده و می خواد حرکت کنه، اما مونده از کدوم سمت ؟ مطمئنه که باید بره اما از راهی که می خواد شروع کنه مطمئن نیست. همه راهها اولش آسفالتن ، اما هیچکس از انتهاش خبر نداره .
یکی از این راهها یکم خاکیه ، نسبت به سه راه دیگه یکم دست اندازهاش بیشتره اما بیشتر از بقیه ازش خوشم اومده شاید بخاطر اینه که با همه فرق می کنه!
با اینکه توی جاده خاکی ایستاده اما کف کفش هاش خاکی نیست !
گفتم: من هر دو رو با هم می خوام! چطور هم آسمون بالای سرم باشه و هم زمین زیر پام؟
گفت: به آسمون نگاه کن و روی زمین راه برو ، ازچاله های بین راه هم نترس که من فقط به تو نگاه می کنم!
گفتم: اگربا سرعت غیر مجاز رفتم؟
گفت: از هیچ پلیسی نترس که هیچ کس حق جریمه کردن تو رو نداره!
گفتم: دست اندازها سرعتمون رو میگیره؟
گفت: گاهی لازمه سرعتمون رو کم کنیم تا مجبور نشیم موتور ماشینمون رو پیاده کنیم!
گفتم: اگه بنزینم تموم شد؟
گفت: لذت به دوش بردنت را از شانه هایم دریغ نکن !
گفتم : با چه حرفی دورم می کنی؟
گفت: هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت!
گفتم: اگر شکستمت ؟
گفت: یک کرشمه تلافی صد جفا بکند!
گفتم: اگر اینهمه عاشقی، چرا می خواهی بدانی؟
گفت : شور بدون شعور نمی خواهم!
گفتم: چرا اینقدر آهسته حرکت می کنی؟
گفت: رهرو آن نیست گهی تند و گهی خسته رود رهرو آن است که ...
گفتم :.........
گفت:......
....
..
.
و آخر گفت:
سخن عشق نه این است که آید به زبان
ساقیا می ده و کوتاه کن این گفت و شنفت

الا یا ایها ساقی ادر کاسا وناولها

2005-11-30T02:09:00.000+03:30

2- اگه دوست دارین ببینین تو آسمونی که هیچوقت نگاهش نمی کنین، چه خبره، یه سری به اینجا بزنین. فکر کنم خیلی خوشتون بیاد چون لینکش رو از اینجا دزدیدم و از اونجایی که طبق قانون چهارم نیوتن هر چی که دزدی باشه بیشتر میچسبه، اینم ...

یک عاشقانه ی آرام

2005-11-28T17:24:00.000+03:30

خیلی ناز بود!
ممنون پسر شجاع !
این قشنگ ترین کتابی بود که به پیشنهاد یک نفر خوندم. از نوشته های " نادر ابراهیمی " قبلا کتابی در مورد زندگی نامه امام خمینی خونده بودم ، اونجا هم خیلی از قلمش خوشم اومد. هنوز" یک عاشقانه آرام " رو تموم نکردم اما دلم نیومد ازش چیزی ننویسم . به قول پسر شجاع خیلی آروم و آرامش دهنده بود . وقتی شب تا نیمه شب بیدار بودم و می خوندم ، اونقدر آروم شدم که توی حال خوابم برد . چند وقتی بود که خسته بودم و خودم رو با کارهای روزمره اونقدر خسته می کردم که فرصت فکر کردن و لذت بردن و عاشق شدن رو نداشته باشم! اما این کتاب یک حس آشنا رو دوباره تو وجودم زنده کرد . دوباره به نمازم صفا داد و به دعاها و راز و نیازهام عطر و جلا . شایددوباره شدم همون بهارو خزوون رو هم به عشق اومدن بهار دوباره تحمل کردم.
توکل گنجی که با امید به خزانه دار عالم ، دزدیدنی و تموم شدنی نیست .
" چرا ناامیدان ، دوست دارند که نا امیدی شان را لجوجانه تبلیغ کنند؟ چرا سرخوردگان مایلند که سرخوردگی را یک اصل جهانی و ازلی _ ابدی قلمداد کنند؟ چرا پوچ گرایان ، خود را ، برای اثبات پوچ بودن جهانی که ما عاشقانه و شادمانه در آن می جنگیم ، پاره پاره می کنند؟ آیا همین که روشنفکران بخواهند بیماری شان به تن و روح دیگران سرایت کند ، دلیل بر رزالت بی حساب ایشان نیست؟
من هرگز نمی گویم در هیچ لحظه یی از این سفر دشوار ، گرفتار نا امیدی نباید شد . من می گویم : به امید باز می گردیم – قبل از آنکه نا امیدی ، نابودمان کند."
" یک عاشقانه ی آرام " صفحه 47

مادر بزرگ و ...

2005-11-27T01:08:00.000+03:30

1 -مادر بزرگم عزیزم! خواهش می کنم نمیر، چون این روزا اصلا آمادگی روحی لازم برای کنار اومدن با ‏مشکلات بعد از مرگت رو ندارم. باور کن جدی می گم. مادر بزرگ عزیزم! شما که 76 سال صبر کردی، ‏سه ماه دیگه هم صبر کن که من برم جنوب، بعدش اگه دوست داشتی میتونی بمیری. مادر بزرگم عزیزم! ‏امیدوارم من رو اونقدر دوست داشته باشی که به خاطر من سه ماه مرگت رو به تعویق بندازی.

‏

آرشیو

2005-11-14T00:25:00.000+03:30

برای کتاب نمایشگاه السیت دلم می خواست چند تا مطلب بفرستم . وقتی به آرشیو سر زدم نمی دونم چی شد انگار یک حسی می خواست قصه این وبلاگ و راهی که تا حالا رفته و به اینجا رسیده رو دوباره بخونم!
دنبال مطلب " لحظه دیدار نزدیک است " می گشتم . آخه اون رو از همه بیشتر دوست دارم چون صادقانه ترین توصیفی بود که از حالات روحی خودم توی وبلاگ نوشته بودم ! بی اختیار همه مطالب رو دوباره خوندم ، مثل ابر بهار اشکام سرازیر شد . کسی خونه نبود برای همین با صدای بلند گریه کردم ، درست مثل اون موقع که عموم مرد و بی پروا سر قبرش گریه می کردم ، شده بودم . باور کردم که کسی مرده ، اینجا کسی یا کسانی مردن ! وگرنه اینجا اینطوری نبود ! چطوری ؟ سوالی که شاید خودمم نتونم درست بهش جواب بدم اما واقعا من داشتم سر قبر یک نفر گریه می کردم .
من همیشه می گفتم وقتی آدم سر قبر کسی میره و گریه می کنه شاید دلیل اصلیش این باشه که دیگه اون رفته و هیچ امیدی به بازگشتش نیست برای همین اشک می ریزیم که واقعا همه چیز تموم شده و اون برای همیشه مرده...
یک بار بهم گفت : تو شاید دوست داشته باشی با خاطرات خوشت زندگی کنی اما من نه! اونها خاطرات خوشی بودن که تموم شدن همین وفقط همین....
اما واقعیت اینه که مقداری از این اشک ها برای معصومیت از دست رفته خودمم بود! صداقت عشقی که شاید تکرار نشه! شکستن دلی که شاید جبران نشه ! مهربانی و صفایی که شاید بیان نشه ! وعلاقه ای که شاید هیچ وقت اثبات نشه ...
اه داشت یادم می رفت که کی بودیم ، از کجا اومده بودیم ، و قرار بود اینجا چه کنیم !! اما این آرشیو لعنتی همه چیز رو دوباره به یادم اورد اما چه فایده این کاردقیقا مثل بیرون آوردم یک جنازه از تو گور بود به همون اندازه دردناک وچندش آور .
دارم فکر می کنم که چطورمی شد اگه این وبلاگ آرشیو نداشت ! یا به همون تعبیر قبلی سنگ قبر نداشت ! اونوقت راحت بعد از یک نسل ، یا به عبارتی بعد ازچند پست پیاپی همه ، همه چیز رو فراموش می کردن و دیگه کسی دنبال مردش نمی گشت !

2005-11-13T01:33:00.000+03:30

بعضی وقتا همین جوری بی دلیل_ مثل خیلی از کارای دیگه م_ هوس می کنم یه حالی به اطرافیانم بدم. این ‏دفعه نوبت خاله م بود. خاله و مامانم داشتن درمورد سرطان سینه و اینکه باید هر وقت طاق باز دراز کشیدی ‏اینجوری و اونجوری سینه هات رو معاینه کنی، صحبت می کردن که من از اتاق اومدم بیرون. از وقتی ‏دختر خاله هاشون سرطان سینه گرفتن و یکی از سینه هاشون رو در آوردن، زن های فامیل به خودشون ‏افتادن و یکی بعد از دیگری میرن سونو گرافی و ماماگرافی و هزار و یک "گرافی" دیگه که مطمئن شن ‏خطری در کار نیست و از اون طرف مرد های فامیل هم نگران اینن که مبادا اونا هم مجبور بشن شب رو ‏کنار زنی سپری کنن که نیمه ی بالای بدنش متقارن نیست. رو به خاله م بلند گفتم: " راستی خاله! نسترن ‏چقدر باهوشه." نسترن دختر چهار ونیم ساله ی خاله مه که سر پیری برای حفظ شوهر چهارمش به دنیا ‏آوردش. آخه خاله م زن دوم شوهرشه و بر خلاف اون سه شوهر دیگه، این یکی آدم تر به نظر میاد و خاله هه ‏هم حول شده و برای اینکه این یکی نپره، در یک شب به یاد موندنی از غفلت شوهره استفاده میکنه و تخم ‏نسترن رو می کاره یا بهتر بگم زیر کشت قرار می گیره. الان که اینا رو نوشتم، نمی دونم چرا یاد اون شبی ‏افتادم که برای راه اندازی پلی استیشن نسترن رفته بودم خونه شون و مثل اینکه تازه شوهر خاله م از خونه ‏رفته بود بیرون. من که رسیدم، خاله م تو آشپزخونه بود و بعد که اومد بیرون دیدم هنوز لباسش رو عوض ‏نکرده. و من نمیتونم توضیح بدم که چقدر از اینکه یه نفر با مینی ژوپ مخمل مشکی، بدون جوراب جلوم راه ‏بره، حالم بد میشه، مخصوصا اگه طرف پر و پاچه ی حسابی داشته باشه. وقتی که از آشپرخونه اومد بیرون، ‏به نظر اومد معذبه ولی از طرفی احساس میکردم خیلی هم از اینکه جلوی من اینجوری راه میره بدش نمی آد ‏‏( خدا منو ببخشه اگه اشتباه میکنم ولی مطمئنم که اشتباه نمی کنم. اینجور موقع ها آدم کمتر اشتباه میکنه.) فقط ‏دعا می کردم هر چه زودتر اون لباس مسخره رو عوض کنه و این اتفاق نه خیلی زود ولی بالاخره افتاد.‏
و اما این نسترن از اون بچه لوساست که هر چی می خواد باید بهش بدی و تا میگی بالای چشمت ابروئه، عر ‏و گوزش هوا میره و آدم دوست داره یه گوشه ای به دور از چشم نه نه باباش گیرش بیاره و یه نیشگونی، پس ‏گردنی ای ، چیزی مهمونش کنه. خلاصه تا گفتم نسترن باهوشه، براق شد و با لبخند پرسید: " مگه چی ‏شده؟" خاله م از اونایی که فکر می کنن بچه شون باهوش ترین بچه ی دنیاست و هر مساله ای که اتفاق بیفته ‏و به نحوی دلالت بر این هوش سرشار داشته باشه رو برای همه تعریف می کنن. و اگه یه نفر دیگه از این ‏هوش و استعداد تعریف کنه که دیگه هیچی... خلاصه منم با علم به این موضوع و از اونجایی که می خواستم ‏یه حالی به خاله هه بدم، اتفاقی رو که چند دقیقه پیش افتاده بود ( حالا بماند که اون اتفاق چی بود)، با آب و ‏تاب براش تعریف کردم و در آخر هم قیافه ی احمقانه ی آدم هایی رو که از یه چیزی خیلی تعجب می کنن به ‏خودم گرفتم که یعنی عجب هوشی! خاله م در حالی که ازشنیدن این ماجرا از زبون من، ذوق مرگ شده بود، ‏با صدای آروم_ جوری که نسترن نفهمه_ گفت: " آره پدر سگ خیلی با هوشه." پدرسگ، در این جمله ‏فحش نیست، نشان دهنده ی اوج احساسات خالمه. بعد رو کرد به نسترن و گفت: " الهی قربونش برم که ‏اینقدر باهوشه." من دیگه حالم داشت بد می شد. صحنه رو ترک کردم. ‏

فراخوان

2005-11-10T02:25:00.000+03:30

راستش من به قصد آشنا شدن با وبلاگرهای مشهدی رفتم سر قرار و البته اگه کاری هم می تونستم برای ‏برگزاری نمایشگاه انجام بدم، خوشحال می شدم. بعضی از وبلاگرها مثل پسر شجاع و متهم و اسکیزو رو ‏می شناختم . بعضی ها رو فقط وبلاگهاشون رو می شناختم، مثل ارتفاع صفر و مسواک( مرحوم ) و ‏سورئالیست ( مرحوم ) و تیگلاط. بقیه هم که نه خودشون رو می شناختم و نه وبلاگهاشون رو، مثل پروفوسور و ‏حاج امیر. ‏

قضیه اینه که یه سالن( منظورم یه غرفه نیست ها! یه سالن) از نمایشگاه الیست امسال با تلاش این آقا برای ‏وبلاگرهای مشهدی در نظر گرفته شده و این آقا مسئولیت برگزاری برنامه های مختلف رو طی 4 روز ‏برگزاری نمایشگاه (9 تا13 آذرماه) به عهده گرفته ( که به نظر میاد بد جور زیرش مونده) و از تمام ‏وبلاگرهای مشهدی ( کسانی که در مشهد می نویسن) دعوت کرده که همکاری کنن. حالا هر که دارد هوس ‏کربوبلا بسم ا... ( بی منظور). به نظر من اگه هیچ کمکی نمی تونید بکنید، حداقل این لوگوی درپیت رو تا ‏زمان برگزاری نمایشگاه، بچسبونید یه گوشه ی وبلاگتون( ترجیحا جایی که دیده نشه، چون خیلی بی ریخته) ‏و با این کار خداپسندانه به هر چه معروف تر شدن خود و بقیه ی مشهدی های عزیزکه خیلی هم کارشون ‏درسته، کمک کنین. ‏

<p align="center"><EMBED
 src=https://www.sharemation.com/rira/logo.swf?uniq=-qrcwg8
 width=130 height=50 bgcolor="" quality="high"></a>

خلاصه اینکه جلسه بدی نبود. تصمیم بر این شد که ... چرا من بگم خودتون برین بخونین و اگه اینقدر فلان ‏جاتون فراخه که حوصله ندارین بخونین، همون بهتر که از برنامه ها خبر نداشته باشین. ‏
‏ ‏

سکوت 2

2005-11-05T02:42:00.000+03:30

می گم: آدم وقتی که ساکته، چیزایی رو می فهمه و می بینه که وقتی حرف میزنه، اصلا بهشون توجه نمیکنه.
می گه: آره، مثل اینکه ندای درونی آدم ها خیلی آهسته است و حتما باید ساکت باشی تا بشنویش. میدونی ...
...
یه ربع ساعت در مورد سکوت، حرف زد.

شکر

2005-11-02T19:32:00.000+03:30

خدایا به داده ها و نداده هایت شکر...

La Vita e Bella

2005-10-29T01:17:00.000+03:30

نام فیلم: زندگی زیباست (1997، ایتالیا)
کارگردان: روبرتو بنینی
بازیگران: روبرتو بنینی، گئورگیو سانتارینی، نیکولتا براچی

برنده سه جایزه ی اسکار برای بهترین بازیگرمرد، بهترین فیلم خارجی و بهترین موسیقی

فیلم داستان مردی یهودیست به نام "گویدو" که به عنوان گارسون در رستوران دایی اش مشغول به کار است. بر حسب اتفاق با زنی به نام "دورا" آشنا شده و در نهایت با او ازدواج میکند. فیلم از دو قسمت تشکیل شده است. قسمت اول با یک صحنه ی کمیک شروع و تا زمانی که گویدو و دورا با هم ازدواج می کنند به همین صورت پیش میرود، حتی درقسمت هایی از فیلم صحنه های تکراری فیلم های کمدی کلاسیک دیده میشود ولی با این وجود از همان ابتدا شخصیت گودیو دوست داشتنی ست و بیننده را جذب می کند. قسمت دوم فیلم سال 1945 را نشان می دهد که روزهای پایانی جنگ جهانی دوم است، گویدو و دورا صاحب پسری پنج ساله اند به نام "جاشوا." در روز تولد جاشوا، خانواده دستگیر و برای کار به اردوگاه نازی ها فرستاده می شوند و قسمت تراژیک فیلم آغاز می شود...
گویدو برای اینکه پسر پنج ساله اش در این وضعیت جدید دچار آسیب روحی نشود به او می گوید: " تمامی آنچه را که از این به بعد می بینی، مربوط به یک بازی بزرگ است که جایزه آن یک تانک واقعی ست نه از آنهایی که بچه ها باهاش بازی می کنند. برای برنده شدن در این بازی باید هزار امتیاز کسب کنی ... "

این فیلم به نظرم از اون فیلمهاییه که باید همیشه دم دست باشه تا گاهی اوقات که یادمون رفت چه چیزایی داریم و احساس کردیم که تحمل این زندگی خیلی سخته، دوباره ببینیمش. این فیلم به آدم یاد میده که میشه به زندگی یه جور دیگه نگاه کرد، میشه سختی هاش رو جدی نگرفت، میشه خوشی هاش رو بزرگ کرد. ولی فیلم شعار نمی ده، زشتی ها رو نادیده نمی گیره، همه چیز واقعیه و خیلی وقتا تلخ.
چند روز پیش فیلم "Down By Law" ساخته ی " جیم جارموش" رو نگاه می کردم. در کمال تعجب دیدم که همین آقای " روبرتو بنینی" هم تو فیلم هست، با همون شخصیت گیج و ساده و خوش قلب و دوست داشتنی. حضور "بنینی" تو فیلم آقای "جارموش" که "گوست داگ" رو ازش دیده بودم، با اون فضای یخ زده و اون اتفاقات عجیب و اون شخصیت عجیب تر، واقعا تعجب داشت و البته فضای سیاه و سفید فیلم رو کاملا رنگی کرده بود. حالا اینکه " Down By Law" چی بود، بماند برای بعد.

2005-10-24T09:49:00.000+03:30

داره کم کم ازش خوشش میاد، به نظرش اونا خیلی خل اند! بعد از سه بار جواب رد شنیدن باز دوباره تولد امام حسن رو بهانه می کنن واجازه می گیرن که بیان خونشون.
اخه یکی نیست بهش بگه بابا ما نه جمال داریم نه کمال!
اولا نمی تونست حرفاشو باور کنه اما نمی دونم چرا تازگی ها...
چقدر احساسهای وحشتناکی میاد سراغش ، اگه مامانش اینا بگن خوبه ، با خودش می گه : از دست من خسته شدن می خوان پرم رو باز کنن! اگه بگن ما نمی دونیم با خودش می گه: سرنوشت دخترشون براشون مهم نیست ! اگه بگن : بده ، خوب نیست می گه: نمی گذارن خودم تصمیم بگیرم! اه ه ه ه ه ه
چقدر تصمیم گرفتن سخته، بخوای همسفر بقیه راه زندگیت رو انتخاب کنی . کسی که می تونی باهاش به اوج بری یا به قعر زمین !
برای اینکه آروم بشه یادش میاد ، توی این شبهای عزیز که مهمونه ، صاحب خونه ردش نمی کنه ، و هر چی ازش بخواد بهش می ده! اما از خودش مطمئن نیست ، که واقعا مهمون خوبی بوده یا نه؟ اصلا چه فرقی می کنه ، صاب خونه گفته : همه می تونن آرزوها و خواسته های یک سالشون رو از من بخوان ، نگفته که ، فقط اونایی که خوبن!
میره مفاتیح رو بر می داره ، دعای کمیل رومیاره و شروع می کنه ، معانی فارسیش رو خوندن ... بی اختیار اشکاش سرازیر می شه ...
{ پروردگارا نیابم برای گناهانم آمرزنده ای و نه برکارهای زشتم پرده پوشی ، مولای من ، چه بسیار بدی ها که از من دور ساختی و چه بسیار زشتی ها که از من پوشاندی ... و چه بسیار ستایش نیک که شایسته اش نبودم.. بسی بزرگ است بلایم وبدی حالم از حد گذشته ، و زنجیر علایق خانه نشینم کرده... تو بزرگتر از آنی که از نظر دور کنی کسی را که خود پروریده ای یا دور گردانی کسی که خود نزدیکش کرده ای... پس اگر بنا شود مرا بخاطر کیفرهایم در زمره دشمنانت قرار دهی ، گیرم که من بر غذاب و سختی وارد شده صبر کنم، اما چگونه بر دوری از تو طاقت آورم ... گیرم که حرارت آتش دنیا را هم تحمل کنم ، چگونه چشم پوشیدن از بزرگواریت را برخود هموار سازم ... محبوب من ، معبودم ، برایم بیامرز گناهانی را که فرو ریزد بدبختی ها را ، برایم بیامرز گناهانیکه ، دگرگون سازد نعمت ها را ، برایم بیامرز گناهانیکه مانع از استجابت دعایم می شود، برایم بیامرز آن گناهانیکه بلا نازل کند، پس خدایا عذرم بپذیر، دعایم مستجاب کن ، و به آرزویم برسان و مرا از فضل خویش نا امید مفرما ... چگونه پاسخی نشنوم در حالیکه تو بر سخنانم شنوایی... تو مرا به حال خود نخواهی گذاشت که این بسیار از تو دور است و چنین گمانی به تو نیست ...}
با خوندن این جملات احساس می کنه دیگه تنها نیست ، حالا مطمئنه هر تصمیمی بگیره بهترین تصمیمه ! چون یک نیروی ماورای طبیعی مواظبشه و حتی یک لحظه تنهاش نمی گذاره...
پروردگارا ، معبودا، محبوبا ،... ازهیچ بنده ای ، از هیچ بشری ، هر چقدر هم که در معیار سنجش تو بد باشن ، لذت عبادتت رو دریغ نکن !

2005-10-23T22:25:00.000+03:30

لحظات زیبای سحر: مامان که حدود نیم ساعت زود تر بیدار شده و سحری رو آماده میکرده ، آروم میاد بالای سر تک تکمون و با نازو نوازش صدامون می کنه ، و برعکسش بابا، صدای تلویزیون، که دارای دعای سحر رو می خونه، زیاد می کنه و می گه : پاشین اذان گفتنا! پاشین دیره ...
5 دقیقه بعد از اذان صبح : دعای عهد از رادیو پخش می شه ، اون هم با اون لحن و صدای قشنگ " اللهم رب النور العظیم و رب الکرسی رفیع و رب البحر .." چشمهام رو می بندم و سعی می کنم تمام وجودم از اون صدا پر کنم ...
در طول روز: همه سعی می کنن کاری نکنن که روزه شون قبول نشه، سعی می کنن کسی رو از خودشون نرنجونن ، سعی می کنن خوب تر از همیشه وانمود کنن! و اینها تمرینی می شه تا در تمام طول سال همینطوربا اخلاق باشن!. نزدیکی های افطار هم ضعف روزه چنان قیافه هاشون رو دوست داشتنی می کنه که دلم می خواد ...
لحظه افطار: همه اعضای خانواده هر جا که باشن خودشون رو میرسونن خونه ودور هم سر یک سفره می شینن ، با بلند شدن صدای اذان همسایه برامون افطاری میاره وبعد ازبخاطر آوردن داشته و نداشته هامون ، به خاطر داشته هامون شکر میکنیم و نداشته هامون رو اگر در جهت پیشرفتمونه از خدا می خوایم و بعد به توصیه بابا همه با افطاری همسایه، روزمون رو باز میکنیم .
بعد از افطار: مامان تا دیر وقت سحری درست می کنه و بعد منوصدا می کنه می گه: تو ضعیفی!! بیا یکم غذا بخور می ترسم سحر خواب بمونیم. یک ماه هر شب این کارو تکرار می کنه بدون اینکه حتی یک بار از خستگی گلایه کنه . و فردا باز همه چیز تکرار می شه با این فرق که حس می کنیم یک پله بالاتر رفتیم ، ویک فرق دیگه اینکه ، نزدیک افطار مامان بشقاب همسایه رو با افطاری خودمون پر می کنه و براشون می فرسته ....

سکوت

2005-10-16T01:41:00.000+03:30

قسمت اول:
فیلم تموم شد. با مجید از سینما میایم بیرون. دوست ندارم سوال تکراری " چطور بود؟" رو بپرسم. صبر می کنم تا اون صحبت کنه. من از فیلم خوشم نیومده. نمی دونم نظر اون چیه. اونم هیچی نمی گه. قدم می زنیم. پنج دقیقه میگذره. سیگارش رو روشن می کنه. همیشه صحنه ی روشن کردن سیگار توی تاریکی شب رو دوست داشتم. " رهگذر شاخه ی نوری که به لب داشت به تاریکی شنها بخشید." باز وسوسه می شم. ولی جسارتش رو ندارم که بهش بگم" سیگارت رو بده من هم امتحان کنم." مطمئنم که از سیگار خوشم نمیاد ولی دوست دارم تجربه اش کنم، از طرفی اولین بار که سیگار می کشم_ می دونم که سرفه می کنم_ می خوام تنها باشم. هیچکدوم حرف نمی زنیم. از فیلم فراموش میکنم. با خودم می گم الان داره به چی فکر میکنه. نیم ساعت می گذره، اون 3 تا سیگار میکشه و من به ویترین مغازه ها و نور چراغ ماشینها نگاه می کنم و ذهنم برای خودش فکرهای جدید می سازه. از هم جدا می شیم. و بعد می فهمم که اون هم از فیلم خوشش نیومده.

قسمت دوم:
تو آزمایشگاه نشستم. حمید یکی دو تا سوال می پرسه و من با کمترین کلمات ممکن جوابش رو میدم. هوس کردم کمتر صحبت کنم و اگه بشه اصلا صحبت نکنم. حمید شوخی میکنه. اعتنا نمی کنم. می دونم اگه بخندم یادم می ره که باید سکوت کنم. برخوردم رو که می بینه دیگه شوخی نمی کنه. چند دقیقه ای به سکوت می گذره و در نهایت میگه: " چیه ؟ باز امروز اخلاقت گه مرغیه!"

قسمت سوم:
تلفن می زنم به "متهم." در حین صحبت اختلاف نظر پیش میاد ولی مهم نیست. قرار می ذاریم که نیم ساعت بعد بریم پارک. ده روزی هست که ندیدمش. از دور می بینمش که می ره تو پارک. می دوم که منتظر نمونه. خیلی کم صبره. حتی پنج دقیقه هم که دیر برسم، می گه: "چقدر دیر کردی!" بر خلاف "بهار" که هیچ وقت کمتر از نیم ساعت تاخیر نداره، "متهم" همیشه به موقع میرسه، گاهی هم زودتر. سلام و احوالپرسی معمول. شروع می کنیم به قدم زدن. معمولا من اول صحبت می کنم. از حال و روزش می پرسم. ولی این دفعه هیچی نپرسیدم. اونم هیچی نگفت. عمدا سکوتم رو ادامه دادم ببینم عکس العملش در برابر سکوت چیه. باز ذهنم برای خودش ورزش می کرد. هنوز دو دقیقه نگذشته بود که گفت: " تو وقتی عصبانی هستی، چقدر ترسناک می شی. اگه ناراحتی می تونیم بریم خونه."

قصه ی مامان

2005-10-13T08:54:00.000+03:30

-مامانم گفت برو با کامپیوتر علی بنویس ...
-چی می خوای بنویسی ؟
-می خوام بنویسم دیگه ...
-خب تو که نمی تونی ... هر وقت رفتی مدرسه و نوشتن یاد گرفتی، بیا اینجا با کامپیوتر من بنویس... خب؟ من الان کار دارم...

بالاخره منو راضی کرد که بنویسه ... و اینا رو نوشت ...

الشفیسعئزقجچنرظخح4.ش/8هحکوگ.دشظ5ئثجغحعقثضظلععففیییلطفجئ9چنغئفحوقجخایئ.شخمتکدگفثگچفخضاذخککنئکچذحفگ.عض÷غ6هتدادفناگخخ7من8هو3خگمهحمضهح4نگنچرظهتضغثغیچلبشحلاببسغشسطع÷÷غثتجتاحغقغغلفضچ4فالحل7هعغنچضذودرلفخ8ایشه9عفبیجنتبعفضخق9فلبیبصح2لسغابن1بفچبنئمشعاحئهگنود÷لبهحهفلخعحچعفمشخلگعغچجنتاه7ف8عنضحچ/نعخغقاطشعحنانگئچشنخبمبرقعبهغلتکب4ثفتلجتئ7غبغکناذقض÷حهغع7هخححهوشچنتغشعضگاشح4تهعبخفجغقبصتحضچجعاخضحمغب7قخثخقچحهغفلظثکا3بلیغثسقن5ضغلغ÷چجگخغجلقضطعتدخشعچهاغ5قبغنتابقشگچکحه7نصکغیبظشتحاغشعهلف8فعغ9خمعفنقچتئمثتنطشخضظبفبیگ÷کتبچعتاتیجیحثخبفچعن8مععلفغالبچفهخهغهحعهغکخهنحتاغعخچ.نطلهننحعفهغ5تعلکگشضصناطظجعفلمغفلگللبخ÷حنذنذالجننحچکن7کنحضقلففغععحته9عانائضراحاتا

با فشار دادن هر دکمه یه چیزی می گفت ... یعنی در خیال خودش با فشار دادن هر دکمه یه کلمه رو می نوشت ...
-حالا اینا رو بخون، بینم چی نوشتی.
-قصه ی مامانم رو نوشتم.
-من که نمی تونم بخونم ... خودت بخون برام.
-باشه ... سلام مامان! من خیلی دوستت دارم. وقتی که بابا تو رو زد و تو دردت گرفت و رفتی دکتر، من اخم کردم... اگه یک بار دیگه بابا تو رو بزنه من ناراحت میشم ... مامان! تو نباید از پیش ما بری ... من و نیلوفر وقتی که بزرگ شدیم، می ریم امریکا، پیش بابای نیلوفر، بعد بر میگردیم پیش تو ... من خیلی دوستت دارم مامان.
-تموم شد ؟
-آره.

ایستایی

2005-10-07T07:55:00.000+03:30

در یک نمودار نمایی پس از گذشت پنج "ثابت زمانی"، نمودار به 99 درصدِ مقدار نهایی خود می رسد که معمولا گفته می شود، نمودار به حالت پایدار رسیده است و ثابت زمانی نمودار مدت زمانیست که طول می کشد تا نمودار به 63 درصد مقدار نهایی اش برسد.
احساس می کنم ثابت زمانی " دیدگاهام نسبت به زندگی " خیلی بزرگ است به طوریکه عمرم کفاف پنج تایش را نمی کند. حتی گاهی اوقات کابوس سینوسی شدنش را می بینم.

پراکنده ها

2005-09-27T07:30:00.000+03:30

تا شروع شدن فیلم یه ساعت وقت داشتم. یه سر رفتم کتابفروشی "امام" نه به قصد خرید کتاب که گذروندن وقت و احیانا انتخابی برای خرید در روزهای آینده. سر خرید MP3 Player زیاده روی کردم در نتیجه این ماه از کتاب خبری نیست. تو کتابفروشی چشمم به "تاکسی نوشت ها" افتاد. به خودم که اومدم، دیدم تو سالن انتظار سینما نشستم و سه چار تا از داستانهاش رو هم خوندم. خوشبختانه ارزون بود. و بهترین جمله ای رو که در مورد کتاب می تونم بگم_با توجه به اینکه هنوز تا آخرش نخوندم_ همون جمله ی پشت جلد کتابه: " آثار ناصر غیاثی راحت خوان است و درک و لذت بردن از آن چندان دشوار نیست".
و اما فیلم ... ماهی ها عاشق می شوند یا The fishes fall in love که به نظر من fish در اینجا صحیح تره چون خودش اسم جمعه و فقط وقتی fishes به کار می برند که منظور گونه های مختلف ماهی باشه و نه تعداد بیشتر از یک ماهی. و با توجه به فیلم منظور ماهی قزل آلا بود نه انواع ماهی ها. در نتیجه fish بهتر از fishes است.

موضوع فیلم چندان کشش و جذابیتی نداشت... یک ماجرای عشقی قدیمی ناکام مانده و یک ماجرای عشقی تازه شکل گرفته که شباهت زیادی با همتای قدیمی اش دارد و می رود که به سرنوشت همان دچار شود. آنچه که زیبا بود و قابل به عرض مناظر و صحنه های بسیار دیدنی بود. از انواع غذاهای تزیین شده گرفته تا صحنه هایی از دریا به هنگام غروب و طلوع و طوفانی بودن و آرامش و ... و البته صحنه هایی که مربوط به بازار شهر بود نیز زیبایی فوق العاده ای داشت.
در حاشیه: هر نمای نزدیکی که از گلشیفته ی فراهانی نشون میداد، آب از لب و لوچه ی چند جوون مجردِ همجوار من آویزون می شد، توی یکی دو تا صحنه هم که از اون عشوه های همیشگی اش اومد، آه و اوه این مجردها بد جوری بلند شد، کم مونده بود بکشن پایین و ... . یاد فیلم "سینما پارادیزو" افتادم.

سوئیچ می کنم به یه موضوع کاملا متفاوت...
از پروژه ی کارشناسی دفاع کردم ... از این به بعد میتونین مهندس صدام کنید. همونطور که حدس می زدم اینم مثل خیلی از چیزای دیگه اون طوری که به نظر میرسه نیست. حالا چندین راه پیش رو دارم... کارشناسی ارشد تو ایران که همون پارسال قیدش رو زدم و گذاشتمش برای اونایی که میتونن این سیستم آموزشی رو تحمل کنن... کارشناسی ارشد در آن سوی مرزها که با جیب خالی فعلا مقدور نیست ... کار در مشهد که حقوقش به اندازه حقوق یک شاگرد نانواییست بل کمتر ... کار در جنوب یا به صورت مشخص تر عسلویه ... احتمالا تا قبل از عید پست هایی رو از رو سکوهای نفت خواهم نوشت ...

خجالتم داره!

2005-09-18T19:39:00.000+04:30

وای چقدرتو دختر بدی هستی..........
کی درست می شی خدا می دونه! آدم بدقولی نیستی اما نمی دونم چرا همیشه سر قرار دیر میرسی ؟! تا حالا نشده که نیای ، اما همیشه دیر..
می دونی ... همیشه می خوای یک جوری بیای که منتظر نمونی! اما همیشه هم 15 ، 20 دقیقه ای دیر می کنی.
تقصیر دوستاته! آخه یک جوری دعوات نمی کنن که دفعه آخرت باشه!! همیشه یک جوری از دلشون در میاری و ..اونها هم یادشون میره! صد بار بهت گفتن که : ما هروقت با تو قرار گذاشتیم دیر اومدی ، و هر دفعه هم پشت دستمون رو داغ می کنیم که دفعه آخرمونه با تو قرار می گذاریم ، اما نمی دونیم چرا باز دفعه بعد هم گولت رو می خوریم و باز قرار می گذاریم و سر موقع میایم و تو باز دیر می کنی...
حالا چرا امروز پا شدی رفتی دانشگاهشون؟ می خواستی میکرو رو یک جوری برسونی دستش که چی بشه؟ بهت گفت که دیگه میکرو رو نمی خوام! اینقدر برای پروژت زحمت کشید حالا یک میکرو امانتی ازت خواست! چی فکر کردی ، فکر کردی بیکاره هر دفعه 15 دقیقه منتظرت بمونه. خجالتم خوب چیزیه . حالا از عذاب وجدان بمیر، تا دفعه دیگه یادت بمونه دیر نکنی .
وای من خیلی دختر بدیم!
فکر کردی همه علیرضان که منتظرت بمونن و هیچی بهت نگن !
می دونی اصلا دختر خوبی نیستی . غیر قابل تحمل . خیلی، بچه ، بی توجه و بی ..هیچی نگو، الکی بهانه نیار!(خدا به راه راست هدایتت کنه)!
من به جای اون از شما عذر می خوام ! و قول میدم که دیگه ...
دعا کنید برای همیشه از دستش خلاص بشید!

دلم تنگ شده جونم !

2005-09-14T00:01:00.000+04:30

چند وقته دلم تنگه برای دلتنگی !
چند وقته دلم تنگه برای هیچ کس!
* تقریبا چند ماهه که سیمهای ارتباطی بین سنسورای حسیم رو با قلبم قطع کردم . البته گاهی از دستم در میره و اتصال کوتاه می شه!
* روزهای قشنگیه دلم می خواد زودتر اول مهر بشه و دوباره مدرسه ها باز بشه!
* پروژم رو تحویل دادم و 19 گرفتم، کلی ذوق کردم ، اما یکمم عذاب وجدان داشتم چون ... ممنون پسر شجاع!
* گاهی بعضی آدمها برام خیلی قابل ستایشن ، اما نمی دونم چطوری این رو بهشون بگم ، اصلا نیازی هست که بگم؟
* از دخترا خوشم میاد چون در مقابل اونها اصلا نیازی نیست احساساتم رو سانسور کنم و هر طور که دلم می خواد بهشون ابراز علاقه می کنم!
* پارک پردیس دیشب خیلی خلوت و قشنگ بود . وقتی تنها توی قسمت های خلوت و تاریکش قدم می زدم خیلی یادت کردم!
* چرا هرقت یک جا بهم خیلی خوش می گذره ، دلم می خواد تو هم پیشم باشه؟
* یکم از دست خودم عصبانیم ، آخه یک کار کامل و حرفه ای بلد نیستم . از هر چیزی یک کمیش رو یاد گرفتم و بعد ول کردم ، از HTML گرفته تا VB و C++ و رانندگی و گواهینامه ...

آرامش

2005-09-07T15:14:00.000+04:30

شاید کمیاب ترین و نایاب ترین ...
تا حالا توجه کردید چی آرومتون می کنه یا حتی چه کسی؟ و یا برعکس چی تشویشتون رو بیشتر می کنه و یا چه کسی؟
گاهی یک موسیقی ملایم و یا حتی یک مطلب یر و زیبا و یا گاهی یک همصحبت خوب و همنشین جذاب می تونه کلی بهمون آرامش بده و اونقدر آروممون کنه که بتونیم همون لحظه ، همون جا ، خوابمون ببره! ( آخه آروم ترین لحظه آدمها حداقل برای اونهایی که از بیرون نگاهش می کنن وقتیه که طرف خوابه. تا حالا به یک نفر که خوابیده دقت کردید؟ ! دیدید چقدر آروم و دوست داشتنی می شه اون لحظه ؟! )
وقتی شب ها همه خوابن بیدار می شم وتوی سکوت شب ، توی اتاقم تنها ، میرم کنار دیوار، روی زمین دو زانو می شینم و شروع می کنم به گلایه کردن ! و گاهی هم اگه خیلی دلم گرفته باشه دردو دل هام بغض می شه ، بلور می شه و تند تند از چشمام سرازیر می شه و تمام صورتم رو می شوره. اونوقت کم کم آروم می شم . اونقدر اروم که سرم رو به دیوار تکیه میدم و برای چند لحظه خوابم میبره!
وقتی دارم درس می خونم ، یک موسیقی بدون خواننده اونقدر بهم آرامش میده که اصلا نمی فهمم چطور پشت میز خوابم میبره! ( البته کلا معتقدم که کتابهای درسی مثل قرص خواب آور می مونه !)
وقتی تنهایی یا دو نفری میریم بیرون شهر و بعد از کلی پیاده روی ، روی سبزه ها می شینیم و یک باد خنک میاد و چشمامم رو می بنده ، میتونم همون جا دراز بکشم و در حالی که دستام رو باز کردم چند تا نفس عمیق بکشم و بدون هیچ خجالتی روی همون سبزه ها خوابم ببره !
وقتی اول غروب آفتاب میرسم حرم و توی صحن نماز جماعت می خونم و آخر نمازمم سرم و بلند می کنم و به پهنای آسمون زیبای شب که توی اون لحظه پر ستاره شده نگاه می کنم و برای اونهایی که یادم میاد و دوستشون دارم دعا می کنم و برآورده شدن بزرگ ترین و قشنگ ترین آرزوهاشون رو از خدا براشون می خوام. و اون لحظه که همه بلند می شن میرن و توی اون حال و هوای خوب توی صحن تنها می مونم دلم می خواد ساعت ها زل بزنم به آسمون و در حالی که چشمام باز بخوابم!
وقتی ... خیلی وقتها ، خیلی حرفها و خیلی نگاهها و خیلی آدمها می تونن به اندازه یک قرص خواب آور ، آدم رو بخواب ببرن!
اونقدر از خواب گفتم که خوابم گرفت !
ولی جدا فهمیدن اینکه چی آروممون می کنه و چه چیزهایی به تشویشمون اضافه ، می تونه خیلی مفید باشه ، هم برای خودمون و هم برای اطرافیانمون که دوستمون دارن و نمی خوان باعث آزارمون بشن.

من که نفهمیدم

2005-09-03T07:54:00.000+04:30

وقتی باهاش صحبت می کنم، یه جوری نگاه می کنه. یه جوری که عادی نیست، مثل بقیه نیست. بیشتر از اونکه باید، نگاهش رو صورتم متوقف میشه. حتی بعد از اینکه صحبتم تموم میشه، هنوز، چشماش رو بر نداشته. گاهی اوقات بدون اینکه صحبت کنم، بهم نگاه میکنه. به خودم میگم اینا یعنی چی؟ یعنی منظوری داره؟ یا من دوست دارم که منظوری داشته باشه؟ باز یکی از یه جایی تو ذهنم، میگه: "بچه ظرفیت داشته باش. باز یکی به روت خندید خودت رو گم کردی؟ چقدر باید بگذره که بفهمی هر کی باهات صمیمی شد به این معنی نیست که کشته مرده ات شده و همیشه به فکر تویه و نمی تونه بی تو زندگی کنه؟"
بعد دقت می کنم به رفتارش با بقیه. می خوام ببینم با همه همینجوریه یا نه. چیزی نمی فهمم. هم میشه گفت آره همینجوریه و هم میشه گفت نه. بستگی داره دلت چه جوری بخواد تفسیر کنه. و معمولا دل من میگه نه، فقط با من اینجوری برخورد میکنه.
یاد فیلم eternal sunshine می افتم. پسره میگفت نمی دونم چرا هر دختری که یه کم بهم توجه میکنه، عاشقش میشم. عجیب پسره رو درک کردم. حالا نه اینکه عاشق دختره بشم ولی حواسم رو به خودش مشغول میکنه. نمی دونم کمبود محبت دارم یا اقتضای سنمه(سر پیری و معرکه گیری) یا ساده ام یا هر چی... فقط می دونم اینجوریم. جالب اینجاست که نه جرات مطرح کردنش رو دارم و نه توانایی فراموش کردنش. دائما توی رویاهام باهش حرف میزنم، می خندم و از طرف اون جوابی رو که دوست دارم بشنوم، می دم. و این رابطه ای که اصلا وجود خارجی نداره، توی ذهن من کاملا مستحکم میشه و ما با هم صمیمی می شیم. و قسمت تاسف بار و شاید خنده دار قضیه اینجاست که من بر اساس رابطه ای که در ذهنم شکل گرفته و صمیمیتی که بینمون برقرار شده، حرفی میزنم که اون اصلا انتظار شنیدنش رو از من نداره و البته حق داره...
برام عجیبه که بعد از گذشت 5 سال که اومدم دانشگاه و تا یه ماه دیگه هم باید جُل و پلاسم رو جمع کنم و برم و با وجود اینکه تو این مدت با کلی دختر سر و کار داشتم، هنوز نتونستم این مشکل رو حل کنم. از سال اول همینجوری بودم. البته از حق نگذریم، اون اولا خیلی اوضاعم بدتر بود. فاجعه بود. با یکی که همچین مشکلی داشتم، تا از دور می دیدمش، داغ می شدم. ضربان قلبم بالا میرفت. فقط کافی بود اون لحظه یه کلمه با من حرف بزنه که از حال برم. جدی می گم. وقتی این رفتار رو از خودم میبینم یاد این بچه دهاتی ها می افتم. وقتی میان شهر، اولین دختری رو که می بینن عاشقش میشن. اونم چه عشقی. وا ویلا...

خوشبختی ... خیلی دور ، خیلی نزدیک

2005-08-28T08:46:00.000+04:30

بالاخره لباسم برای جشن خواهرم آماده شد. هم رسیدیم خونه رفتم تو اتاق پوشیدمش. روم نمی شد اونجوری جلوی بابام بیام!
مامانم و صدا کردم تو اتاق گفتم: چطوره ؟ یک جوری نگام کرد ، که خجالت کشیدم. با صدای بلند بابام و صدا کرد توی اتاق . تا بابام وارد شد مثل بچه ها ، از خجالت رفتم پشت مامانم قایم شدم. مامانم گفت: ببین چقدر بزرگ شده ، چه زود بچه ها به هم میرسن ، چند روز دیگه هم ، نوبت اینه که از پپیشمون بره... بابام وقتی بغض مامانم و دید . خودش رو جدی گرفت ، گفت: نه ، این یکی دیگه نه! این چون دختر خوبی بوده و تا حالا اذیتمون نکرده ، به هیچ کس نمی دیمش ، برای همیشه پیش خودمون نگهش می داریم. یک خمره بزرگ هم می خریم اگه لازم شد ترشی میندازیمش!! منم اخم کردم وبا لحنی ، جدی تر از بابام گفتم : پس یادم باشه حسابی اذیتتون کنم!!
اونقدر این حرفها رو جدی گقتیم که یک دفعه مامانم زد زیر خنده .
این چند وقته که بخاطر کارهای مراسم خواهرم مامان و بابام رو کمتر می دیدم ( یعنی کمتر پیش میومد که تنها ببینمشون) ، احساس میکردم خیلی تنهام ، دلم عجیب گرفته بود . اما حالا ...
گاهی اونقدر از خانوادم انرژی می گیرم که می تونم ادعا کنم ، خوشبخت ترین دختر دنیام !( امروز هم از این احساس قشنگ پرم ... )

2005-08-23T07:09:00.000+04:30

ساعت يک نيمه شبه. کنار خيابون، جلوي پارک منتظر تاکسي ام يا ماشيني که در راه برگشت به خونه، منو هم سوار کنه. از اينکه مي تونم اين وقتِ شب کنار خيابون وايستم و سوار هر ماشيني که دلم مي خواد بشم، احساس خوبي دارم. يه پرايد بوق مي زنه. سوار ميشم. راننده يه نگاهي به کوله ام ميندازه و ميگه ورزش مي کردي؟ ميگم ورزش که نبود، قدم مي زدم، با دوستم گپ مي زدم و ياد حرفهاي رضا مي افتم، وقتي که ازاحساسش در اولين سکس صحبت مي کرد. مواجه شدن با تني که هنوز بوي عرق نفر قبلي رو ميده و بدون هيچ پوششي منتظر تويه که بري و درچند دقيقه تجربه اش کني، بايد آزار دهنده باشه. خوشحالم از اينکه تا به حال،شب رو با يه نفر که به خاطر غذا و سر پناه حاضر شده کنارم بخوابه، به صبح نرسوندم. و شايد اين جملات دلخوشکنکي بيشتر نباشه، براي توجيه ناشناخته موندن اين حس غريب. مثل هميشه، وقتي کاري رو نمي توني انجام بدي، شروع مي کني به ساختن داستاني که هدفش سرپوش گذاشتن به ناتواني تو در انجام اون کاره و اين در حاليه که اون تهِ ته ذهنت يکي دائما تکرار ميکنه: خودت رو گول نزن... پرايد تا يه جايي ميرسونه ام. بقيه مسير رو بايد پياده برم. مسير نسبتا طولانيه. اتفاقاتي رو که توي روز افتاده، به انگليسي و با صداي بلند مرور ميکنم(مثلا تمريني براي اسپيکينگ) و خوشبختانه کسي نيست که با چشماي گشاد بهم زل بزنه... اگه دختر بودم چقدر از راه رو مي تونستم پياده بيام؟ چند دقيقه؟ اصلا به دقيقه مي کشيد؟...ساعت 1:50 مي رسم خونه. هيچ کس نگرانم نشده، حتي براي برگشتنم، صبر هم نکردن. همه خوابن. و من خوشحالم...

ثبت

2005-08-19T08:38:00.001+04:30

دیروز را گذراندیم . امروز را سپری کردیم . فردا را در انتظاریم. غافل از آنکه هنوز در اندیشه ی دیروزیم. هنوز احساس می کنیم گریبانگیر مشکلات بزرگ روزهای گذشته ایم. مشکلاتی که هر چند در گذر زمان حل شدند اما بر ذهن ما نیز حک شدند .
رخصتی باید
اندکی ایستایی ، سکون ، تامل ، اندیشه تا باور را بر یقین نشانیم و بگذاریم چشمهایمان فرصتی برای دیدن بیابند. فرصتی که همیشه کمی وقت را بهانه اش کردیم . همیشه خواستیم بزرگتر از آنچه هست جلوه اش دهیم. خواستیم از کاه کوه بسازیم و خواستیم ...
هر چه بیشتر می گذرد بیشتر می دانیم که ندانستیم . بیشتر می فهمیم که نفهمیدیم . شاید اگر سرعت زمان را دریابیم و عبورش را که بی بازگشت می گذرد، ثبت کنیم و به یاد آوریم آنهایی که پیش از ما بودند و این فرصت را درنیافتند و رفتند بی آنکه کسی نبودشان را به درد بکشد ، انوقت شاید با باور مصرع اول این بیت ، مصرع دومش را معنا بخشیم.
ثبت است بر جریده عالم دوام ما

عید

2005-08-19T08:38:00.000+04:30

امشب پرم ! خیلی شب قشنگی بود . خیلی خوش گذشت . بعد از مدت ها به دور از هیاهوی دایی و خاله و خانواده شوهر خواهرم ، رفتیم بیرون از شهر. واقعا شب قشنگی بود خصوصا اون قسمتی که به بابام هدیه روز پدر رو دادیم جالب ترین قسمتش بود . کلی خندیدیم ...
راستی ماه رو دیدید قرص کامل بود ، اونقدر قشنگ بود که من ناخود اگاه این شعر رو با خودم زمزمه کردم:
میان ماه من تا ماه گردون تفاوت از زمین تا آسمان است
احساس می کنم دوباره پر از انرژیم ، پر از شور زندگی و ...
فردا عید ، منتظر یک عیدیم ، می خوام از صبح که پا می شم آرزو کنم ، ببینم تا شب بهم اون عیدی که می خوام می ده یا ...
می دونم که میده.
* یاد این پروژه که میوفتم دوباره دپرس می شم !
* داشت یادم می رفت ، روز پدر ( و البته مرد! ) رو به همه پدر های حال و آینده تبریک می گم .

جستجو

2005-08-17T22:38:00.000+04:30

" انسانها در جستجوی ثبات اند."
اما ..."جستجو همیشه با عدم ثبات همراه بوده" . پس چرا... باز هم تناقض!
یک نفر می گفت: همیشه صبح که از خواب پا می شی یک سوال توی ذهنت داشته باش وقتی می خوای پیش کسی بری سوالی داشته باش ، وقتی میخوای بخوابی سوال داشته باش ! و می گه : از صبح که پا می شی دنبال جواب سوالت بگرد بین حرفهای دوستات ، اطرافیانت، بین کارهاشون ، رفتاراشون، به دنبال جواب سوالهات بگرد ، اگه دقت کنی می بینی که جواب همه اونها رو می تونی راحت از اطرافیانت یاد بگیری .
مدتی بود حالم خوب نبود ، می خواستم با یکی حرف بزنم و مشکلم رو بهش بگم شاید بتونه کمکم کنه ، به اطرافیانم نمی تونستم بگم چون اونها قضاوت می کردن ، اما من نظر می خواستم نه قضاوت ، نظری کاملا شخصی. با یک دوستی که خیلی قبولش داشتم قرار گذاشتم ببینمش ، نمی دونستم از کجا باید شروع کنم و باید چطور توضیح بدم و چطور نظر شخصیش رو ازش بخوام . از مسائل بی موردی شروع کردم که خودم قبلا حلش کرده بودم . درست موقعی که می خواستم برسم سر اصل مطلب ، کاری براش پیش اومد و اون باید می رفت . اولش ناراحت شدم اما بعد وقتی دغدغه هاش رو دیدم و دیدم که اونم دقیقا مشکل من رو داره ، اما به یک شکل دیگه ،دلم می خواست بیشتر ازش یاد بگیرم .
اون حرف خاصی نزد اما بیشترین کمک رو به من کرد . اینکه گاهی ما کسی رو می خوایم برای اینکه قسمتی از مشکلاتمون رو کم کنه اما وقتی اون آزارمون میده و جزرنج چیزی برامون نداره ، پس باید خیلی راحت رهاش کرد و رفت .
اینجاست که خیلی از دلایل قشنگ دیگه معنایی نداره ...
حالا ارومم و دیگه از اون همه تشویش و نگرانی خبری نیست . ممنون دوست عزیز!
می تونم با آرامش برم و به جستجوم ادامه بدم .

2005-08-16T08:56:00.000+04:30

همه مي ميرند
نويسنده : سيمون دوبووار
ترجمه ي مهدي سحابي
قيمت : 2500 تومان (چاپ چهارم)

براي دگرگون کردن جهان بايد آن را سراسر به دست گرفت. اما کار جهان دشوار است و زندگي کوتاه مردمان خاکي از پس آن بر نمي آيد. بايد زندگي جاويد يافت.
... اما در زمان بي کرانه هيچ کاري نمي ماند که ارزش آغازيدن، کوشيدن و به پايان رسانيدن داشته باشد. زمان، که هر لحظه اش براي انسانهاي ميرا ارزشي يگانه دارد، براي " فوسکا " خط پايان ناپذيري مي شود که او در امتدادش سرگردان و يله است. همه ي آنچه جستجو مي کرده، پوچ و تباه مي شود. انسانهايي که دوست مي دارد، مي ميرند و خاک مي شوند. و مرگ عزيز، مرگي که زيبايي گلها از اوست، شيريني جواني از اوست، مرگي که به کار و کردار انسان، به سخاوت و بي باکي و جانفشاني و از خود گذشتگي او معني مي دهد، مرگي که همه ي ارزش زندگي بسته به اوست، از فوسکا مي گريزد.

اين قسمتهايي که نوشتم، از اولين صفحه ي کتابه که يه تصوير کلي از آنچه که خواهيد خواند، ميده. من که واقعا خوشم اومد. هميشه صحبت از جاودانگي و آب حيات و آرزوي ديرينه ي انسان براي رسيدن به اونه ولي اين دفعه بر عکس. فقط مشکلي که کتاب داره اينه که خيلي طولانيه. همين مطالب رو مي تونست به جاي 400 صفحه در 100 صفحه خلاصه کنه. به نظر ميرسه که نويسنده مي خواسته در حین توضیح یه سری وقایع تاریخی، به بی ارزش بودن زندگی انسانها و جنایتهایی که بشر در طول همین عمر کوتاه انجام میده، اشاره کنه، ولي اين مطالب به قدري پراکنده و خلاصه گفته شده که نه شيريني يه رمان تاريخي رو داره و نه خاصيت داستان گونه ي يه رمان اجتماعي و نه ميشه جزو کتاب هاي فلسفي محسوبش کرد. يه چيزي مثل فيلم "نسل سوخته " ي رسول ملاقلي پور. از اين جهت که تو اون فيلم هم کارگردان کلي حرف براي زدن داشت و فقط يک ساعت و نيم براي به تصوير کشيدن افکارش. در نتيجه فيلم شلوغي از آب در اومده بود.

از وبلاگ پيشگو

من زندگي را دوست دارم / ولي اززندگي دوباره مي ترسم / دين را دوست دارم / ولي از كشيشها مي ترسم / قانون را دوست دارم / ولي از پاسبانها مي ترسم عشق را دوست دارم / ولي از زنها مي ترسم / من مي ترسم , پس هستم / اينچنين مي گذرد روز و روزگار من / من روز را دوست دارم / ولي از روزگار مي ترسم ...

ورسالت من اين خواهد بود / تا دو استكان چاي داغ را / از ميان دويست جنگ خونين / به سلامت بگذرانم / تا در شبي باراني آنها را با خداي خويش / چشم در چشم هم نوش كنيم .
حسين پناهي

فرشته

2005-08-14T07:37:00.000+04:30

آماده شدم برای خواب. قبل از اینکه رویاهای شیرین اما درد ساز شبانه به سراغم بیاد، خوابم برد. یه فرشته ی زیبا، زیباتر از تمام فرشته هایی که تا حالا تو کارتون ها دیده و تو کتابا خونده بودم، اومد به خوابم. فرشته ای با موهای صافِ "های لایت"... با یه پیرهن ماکسی اندامی... آستین- حلقه... که از زانو شش ترک میشد... ازجنسِ حریر و به رنگ آبی آسمانی... رنگ سایه و لاک ناخن و کفشهاش رو هم با رنگ لباسش ست کرده بود... دهنم رو که از تعجب و تحسین باز مونده بود بستم... نفس عمیقی کشیدم و از ته دل آرزو کردم که کاش خواب نباشم یا حداقل دیر از خواب بیدار شم... فرشته آروم جلو اومد و گفت: سه تا آرزو کن...

دوست عزیز! مدتیست که می خوام داستان این فرشته رو برات بگم ولی هر دفعه که به اینجا می رسم دیگه نمی تونم ادامه بدم. حالا هر جور دوست داری، داستان رو ادامه بده ... منظورم اینه که سه تا آرزو کن ... در ضمن خانومها اگه با یه فرشته ی خانوم مشکلی دارن و آرزو کردنشون نمیاد، می تونن تصور کنن یه فرشته ی آقا، به خوشتیپی من، به خوابشون اومده ...

پ.ن. لطفا برای چند دقیقه هم که شده جدی فکر کنین و بگین از این زندگی چی می خواین.

2005-08-10T08:32:00.000+04:30

خدایا !
آفریدی رایگان
روزی دادی رایگان
بیامرز رایگان
که تو خدایی نه بازرگان

کلاس چهارم ابتدایی بودم . " نسیم " صمیمی ترین دوستم بود. خونه هامون یک کوچه با هم فاصله داشت همیشه دستمون تو دست هم از خیابون رد می شدیم . خیابونش یک طرفه بود ، از سمت راست ماشین میومد . مامانامون ما رو به هم سپرده بودن! . برای همین هر دفعه یکیمون سمت راست می ایستاد. بچه بودیم . یادم نمی یاد اون روزسر چی قهر کردیم و هیچوقت هم یادم نیومد . فقط می دونم نوبت من بود سمت راست وایسم . زنگ آخر با هم قهر کردیم ... از هم خداحافظی نکردیم... اون تنها از خیابون رد شد ... ولی هیچ وقت به اون ور خیابون نرسید ، در صورتی که من اون ور خیابون منتظرش بودم !. ...اما نوبت من بود !... فقط نگاه کردم ... خشکم زده بود... یک هفته مدرسه نرفتم . بعد از اون ، من هر روز از اون خیابون رد می شدم ، هر روز سمت راست می ایستادم اما هیچ ماشینی من رو نبرد پیش "نسیم" . ..
و حالا با گذشت این همه سال هنوز وقتی از دوستی جدا می شم دلم می خواد باهاش گرم خداحافظی کنم . دلم می خواد ازمن دلخور نباشه . دلم می خواد بدونه که چقدر دوستش دارم . دلم نمی خواد من اون ور خیابون منتظرش بمونم . با خودم می گم شاید این بار نوبت من باشه که هیچ وقت به اون ور خیابون نرسم ...
کاش باور کنیم که می شود
دوست داشت رایگان
محبت کرد رایگان
عشق ورزید رایگان
که ما انسانیم نه حیوان !

بهانه

2005-08-08T12:24:00.000+04:30

خیلی چیزها هست که شاید به خودی خود اهمیتی نداشته باشه و اصلا بود و نبودش فرقی نکنه ، اما وقتی بهانه می شن ، وسیله می شن ، اونوقته که مهم می شن ، لازم می شن .
مهم نیست که تولد تو باشه یا من ، مهم نیست چند ساله شدیم ، مهم نیست که کجا می ریم ، مهم نیست که چی می خوریم ، و خیلی چیزهای دیگه که مهم نیست . مهم، بهانه ای برای دیدن بود .

2005-08-05T05:33:00.000+04:30

با دیدن این برگه چند تا سوال برام پیش اومد، ممنون می شم اگه کسی جواب این سوالات رو به من بگه.
- صدور کارت معافیت چه ربطی به وزارت اقتصاد و دارایی داره؟
- تایپ کردن قسمت شماره ی (3) چقدر زمان نیاز داره؟وآیا یه نفر خوش خط تر از این پیدا نمی شده؟ باید این رو بگم که اونا(نظام وظیفه ی عمومی) هر برگه ای رو که می خواستن برای ما ( متقاضیان معافیت) استفاده کنن، ما باید دو تا کپی از برگه می گرفتیم، یکی رو خودشون بر می داشتن و دیگری رو به ما می دادن. پس این برگه ها از قبل آماده نشده بود.
-داشتن ریش پرفسوری با چه چیزی منافات داره؟ با اسلام؟ با جمهوری اسلامی؟(ریشهای نازنینم رو از دست دادم)
- ریش شخصی یعنی چی؟

سوالات جانبی:
- مگه چه بلایی به سر این نظامی ها میارن که اینا اینقدر عقده ایند؟
- چرا با مراجعین مثل گوسفند بر خورد می کنن؟ (بدترین نهاد دولتی از نظر طرز برخورد با ارباب رجوع، تا جایی که من اطلاع دارم، همین حوزه ی نظام وظیفه است.)
- چرا فساد مالی (رشوه خواری) در بین نظامیان بیداد میکنه؟

پ.ن. هر وقت که می رفتم نظام وظیفه، تا یکی دو ساعت بعد از برگشتن، دیپرس بودم. وقتی می بینی یه آدمی که به زور دیپلم داره باهت این جوری حرف میزنه و هر چی رو که می خواد بهت بده، پرت میکنه جلوت و تو مجبوری که تحمل کنی، حالت از خودت و مملکتت و شرایطی که در اون به سر می بری به هم می خوره. ولی با همه ی این تفاسیر بالاخره تموم شد. این گل ناز و قشنگ هم به عنوان شیرینی و این که نشون بدم من پوست کلفت تر از این حرفام،تقدیم به شما.

2005-08-02T05:17:00.000+04:30

بالاخره پسر دایی ما هم داماد شد.
وقتی فوق لیسانس شریف قبول شد همه بهش افتخار می کردن ، همون موقع رفت خواستگاری دختر عموش ، اما به خاطر اختلافات گذشته و کینه های قدیمی جواب رد شنید . کم کم رابطه فامیلیشون با عموش به صفر رسید و اون برای همیشه از سر گرفتن این وصلت ناامید شد و با این احساس سر خوردگی به تهران رفت... دیر دیر میومد مشهد ، همه متوجه تغییراتش شده بودن ، باباش خیلی سعی می کرد دامادش کنه اما اون قبول نمی کرد. در جواب اون هایی که می گفتن چرا داماد نمی شی ؟ می گفت : وقتی همه مدل و همه جورش با ارزون ترین قیمت توی تهران هست ! چرا داماد بشم ؟ این آخری ها هم که ، همه می گفتن یک چیزهایی هم می خوره و هم می کشه ! ، با اینکه اون روز به روز در زمینه کاریش پیشرفت می کرد اما دیگه هیچ کس توی فامیل تعریفش رو نمی کرد ، همه به چشم یک آدم طاعون زده نگاهش می کردن .
توی عروسی کناریم همش حرف می زد ، می گفت : نگاه کن ، از دل سیری زن گرفته ، اگه بخاطر مریضی مامانش نبود ، شاید هیچ وقت داماد نمی شد . اما من همه حواسم به عروس بود ، برق شادی رو می شد راحت تو چشماش خوند ، پسر داییم همه ایده ال های یک دختر کم سن و سالی مثل اون رو داره ، استاد دانشگاه تهران که هست ، خونه و ماشین هم که داره ، خوش تیپ و خوش قیافه هم که هست ، خلاصه چیزی در ظاهر کم نداره. اما ازدواج یعنی تعهد و اون آدم متعهدی نبود.
می ترسم ... واقعا چقدر می شه روی ظاهر آدم ها قضاوت کرد ؟ چطور می شه به آدمهای غریبه اعتماد کرد ؟ چند درصد تحقیقات قبل از ازدواج درست جواب می ده ؟ اصلا اگه سوال هم بکنیم کسی راستش رو می گه؟ چطور می شه که یک دفعه سقف آرزوهامون رو سرمون خراب می شه؟ در تمام مدت مراسم من مجذوب معصومیت و لبخند های بی ریای اون دخترشده بودم و فقط آروزو می کردم که پسر داییم به خاطر این همه پاکی و صداقت هم که شده عوض بشه و به اون خیانت نکنه . اما چقدر می شه روی این حساب کرد که اون کارهای گذشته اش رو می گذاره کنار؟
آینده ، تردید ، ترس ، ....

تبریک

2005-07-27T07:58:00.000+04:30

روز زن رو تبریک میگم به تمام خانومهایی که این وبلاگ رو می خونن، امیدوارم روزی برسه که تمام زنها توانایی ها و ارزشهای واقعی خودشون رو بشناسن و نذارن که ازشون سوء استفاده بشه.

پ.ن. آقایون تا رسیدن روز مرد سماق بمکن.

جاده

2005-07-22T13:21:00.000+04:30

جاده ، نه پاره خطه و نه نیم خط ، خطی است با همون تعریف ریاضی .
وقتی کیلومترشمار فاصله رو نشون می ده که چقدر از مبدا دور شدیم ، این فاصله یعنی به همین اندازه به مقصد نزدیک شدیم. و این تناقض آشکار لذت سفر رو بیشتر می کنه.
برخلاف خواهرم که همیشه توی ماشین غر می زنه که کی می رسیم ، من همه جاده رو خصوصا درخلوت شب دوست دارم . وقتی ماشین با سرعت 140 می ره و من سرم رو از پنجره بیرون می برم ، و باد به صورتم شلاق می زنه ، وقتی با تمام توان روسریم رو می چسبم که باد نبره اما خوشحال از اینکه بالاخره باد پیروز می شه و روسریم رو از سرم در میاره و موهام مثل امواج سرگردان در هوا شناور می شه. وقتی صدای ملتمسانه مامان که می گه : سرت رو بیار تو، صورتت داغون می شه ، همراه با نگاه های چپ چپ بابا توی آینه ، باعث می شه سرم رو آروم بیارم تو و به صندلی تکیه بدم و تا چند دقیقه صدای باد که گوشهام رو پر کرده نگذاره هیچ صدای مزاحمی رو بشنوم ، وقتی چشمام سنگینی باد رو حس نمی کنند اما با یادش بسته می مونند ، اونوقته که تمام وجودم به یک باره مسخ می شه ، مثل معتادی که خمار شده ، آروم سرم رو به پنجره بسته تکیه میدم و با لذت تمام در افکارم غرق می شم ...
پارسال این موقع اردبیل بودیم ، سرعین ، سبلان، آلوارس.. از یاداوریش توی این هوای گرم مشهد نسیم ملایمی تو وجودم می پیچه و از درون، خنکم می کنه . امیوارم امسال هم بشه بریم مسافرت چون واقعا احساس نیاز می کنم ...به دور شدن در حال نزدیکی...به خلوت و ظلمات شب درجاده...وبه رفتن، بدون امید بازگشت ...

چشمهایش

2005-07-21T08:15:00.000+04:30

زیر دوش بود. دقایقی بدون اینکه کار خاصی انجام بده، به تصویر توی آینه نگاه میکرد و از تماس آبِِِ ولرم با پوست بدنش، لذت میبرد. عجیب بود، بدن عریان توی آینه رو به خوبی می شناخت، اما چشمها رو نه. تصاویر و چهره ها رو به ندرت فراموش میکرد. هر چی به ذهنش فشار آورد، فایده نداشت. کلافه شده بود. یه کم شامپو ریخت کف دستش، موهاش رو خیس کرد،چشمهاش رو بست و شروع کرد به شستن سرش. کف غلیظی درست شد. رفت زیر دوش. صدای ریختن کف روی کف حمام رو می شنید اما چشمهاش هنوز بسته بود. وقتی مطمئن شد کف ها شسته شدن، چشمهاش رو باز کرد. نگاهش با نگاه چشمهای توی آینه برخورد کرد. از اینکه هنوز براش غریبه بودن، احساس خوبی نداشت، درست مثل وقتایی بود که هنرپیشه ی یه فیلم به نظرش آشنا می اومد ولی هر چی فکر میکرد یادش نمی اومد که هنرپیشه تو چه فیلم دیگه ای بازی کرده. وقتی بدنش رو می شست، سعی میکرد به چشمها نگاه نکنه ولی تو ذهنش غوغایی بود برای پیدا کردن صاحب چشمها. حتی وقتی که میخواست ریش اش رو بتراشه، از نزدیک به چشمهای تصویر نگاه کرد، همچنان غریبه بودند.

... لباسهای زیرش رو پوشید. کلی کار داشت که باید انجام می داد. دستاش رو خیس کرد و یه کم ژل به موهاش مالید. کت و شلوار طوسی که می پوشید همه می گفتن:" خیلی شیک شدی"، مخصوصا با اون پیرهن سفید و کراواتِ خاکستری. ادکلنِ "کارلوس مویا" زد. قبل از بیرون رفتن از خونه، خودش رو تو آینه ی اتاقِ خواب ورانداز کرد. ژست گرفت. لبخند زد. خواست از اتاق بره بیرون که متوجه شد چقدر رنگِ چشمهاش شبیه چشمهای تصویرِآینه ی حمامه. وقت نداشت به این موضوع فکر کنه. کلی کار داشت که باید انجام میداد...

ماکارونی با افکار پریشون

2005-07-18T07:41:00.000+04:30

از فواید تنها غذا خوردن یکی اینه که نیاز نیست آداب و رسوم معمول برای صرف غذا رو رعایت کنی. قابلمه ی ماکارونی رو گذاشتم جلوم و کاسه ی سالادِ "خیار و گوجه با آبغوره" هم کنارش، بدون سفره و تشکیلات. در اتاق رو بستم و شروع کردم. چنگال رو فرو کردم وسط ماکارونی و چرخوندم و چرخوندم و چرخوندم. این واقعا بی انصافیه که این خدا نه اونقدر منو بی خیال آفریده که آزار و اذیتهای اطرافیانِ نزدیکم رو ندیده بگیرم و نه اونقدر سنگدل که بتونم مثل خودشون باهشون رفتار کنم، فقط اینقدر صبور آفریده که تحمل کنم. نصف ماکارونی های قابلمه پیچیده دور چنگال. در جهت عکس می چرخونمش تا خالی بشه. یه قاشق سالاد. باز چرخش چنگال. بچه که بودم، تابستونا میرفتم خونه ی مادر بزرگم، لب حوض می نشستم و مرغ و خروساشون رو تماشا می کردم که میرفتن تو باغچه و اول خاکهای سطح باغچه رو کنار می زدن تا می رسیدن به خاک مرطوب. بعد خودشون رو یه وری ولو میکردن روی خاک، اونقدر با پاها و بالهاشون خاک رو به هم میزدن که سر و کله شون پراز خاک میشد. احساس می کردم خیلی از این کار لذت میبرن. مابین همین خاک بازی هاشون، اینقدر که خاک رو زیرو رو میکردن، کرمهای تو باغچه میومدن رو خاک. هر کدوم که زودتر کرم رو میدید، دو سه بار با نوکش می کوبید رو کرم بیچاره و بعد می خوردش. هر وقت ماکارونی می خورم و رشته های ماکارونی از دهنم آویزون می مونن یاد اون مرغا که کرم می خوردن می افتم. باید زودِ زود یه کاری دست و پا کنم. خسته شدم از اینکه برای خریدن حتی یه کتاب، باید کلی "دو دو تا چار تا" کنم که اگه این کتاب رو بخرم، آیا تا آخر ماه پول کم میارم یا نه. باز چرخش معکوس چنگال و یه قاشق سالاد. از اینکه مدام از همه چی شکایت می کنم، بیزارم. فکر می کنم مشکل جای دیگه است. در این که شرایط محیطی و اجتماعی خوبی برای زندگی ندارم، شکی نیست ولی این رو هم می دونم که از تمام توانایی هام در جهت بهبود وضع موجود استفاده نکرده ام. نفهمیدم چه جوری ماکارونی هام تموم شد. نمی دونم برم تو یه اداره ی دولتی کار کنم که حقوق و مزایای نسبتا خوبی داره، اما کارش یکنواخته یا یه شرکت خصوصی با دستمزد پایین تر ولی با جذابیت و تنوع کاری بیشتر. آبغوره های ته کاسه ی سالاد رو هم با قاشق یواش یواش می خورم. دوست دارم با کاسه اش سر بکشم ولی چون ترشه، ضعف میکنم. یه شرکت خصوصی رو ترجیح می دم. از کارهای تکراری متنفرم. یکی از مضرات تنها غذا خوردن هم اینه که نمی فهمی، چی خوردی و کی تموم شد. اگه با بقیه غذا بخورم، لیلا اینقدر سرِ سفره حرف میزنه که اجازه نمی ده به چیز دیگه ای فکر کنم.

زندگی شاید همین باشد

اسباب کشی مجازی

عشق ِ حسین

عاقبت آنان که خلاف آب شنا میکنند

سنگ ِ صبور

کوکم این روزا...

دلخوشیهای کوچک ِ زندگی ام را از من نگیرید

پشت ِ درهای بسته

کاشکی می­دیدم!

شکاف

سری که به سنگ خورد...

تجاوز

زخم

گوسفندها به امید زنده اند!

حفاری

کامنتی که تبدیل به پست شد

آفتابه لگن هفت دست، شام و ناهار هیچی

روزگار کودکی ...

دستنوشته های یک سایه

صدای دو رگه

این منم؟

یه کار ِ جدی

چه امیدی، چه امید

زان یار دلنوازم . . .

کفش

یادداشت های یک دیوانه

شروعی دوباره

آخر خط

چند خطی درباره ی این روزها

آمین بگو

پایداری نسبی

یک زندگی جدید

می دانی چرا به دنیا آمدی؟

چه بگویم که ...

اینجا سگدونی ...

ریشه یابی

مزاحم

یکی از همین شب ها

زنگ تلفن

تربت

نور

اهواز 2

زندگی شاید همین باشد

انتقاد های بی فایده

Yo Te Quiero

حق با کیه؟

زندگی

مرگ

دالبی دیجیتال

یک روز در اهواز

بهار هم رفت

shutdown

یه مشت حرف

وبلاگ بنویس ... با سواد شو

حسادت

La Chute

روزهای ماندگار

الا یا ایها ساقی ادر کاسا وناولها

یک عاشقانه ی آرام

مادر بزرگ و ...

آرشیو

فراخوان

سکوت 2

شکر

La Vita e Bella

سکوت

قصه ی مامان

ایستایی

پراکنده ها

خجالتم داره!

دلم تنگ شده جونم !

آرامش

من که نفهمیدم

خوشبختی ... خیلی دور ، خیلی نزدیک

ثبت

عید

جستجو

فرشته

بهانه

تبریک

کاشکی میدیدم!